5.
Η ομιλία για τον καυχησιάρη
85.
Κάποτε ο σεβάσμιος Μαχάτσουντα διέμενε στους Τσέτι, στη Σαχατζάτια.
Εκεί ο σεβάσμιος Μαχάτσουντα απευθύνθηκε στους μοναχούς -
«Φίλοι μοναχοί».
«Φίλε», απάντησαν εκείνοι οι μοναχοί στον σεβάσμιο Μαχάτσουντα.
Ο σεβάσμιος Μαχάτσουντα είπε αυτό -
«Εδώ, φίλοι, ένας μοναχός καυχιέται και υπερκαυχιέται για τα επιτεύγματά του - 'εγώ επιτυγχάνω και αναδύομαι από την πρώτη διαλογιστική έκσταση, εγώ επιτυγχάνω και αναδύομαι από τη δεύτερη διαλογιστική έκσταση, εγώ επιτυγχάνω και αναδύομαι από την τρίτη διαλογιστική έκσταση, εγώ επιτυγχάνω και αναδύομαι από την τέταρτη διαλογιστική έκσταση, εγώ επιτυγχάνω και αναδύομαι από το επίπεδο του άπειρου χώρου, εγώ επιτυγχάνω και αναδύομαι από το επίπεδο της άπειρης συνείδησης, εγώ επιτυγχάνω και αναδύομαι από το επίπεδο της μηδαμινότητας, εγώ επιτυγχάνω και αναδύομαι από το επίπεδο της μήτε-αντίληψης-μήτε-μη-αντίληψης, εγώ επιτυγχάνω και αναδύομαι από την παύση της αντίληψης και του αισθήματος'.
«Αυτόν ο Τατχάγκατα ή ένας μαθητής του Τατχάγκατα, διαλογιστής, επιδέξιος στις διαλογιστικές επιτεύξεις, επιδέξιος στη συνείδηση των άλλων, επιδέξιος στις μεθόδους κατανόησης της συνείδησης των άλλων, ανακρίνει, εξετάζει και νουθετεί. Αυτός, ενώ ανακρίνεται, εξετάζεται και νουθετείται από τον Τατχάγκατα ή από έναν μαθητή του Τατχάγκατα, διαλογιστή, επιδέξιο στις διαλογιστικές επιτεύξεις, επιδέξιο στη συνείδηση των άλλων, επιδέξιο στις μεθόδους κατανόησης της συνείδησης των άλλων, φτάνει σε κενότητα, φτάνει σε έλλειψη αρετής, φτάνει σε συμφορά, φτάνει σε καταστροφή, φτάνει σε συμφορά και καταστροφή.
«Αυτόν ο Τατχάγκατα ή ένας μαθητής του Τατχάγκατα, διαλογιστής, επιδέξιος στις διαλογιστικές επιτεύξεις, επιδέξιος στη συνείδηση των άλλων, επιδέξιος στις μεθόδους κατανόησης της συνείδησης των άλλων, έτσι περιλαμβάνοντας τον νου του με τον δικό του νου, στρέφει την προσοχή του - 'Γιατί άραγε αυτός ο σεβάσμιος καυχιέται και υπερκαυχιέται για τα επιτεύγματά του - εγώ επιτυγχάνω και αναδύομαι από την πρώτη διαλογιστική έκσταση... κ.λπ... εγώ επιτυγχάνω και αναδύομαι από την παύση της αντίληψης και του αισθήματος'.
«Αυτόν ο Τατχάγκατα ή ένας μαθητής του Τατχάγκατα, διαλογιστής, επιδέξιος στις διαλογιστικές επιτεύξεις, επιδέξιος στη συνείδηση των άλλων, επιδέξιος στις μεθόδους κατανόησης της συνείδησης των άλλων, έτσι περιλαμβάνοντας τον νου του με τον δικό του νου, κατανοεί -
'Για μεγάλο χρονικό διάστημα αυτός ο σεβάσμιος κάνει ρήγματα, κάνει τρύπες, κάνει κηλίδες, κάνει λεκέδες, δεν κάνει συνεχώς, δεν έχει συνεχή συμπεριφορά στην ηθική. Αυτός ο σεβάσμιος είναι ανήθικος. Η ανηθικότητα όμως στη Διδασκαλία και μοναστική διαγωγή που διακηρύχθηκε από τον Τατχάγκατα, αυτό είναι παρακμή.
