1.
Η ομιλία για την εγκατάλειψη της άγνοιας
53.
Προέλευση στη Σαβάττχι.
Τότε κάποιος μοναχός πλησίασε τον Ευλογημένο·
αφού πλησίασε, απέδωσε σεβασμό στον Ευλογημένο και κάθισε στο πλάι.
Καθισμένος στο πλάι, εκείνος ο μοναχός είπε στον Ευλογημένο:
«Πώς άραγε, σεβάσμιε κύριε, σε αυτόν που γνωρίζει πώς και βλέπει πώς, η άγνοια εγκαταλείπεται, η αληθινή γνώση εγείρεται;»
«Σε αυτόν που γνωρίζει το μάτι ως παροδικό και βλέπει ως παροδικό, μοναχέ, η άγνοια εγκαταλείπεται, η αληθινή γνώση εγείρεται. Σε αυτόν που γνωρίζει τις υλικές μορφές ως παροδικές και βλέπει ως παροδικές, η άγνοια εγκαταλείπεται, η αληθινή γνώση εγείρεται. Την οφθαλμική συνείδηση... την οφθαλμική επαφή... ό,τι εγείρεται με την οφθαλμική επαφή ως συνθήκη, αίσθημα είτε ευχάριστο είτε δυσάρεστο είτε ούτε-δυσάρεστο-ούτε-ευχάριστο, και αυτό σε αυτόν που γνωρίζει ως παροδικό και βλέπει ως παροδικό, η άγνοια εγκαταλείπεται, η αληθινή γνώση εγείρεται. Το αυτί... η μύτη... τη γλώσσα... το σώμα... σε αυτόν που γνωρίζει τον νου ως παροδικό και βλέπει ως παροδικό, η άγνοια εγκαταλείπεται, η αληθινή γνώση εγείρεται. Τα νοητικά φαινόμενα... η νοητική συνείδηση... τη νοητική επαφή... ό,τι εγείρεται με τη νοητική επαφή ως συνθήκη, αίσθημα είτε ευχάριστο είτε δυσάρεστο είτε ούτε-δυσάρεστο-ούτε-ευχάριστο, και αυτό σε αυτόν που γνωρίζει ως παροδικό και βλέπει ως παροδικό, η άγνοια εγκαταλείπεται, η αληθινή γνώση εγείρεται. Έτσι λοιπόν, μοναχέ, σε αυτόν που γνωρίζει έτσι και βλέπει έτσι, η άγνοια εγκαταλείπεται, η αληθινή γνώση εγείρεται». Πρώτο.