11.
Η ομιλία για αυτόν που έχει αμφιβολίες
92.
Κάποτε ο Ευλογημένος περιπλανιόταν στους Κοσάλα με μια μεγάλη Κοινότητα μοναχών και έφτασε σε μια κωμόπολη των Κοσάλα που ονομαζόταν Σανκαβά.
Εκεί ο Ευλογημένος διέμενε στη Σανκαβά.
Εκείνη την περίοδο ένας μοναχός ονόματι Κασσαπαγκόττα ήταν κάτοικος στη Σανκαβά.
Εκεί ο Ευλογημένος δίδασκε, παρακινούσε, ενθάρρυνε και ευχαριστούσε τους μοναχούς με μια ομιλία για τη Διδασκαλία συνδεδεμένη με τους κανόνες εξάσκησης.
Τότε στον μοναχό Κασσαπαγκόττα, ενώ ο Ευλογημένος δίδασκε, παρακινούσε, ενθάρρυνε και ευχαριστούσε τους μοναχούς με μια ομιλία για τη Διδασκαλία συνδεδεμένη με τους κανόνες εξάσκησης, υπήρξε ανυπομονησία, υπήρξε δυσαρέσκεια -
«αυτός ο ασκητής είναι υπερβολικά αυστηρός».
Τότε ο Ευλογημένος, αφού διέμεινε στη Σανκαβά όσο επιθυμούσε, αναχώρησε για περιπλάνηση προς τη Ρατζάγκαχα.
Περιπλανώμενος σταδιακά, έφτασε στη Ρατζάγκαχα.
Εκεί ο Ευλογημένος διέμενε στη Ρατζάγκαχα.
Τότε στον μοναχό Κασσαπαγκόττα, λίγο μετά την αναχώρηση του Ευλογημένου, υπήρξε τύψη, υπήρξε μεταμέλεια - «Αλίμονο, είναι απώλεια για μένα, πράγματι δεν είναι κέρδος για μένα· είναι κακή τύχη για μένα, πράγματι δεν είναι καλή τύχη για μένα· αφού σε μένα, ενώ ο Ευλογημένος δίδασκε, παρακινούσε, ενθάρρυνε και ευχαριστούσε τους μοναχούς με μια ομιλία για τη Διδασκαλία συνδεδεμένη με τους κανόνες εξάσκησης, υπήρξε ανυπομονησία, υπήρξε δυσαρέσκεια - 'αυτός ο ασκητής είναι υπερβολικά αυστηρός'. Γιατί να μην πάω εκεί όπου βρίσκεται ο Ευλογημένος· αφού πλησιάσω, να εξομολογηθώ το σφάλμα ως σφάλμα κοντά στον Ευλογημένο». Τότε ο μοναχός Κασσαπαγκόττα, αφού τακτοποίησε το κατάλυμά του και πήρε το κύπελλο και τους χιτώνες του, αναχώρησε προς τη Ρατζάγκαχα. Σταδιακά πήγε στη Ρατζάγκαχα, στο όρος Γκιτζτζακούτα, εκεί όπου ήταν ο Ευλογημένος· αφού πλησίασε, απέδωσε σεβασμό στον Ευλογημένο και κάθισε στο πλάι. Καθισμένος στο πλάι, ο μοναχός Κασσαπαγκόττα είπε στον Ευλογημένο:
«Κάποτε, σεβάσμιε κύριε, ο Ευλογημένος διέμενε στη Σανκαβά· Σανκαβά είναι το όνομα μιας κωμόπολης των Κοσάλα. Εκεί, σεβάσμιε κύριε, ο Ευλογημένος δίδαξε, παρακίνησε, ενθάρρυνε και ευχαρίστησε τους μοναχούς με μια ομιλία για τη Διδασκαλία συνδεδεμένη με τους κανόνες εξάσκησης. Σε μένα, ενώ ο Ευλογημένος δίδασκε, παρακινούσε, ενθάρρυνε και ευχαριστούσε τους μοναχούς με μια ομιλία για τη Διδασκαλία συνδεδεμένη με τους κανόνες εξάσκησης, υπήρξε ανυπομονησία, υπήρξε δυσαρέσκεια - 'αυτός ο ασκητής είναι υπερβολικά αυστηρός'. Τότε ο Ευλογημένος, αφού διέμεινε στη Σανκαβά όσο επιθυμούσε, αναχώρησε για περιπλάνηση προς τη Ρατζάγκαχα. Σε μένα, σεβάσμιε κύριε, λίγο μετά την αναχώρηση του Ευλογημένου, υπήρξε τύψη, υπήρξε μεταμέλεια - αλίμονο, είναι απώλεια για μένα, πράγματι δεν είναι κέρδος για μένα· είναι κακή τύχη για μένα, πράγματι δεν είναι καλή τύχη για μένα· αφού σε μένα, ενώ ο Ευλογημένος δίδασκε, παρακινούσε, ενθάρρυνε και ευχαριστούσε τους μοναχούς με μια ομιλία για τη Διδασκαλία συνδεδεμένη με τους κανόνες εξάσκησης, υπήρξε ανυπομονησία, υπήρξε δυσαρέσκεια - 'αυτός ο ασκητής είναι υπερβολικά αυστηρός'. Γιατί να μην πάω εκεί όπου βρίσκεται ο Ευλογημένος· αφού πλησιάσω, να εξομολογηθώ το σφάλμα ως σφάλμα κοντά στον Ευλογημένο. Ένα σφάλμα με κατέλαβε, σεβάσμιε κύριε, σαν αδαή, σαν συγχυσμένο, σαν φαύλο, αφού σε μένα, ενώ ο Ευλογημένος δίδασκε, παρακινούσε, ενθάρρυνε και ευχαριστούσε τους μοναχούς με μια ομιλία για τη Διδασκαλία συνδεδεμένη με τους κανόνες εξάσκησης, υπήρξε ανυπομονησία, υπήρξε δυσαρέσκεια - 'αυτός ο ασκητής είναι υπερβολικά αυστηρός'. Ας δεχθεί ο Ευλογημένος, σεβάσμιε κύριε, το σφάλμα μου ως σφάλμα, για αυτοσυγκράτηση στο μέλλον».