'Αυτός ο σεβάσμιος όμως είναι άπιστος· η απιστία όμως στη Διδασκαλία και μοναστική διαγωγή που διακηρύχθηκε από τον Τατχάγκατα, αυτό είναι παρακμή.
'Αυτός ο σεβάσμιος όμως είναι ολιγομαθής και με ανάρμοστη συμπεριφορά· η ολιγομάθεια όμως στη Διδασκαλία και μοναστική διαγωγή που διακηρύχθηκε από τον Τατχάγκατα, αυτό είναι παρακμή.
'Αυτός ο σεβάσμιος όμως είναι δύσκολος στην αποδοχή συμβουλής· η δυσκολία στην αποδοχή συμβουλής όμως στη Διδασκαλία και μοναστική διαγωγή που διακηρύχθηκε από τον Τατχάγκατα, αυτό είναι παρακμή.
'Αυτός ο σεβάσμιος όμως έχει κακόβουλους φίλους· η κακή φιλία όμως στη Διδασκαλία και μοναστική διαγωγή που διακηρύχθηκε από τον Τατχάγκατα, αυτό είναι παρακμή.
'Αυτός ο σεβάσμιος όμως είναι οκνηρός· η οκνηρία όμως στη Διδασκαλία και μοναστική διαγωγή που διακηρύχθηκε από τον Τατχάγκατα, αυτό είναι παρακμή.
'Αυτός ο σεβάσμιος όμως είναι επιλήσμων· η λησμοσύνη όμως στη Διδασκαλία και μοναστική διαγωγή που διακηρύχθηκε από τον Τατχάγκατα, αυτό είναι παρακμή.
'Αυτός ο σεβάσμιος όμως είναι απατεώνας· η απατεωνιά όμως στη Διδασκαλία και μοναστική διαγωγή που διακηρύχθηκε από τον Τατχάγκατα, αυτό είναι παρακμή.
'Αυτός ο σεβάσμιος όμως είναι δυσυποστήρικτος· το να είναι κανείς δυσυποστήρικτος όμως στη Διδασκαλία και μοναστική διαγωγή που διακηρύχθηκε από τον Τατχάγκατα, αυτό είναι παρακμή.
'Αυτός ο σεβάσμιος όμως στερείται σοφίας· η έλλειψη σοφίας όμως στη Διδασκαλία και μοναστική διαγωγή που διακηρύχθηκε από τον Τατχάγκατα, αυτό είναι παρακμή'.
«Όπως, φίλοι, ένας φίλος θα έλεγε σε έναν φίλο έτσι - 'Όταν, αγαπητέ, έχεις ανάγκη από χρήματα για κάτι που πρέπει να γίνει με χρήματα, ζήτησέ μου χρήματα. Θα σου δώσω χρήματα'. Αυτός, όταν προέκυψε κάποια ανάγκη για χρήματα, ο φίλος θα έλεγε στον φίλο έτσι - 'Έχω ανάγκη, αγαπητέ, από χρήματα. Δώσε μου χρήματα'. Εκείνος θα έλεγε έτσι - 'Τότε λοιπόν, αγαπητέ, σκάψε εδώ'. Αυτός σκάβοντας εκεί δεν θα έβρισκε. Εκείνος θα έλεγε έτσι - 'Μου είπες ψέμα, αγαπητέ· μου είπες κούφια λόγια, αγαπητέ - σκάψε εδώ'. Εκείνος θα έλεγε έτσι - 'Δεν σου είπα ψέμα, αγαπητέ, δεν σου είπα κούφια λόγια. Τότε λοιπόν, αγαπητέ, σκάψε εδώ'. Αυτός σκάβοντας και εκεί δεν θα έβρισκε. Εκείνος θα έλεγε έτσι - 'Μου είπες ψέμα, αγαπητέ, μου είπες κούφια λόγια - σκάψε εδώ'. Εκείνος θα έλεγε έτσι - 'Δεν σου είπα ψέμα, αγαπητέ, δεν σου είπα κούφια λόγια. Τότε λοιπόν, αγαπητέ, σκάψε εδώ'. Αυτός σκάβοντας και εκεί δεν θα έβρισκε. Εκείνος θα έλεγε έτσι - 'Μου είπες ψέμα, αγαπητέ, μου είπες κούφια λόγια - σκάψε εδώ'. Εκείνος θα έλεγε έτσι - 'Δεν σου είπα ψέμα, αγαπητέ, δεν σου είπα κούφια λόγια. Αλλά εγώ ο ίδιος έφτασα σε τρέλα, σε διαστροφή του νου'.
