10.
Η ομιλία για το πλοίο
158.
«Όπως, μοναχοί, ενός θαλασσινού πλοίου δεμένου με δεσμά από καλάμια, αφού πέρασε έξι μήνες στο νερό, ανασυρμένου στην ξηρά κατά τον χειμώνα, τα δεσμά εκτεθειμένα στον άνεμο και τον ήλιο, αυτά βρεγμένα από τη μουσωνική βροχή, χωρίς δυσκολία χαλαρώνουν και σαπίζουν·
ακριβώς έτσι λοιπόν, μοναχοί, σε έναν μοναχό που αναπτύσσει την ευγενή οκταμελή οδό, που καλλιεργεί την ευγενή οκταμελή οδό, χωρίς δυσκολία οι νοητικοί δεσμοί χαλαρώνουν και σαπίζουν.
Και πώς, μοναχοί, σε έναν μοναχό που αναπτύσσει την ευγενή οκταμελή οδό, που καλλιεργεί την ευγενή οκταμελή οδό, χωρίς δυσκολία οι νοητικοί δεσμοί χαλαρώνουν και σαπίζουν;
Εδώ, μοναχοί, ένας μοναχός αναπτύσσει την ορθή άποψη... κ.λπ...
αναπτύσσει την ορθή αυτοσυγκέντρωση, βασισμένη στην αποστασιοποίηση, βασισμένη στο μη πάθος, βασισμένη στην παύση, ωριμάζουσα στην αποδέσμευση... κ.λπ...
έτσι λοιπόν, μοναχοί, σε έναν μοναχό που αναπτύσσει την ευγενή οκταμελή οδό, που καλλιεργεί την ευγενή οκταμελή οδό, χωρίς δυσκολία οι νοητικοί δεσμοί χαλαρώνουν και σαπίζουν».
Δέκατη.