2.
Η ομιλία για τον Ταλαπούτα
354.
Κάποτε ο Ευλογημένος διέμενε στο Ρατζάγκαχα, στο Άλσος των Μπαμπού, στο καταφύγιο σίτισης σκιούρων.
Τότε ο Ταλαπούτα, ο αρχηγός του χωριού των ηθοποιών, πλησίασε τον Ευλογημένο·
αφού πλησίασε, απέδωσε σεβασμό στον Ευλογημένο και κάθισε στο πλάι.
Καθισμένος στο πλάι, ο Ταλαπούτα, ο αρχηγός του χωριού των ηθοποιών, είπε στον Ευλογημένο:
«Έχω ακούσει αυτό, σεβάσμιε κύριε, από τους παλαιότερους ηθοποιούς, τους δασκάλους και τους δασκάλους των δασκάλων, να λένε -
'Εκείνος ο ηθοποιός που στη μέση της σκηνής, στη μέση της παράστασης, κάνει τον κόσμο να γελά και να διασκεδάζει με αλήθειες και ψέματα, αυτός με την κατάρρευση του σώματος κατά τον θάνατο επαναγεννιέται ως σύντροφος των θεών του γέλιου'.
Εδώ τι λέει ο Ευλογημένος;»
«Αρκετά, αρχηγέ του χωριού, ας μείνει αυτό.
Μη με ρωτάς αυτό».
Για δεύτερη φορά ο Ταλαπούτα, ο αρχηγός του χωριού των ηθοποιών, είπε στον Ευλογημένο:
«Έχω ακούσει αυτό, σεβάσμιε κύριε, από τους παλαιότερους ηθοποιούς, τους δασκάλους και τους δασκάλους των δασκάλων, να λένε -
'Εκείνος ο ηθοποιός που στη μέση της σκηνής, στη μέση της παράστασης, κάνει τον κόσμο να γελά και να διασκεδάζει με αλήθειες και ψέματα, αυτός με την κατάρρευση του σώματος κατά τον θάνατο επαναγεννιέται ως σύντροφος των θεών του γέλιου'.
Εδώ τι λέει ο Ευλογημένος;»
«Αρκετά, αρχηγέ του χωριού, ας μείνει αυτό.
Μη με ρωτάς αυτό».
Για τρίτη φορά ο Ταλαπούτα, ο αρχηγός του χωριού των ηθοποιών, είπε στον Ευλογημένο:
«Έχω ακούσει αυτό, σεβάσμιε κύριε, από τους παλαιότερους ηθοποιούς, τους δασκάλους και τους δασκάλους των δασκάλων, να λένε -
'Εκείνος ο ηθοποιός που στη μέση της σκηνής, στη μέση της παράστασης, κάνει τον κόσμο να γελά και να διασκεδάζει με αλήθειες και ψέματα, αυτός με την κατάρρευση του σώματος κατά τον θάνατο επαναγεννιέται ως σύντροφος των θεών του γέλιου'.
