10.
Ομιλία για την εγκατάλειψη της λανθασμένης άποψης
165.
Τότε κάποιος μοναχός πλησίασε τον Ευλογημένο... κ.λπ...
Καθισμένος στο πλάι, εκείνος ο μοναχός είπε στον Ευλογημένο:
«Πώς άραγε, σεβάσμιε κύριε, σε αυτόν που γνωρίζει πώς και βλέπει πώς, η λανθασμένη άποψη εγκαταλείπεται;»
«Σε αυτόν που γνωρίζει το μάτι ως παροδικό και βλέπει ως παροδικό, μοναχέ, η λανθασμένη άποψη εγκαταλείπεται. Σε αυτόν που γνωρίζει τις υλικές μορφές ως παροδικές και βλέπει ως παροδικές, η λανθασμένη άποψη εγκαταλείπεται. Σε αυτόν που γνωρίζει την οφθαλμική συνείδηση ως παροδική και βλέπει ως παροδική, η λανθασμένη άποψη εγκαταλείπεται. Σε αυτόν που γνωρίζει την οφθαλμική επαφή ως παροδική και βλέπει ως παροδική, η λανθασμένη άποψη εγκαταλείπεται... κ.λπ... ό,τι εγείρεται με τη νοητική επαφή ως συνθήκη, αίσθημα είτε ευχάριστο είτε δυσάρεστο είτε ούτε-δυσάρεστο-ούτε-ευχάριστο, και αυτό σε αυτόν που γνωρίζει ως παροδικό και βλέπει ως παροδικό, η λανθασμένη άποψη εγκαταλείπεται. Έτσι λοιπόν, μοναχέ, σε αυτόν που γνωρίζει έτσι και βλέπει έτσι, η λανθασμένη άποψη εγκαταλείπεται». Δέκατη.