«Ακριβώς έτσι, φίλοι, ένας μοναχός καυχιέται και υπερηφανεύεται για τα επιτεύγματά του - 'εγώ επιτυγχάνω και αναδύομαι από την πρώτη διαλογιστική έκσταση, εγώ επιτυγχάνω και αναδύομαι από τη δεύτερη διαλογιστική έκσταση, εγώ επιτυγχάνω και αναδύομαι από την τρίτη διαλογιστική έκσταση, εγώ επιτυγχάνω και αναδύομαι από την τέταρτη διαλογιστική έκσταση, εγώ επιτυγχάνω και αναδύομαι από το επίπεδο του άπειρου χώρου, εγώ επιτυγχάνω και αναδύομαι από το επίπεδο της άπειρης συνείδησης, εγώ επιτυγχάνω και αναδύομαι από το επίπεδο της μηδαμινότητας, εγώ επιτυγχάνω και αναδύομαι από το επίπεδο της μήτε-αντίληψης-μήτε-μη-αντίληψης, εγώ επιτυγχάνω και αναδύομαι από την παύση της αντίληψης και του αισθήματος'.
«Αυτόν ο Τατχάγκατα ή ένας μαθητής του Τατχάγκατα, διαλογιστής, επιδέξιος στις διαλογιστικές επιτεύξεις, επιδέξιος στη συνείδηση των άλλων, επιδέξιος στις μεθόδους κατανόησης της συνείδησης των άλλων, ανακρίνει, εξετάζει και νουθετεί. Αυτός, ενώ ανακρίνεται, εξετάζεται και νουθετείται από τον Τατχάγκατα ή από έναν μαθητή του Τατχάγκατα, διαλογιστή, επιδέξιο στις διαλογιστικές επιτεύξεις, επιδέξιο στη συνείδηση των άλλων, επιδέξιο στις μεθόδους κατανόησης της συνείδησης των άλλων, φτάνει σε κενότητα, φτάνει σε έλλειψη αρετής, φτάνει σε συμφορά, φτάνει σε καταστροφή, φτάνει σε συμφορά και καταστροφή.
«Αυτόν ο Τατχάγκατα ή ένας μαθητής του Τατχάγκατα, διαλογιστής, επιδέξιος στις διαλογιστικές επιτεύξεις, επιδέξιος στη συνείδηση των άλλων, επιδέξιος στις μεθόδους κατανόησης της συνείδησης των άλλων, έτσι περιλαμβάνοντας τον νου του με τον δικό του νου, στρέφει την προσοχή του - 'Γιατί άραγε αυτός ο σεβάσμιος καυχιέται και υπερκαυχιέται για τα επιτεύγματά του - εγώ επιτυγχάνω την πρώτη διαλογιστική έκσταση... κ.λπ... εγώ επιτυγχάνω και αναδύομαι από την παύση της αντίληψης και του αισθήματος'.