Εδώ τι λέει ο Ευλογημένος;»
«Σίγουρα πράγματι, αρχηγέ του χωριού, δεν μπορώ να σου πω - 'αρκετά, αρχηγέ του χωριού, ας μείνει αυτό, μη με ρωτάς αυτό'. Αλλά όμως θα σου απαντήσω. Πρώτα πράγματι, αρχηγέ του χωριού, τα όντα δεν έχουν απαλλαγεί από το πάθος, είναι δεμένα με τον δεσμό του πάθους. Σε αυτούς ο ηθοποιός στη μέση της σκηνής, στη μέση της παράστασης, όσα φαινόμενα προκαλούν πάθος, αυτά τους παρουσιάζει ακόμη περισσότερο. Πρώτα πράγματι, αρχηγέ του χωριού, τα όντα δεν έχουν απαλλαγεί από το μίσος, είναι δεμένα με τον δεσμό του μίσους. Σε αυτούς ο ηθοποιός στη μέση της σκηνής, στη μέση της παράστασης, όσα φαινόμενα προκαλούν μίσος, αυτά τους παρουσιάζει ακόμη περισσότερο. Πρώτα πράγματι, αρχηγέ του χωριού, τα όντα δεν έχουν απαλλαγεί από την αυταπάτη, είναι δεμένα με τον δεσμό της αυταπάτης. Σε αυτούς ο ηθοποιός στη μέση της σκηνής, στη μέση της παράστασης, όσα φαινόμενα προκαλούν αυταπάτη, αυτά τους παρουσιάζει ακόμη περισσότερο. Αυτός, ο ίδιος μεθυσμένος και αμελής, αφού κάνει τους άλλους να μεθύσουν και να αμελήσουν, με την κατάρρευση του σώματος κατά τον θάνατο επαναγεννιέται στην κόλαση που ονομάζεται Παχάσα. Αν όμως έχει αυτήν την άποψη - 'Εκείνος ο ηθοποιός που στη μέση της σκηνής, στη μέση της παράστασης, κάνει τον κόσμο να γελά και να διασκεδάζει με αλήθειες και ψέματα, αυτός με την κατάρρευση του σώματος κατά τον θάνατο επαναγεννιέται ως σύντροφος των θεών του γέλιου', αυτή είναι η λανθασμένη άποψή του. Για αυτόν που έχει λανθασμένες απόψεις, αρχηγέ του χωριού, για ένα τέτοιο αρσενικό άτομο, λέω ότι υπάρχει ένας από δύο προορισμούς - στην κόλαση ή στο ζωικό βασίλειο».
Όταν αυτό ειπώθηκε, ο Ταλαπούτα ο αρχηγός του χωριού των ηθοποιών έκλαψε και έχυσε δάκρυα. «Αυτό λοιπόν δεν έλαβα από σένα, αρχηγέ του χωριού - 'Αρκετά, αρχηγέ του χωριού, ας μείνει αυτό· μη με ρωτάς αυτό'». «Σεβάσμιε κύριε, δεν κλαίω για αυτό που μου είπε ο Ευλογημένος· αλλά, σεβάσμιε κύριε, για πολύ καιρό εξαπατήθηκα, παραπλανήθηκα, παρασύρθηκα από τους δασκάλους των δασκάλων μου τους ηθοποιούς του παρελθόντος - 'Εκείνος ο ηθοποιός που στη μέση της σκηνής, στη μέση της παράστασης, κάνει τον κόσμο να γελά και να διασκεδάζει με αλήθεια και ψέμα, αυτός με την κατάρρευση του σώματος κατά τον θάνατο επαναγεννιέται ως σύντροφος των θεών του γέλιου'». «Θαυμάσιο, σεβάσμιε κύριε, θαυμάσιο, σεβάσμιε κύριε! Όπως, Σεβάσμιε Κύριε, κάποιος θα έστηνε όρθιο κάτι που είχε αναποδογυριστεί, ή θα αποκάλυπτε κάτι που ήταν κρυμμένο, ή θα έδειχνε τον δρόμο σε κάποιον που είχε χαθεί, ή θα κρατούσε μια λάμπα λαδιού στο σκοτάδι - 'αυτοί που έχουν μάτια να δουν τα αντικείμενα'· έτσι ακριβώς η Διδασκαλία έχει φανερωθεί από τον Ευλογημένο με πολλούς τρόπους. Εγώ, Σεβάσμιε Κύριε, καταφεύγω στον Ευλογημένο ως καταφύγιο, και στη Διδασκαλία και στην Κοινότητα των μοναχών. Είθε να λάβω, Σεβάσμιε Κύριε, την αναχώρηση κοντά στον Ευλογημένο, είθε να λάβω την πλήρη χειροτονία». Ο Ταλαπούτα ο αρχηγός του χωριού των ηθοποιών έλαβε την αναχώρηση κοντά στον Ευλογημένο, έλαβε την πλήρη χειροτονία. Λίγο μετά την πλήρη χειροτονία του, ο σεβάσμιος Ταλαπούτα... κ.λπ... έγινε ένας από τους Άξιους. Δεύτερο.