2.
Η ομιλία για την ανησυχία
32.
Έτσι έχω ακούσει -
Κάποτε ο Ευλογημένος διέμενε στην Κουσινάρα, στο Ουπαβάττανα, στο άλσος σάλα των Μάλλα.
Εκείνη την περίοδο αρκετοί μοναχοί διέμεναν όχι μακριά από τον Ευλογημένο, σε μια καλύβα στο δάσος, ανήσυχοι, αλαζονικοί, επιπόλαιοι, με σκληρά λόγια, με ασυγκράτητη ομιλία, επιλήσμονες, χωρίς πλήρη επίγνωση, μη αυτοσυγκεντρωμένοι, με περιπλανώμενο νου, με ασυγκράτητες ικανότητες.
Ο Ευλογημένος είδε εκείνους τους αρκετούς μοναχούς που διέμεναν όχι μακριά, σε μια καλύβα στο δάσος, ανήσυχους, αλαζονικούς, επιπόλαιους, με σκληρά λόγια, με ασυγκράτητη ομιλία, επιλήσμονες, χωρίς πλήρη επίγνωση, μη αυτοσυγκεντρωμένους, με περιπλανώμενο νου, με ασυγκράτητες ικανότητες.
Τότε ο Ευλογημένος, κατανοώντας αυτό το νόημα, εκείνη τη στιγμή εξέφρασε αυτόν τον εμπνευσμένο λόγο:
κατανικημένο από νωθρότητα και υπνηλία, υποκύπτει στην εξουσία του Μάρα.
με την ορθή άποψη μπροστά, γνωρίζοντας την έγερση και την παρακμή·
ο μοναχός που υπερνικά τη νωθρότητα και την υπνηλία, ας εγκαταλείψει όλους τους κακότυχους κόσμους». Δεύτερο.