«Αυτόν ο Τατχάγκατα ή ένας μαθητής του Τατχάγκατα, διαλογιστής, επιδέξιος στις διαλογιστικές επιτεύξεις, επιδέξιος στις μεθόδους κατανόησης της συνείδησης των άλλων, περιλαμβάνοντας τον νου του με τον δικό του νου, κατανοεί -
'Για μεγάλο χρονικό διάστημα αυτός ο σεβάσμιος κάνει ρήγματα, κάνει τρύπες, κάνει κηλίδες, κάνει λεκέδες, δεν κάνει συνεχώς, δεν έχει συνεχή συμπεριφορά στην ηθική. Αυτός ο σεβάσμιος είναι ανήθικος· η ανηθικότητα όμως στη Διδασκαλία και μοναστική διαγωγή που διακηρύχθηκε από τον Τατχάγκατα, αυτό είναι παρακμή.
'Αυτός ο σεβάσμιος όμως είναι άπιστος· η απιστία όμως στη Διδασκαλία και μοναστική διαγωγή που διακηρύχθηκε από τον Τατχάγκατα, αυτό είναι παρακμή.
'Αυτός ο σεβάσμιος όμως είναι ολιγομαθής και με ανάρμοστη συμπεριφορά· η ολιγομάθεια όμως στη Διδασκαλία και μοναστική διαγωγή που διακηρύχθηκε από τον Τατχάγκατα, αυτό είναι παρακμή.
'Αυτός ο σεβάσμιος όμως είναι δύσκολος στην αποδοχή συμβουλής· η δυσκολία στην αποδοχή συμβουλής όμως στη Διδασκαλία και μοναστική διαγωγή που διακηρύχθηκε από τον Τατχάγκατα, αυτό είναι παρακμή.
'Αυτός ο σεβάσμιος όμως έχει κακόβουλους φίλους· η κακή φιλία όμως στη Διδασκαλία και μοναστική διαγωγή που διακηρύχθηκε από τον Τατχάγκατα, αυτό είναι παρακμή.
'Αυτός ο σεβάσμιος όμως είναι οκνηρός· η οκνηρία όμως στη Διδασκαλία και μοναστική διαγωγή που διακηρύχθηκε από τον Τατχάγκατα, αυτό είναι παρακμή.
'Αυτός ο σεβάσμιος όμως είναι επιλήσμων· η λησμοσύνη όμως στη Διδασκαλία και μοναστική διαγωγή που διακηρύχθηκε από τον Τατχάγκατα, αυτό είναι παρακμή.
'Αυτός ο σεβάσμιος όμως είναι απατεώνας· η απατεωνιά όμως στη Διδασκαλία και μοναστική διαγωγή που διακηρύχθηκε από τον Τατχάγκατα, αυτό είναι παρακμή.
'Αυτός ο σεβάσμιος όμως είναι δυσυποστήρικτος· το να είναι κανείς δυσυποστήρικτος όμως στη Διδασκαλία και μοναστική διαγωγή που διακηρύχθηκε από τον Τατχάγκατα, αυτό είναι παρακμή.
'Αυτός ο σεβάσμιος όμως στερείται σοφίας· η έλλειψη σοφίας όμως στη Διδασκαλία και μοναστική διαγωγή που διακηρύχθηκε από τον Τατχάγκατα, αυτό είναι παρακμή'.
«Πράγματι, φίλοι, ένας μοναχός χωρίς να εγκαταλείψει αυτές τις δέκα νοητικές καταστάσεις θα φτάσει σε ανάπτυξη, αύξηση και επέκταση σε αυτή τη Διδασκαλία και μοναστική διαγωγή - αυτό είναι αδύνατον. Πράγματι, φίλοι, ένας μοναχός εγκαταλείποντας αυτές τις δέκα νοητικές καταστάσεις θα φτάσει σε ανάπτυξη, αύξηση και επέκταση σε αυτή τη Διδασκαλία και μοναστική διαγωγή - αυτό είναι δυνατόν». Πέμπτο.