«Πράγματι, Κάσσαπα, ένα σφάλμα σε κατέλαβε σαν αδαή, σαν συγχυσμένο, σαν φαύλο, που ενώ εγώ δίδασκα, παρακινούσα, ενθάρρυνα και ευχαριστούσα τους μοναχούς με μια ομιλία για τη Διδασκαλία σχετική με τους κανόνες εξάσκησης, υπήρξε σε σένα ανυπομονησία, υπήρξε δυσαρέσκεια - 'αυτός ο ασκητής είναι υπερβολικά αυστηρός'. Αλλά επειδή, Κάσσαπα, βλέποντας το σφάλμα ως σφάλμα επανορθώνεις σύμφωνα με τη Διδασκαλία, αυτό το δεχόμαστε από εσένα. Διότι αυτή είναι πρόοδος, Κάσσαπα, στη διαγωγή των ευγενών, όταν κάποιος βλέποντας το σφάλμα ως σφάλμα επανορθώνει σύμφωνα με τη Διδασκαλία και επιτυγχάνει αυτοσυγκράτηση στο μέλλον.
«Ακόμη κι αν, Κάσσαπα, ένας πρεσβύτερος μοναχός δεν είναι πρόθυμος να εξασκηθεί, δεν επαινεί την ανάληψη της εξάσκησης, και τους άλλους μοναχούς που δεν είναι πρόθυμοι να εξασκηθούν δεν τους παρακινεί στην εξάσκηση, και τους άλλους μοναχούς που είναι πρόθυμοι να εξασκηθούν δεν τους επαινεί με πραγματικά, αληθή λόγια την κατάλληλη ώρα, ενός τέτοιου πρεσβύτερου μοναχού, Κάσσαπα, δεν λέω έπαινο. Για ποιο λόγο; Διότι 'ο Διδάσκαλος λέει έπαινο γι' αυτόν', άλλοι μοναχοί θα τον συναναστρέφονταν, αυτοί που θα τον συναναστρέφονταν θα ακολουθούσαν το παράδειγμά του, αυτοί που θα ακολουθούσαν το παράδειγμά του, αυτό θα ήταν για αυτούς για πολύ καιρό προς βλάβη και οδύνη. Για αυτό, Κάσσαπα, ενός τέτοιου πρεσβύτερου μοναχού δεν λέω έπαινο.
«Ακόμη κι αν, Κάσσαπα, ένας μεσαίος μοναχός... κ.λπ... ακόμη κι αν, Κάσσαπα, ένας νέος μοναχός δεν είναι πρόθυμος να εξασκηθεί, δεν επαινεί την ανάληψη της εξάσκησης, και τους άλλους μοναχούς που δεν είναι πρόθυμοι να εξασκηθούν δεν τους παρακινεί στην εξάσκηση, και τους άλλους μοναχούς που είναι πρόθυμοι να εξασκηθούν δεν τους επαινεί με πραγματικά, αληθή λόγια την κατάλληλη ώρα, ενός τέτοιου νέου μοναχού, Κάσσαπα, δεν λέω έπαινο. Για ποιο λόγο; Διότι 'ο Διδάσκαλος λέει έπαινο γι' αυτόν', άλλοι μοναχοί θα τον συναναστρέφονταν, αυτοί που θα τον συναναστρέφονταν θα ακολουθούσαν το παράδειγμά του, αυτοί που θα ακολουθούσαν το παράδειγμά του, αυτό θα ήταν για αυτούς για πολύ καιρό προς βλάβη και οδύνη. Για αυτό, Κάσσαπα, ενός τέτοιου νέου μοναχού δεν λέω έπαινο.
«Ακόμη κι αν, Κάσσαπα, ένας πρεσβύτερος μοναχός είναι πρόθυμος να εξασκηθεί, επαινεί την ανάληψη της εξάσκησης, και τους άλλους μοναχούς που δεν είναι πρόθυμοι να εξασκηθούν τους παρακινεί στην εξάσκηση, και τους άλλους μοναχούς που είναι πρόθυμοι να εξασκηθούν τους επαινεί με πραγματικά, αληθή λόγια την κατάλληλη ώρα, ενός τέτοιου πρεσβύτερου μοναχού, Κάσσαπα, λέω έπαινο. Για ποιο λόγο; Διότι 'ο Διδάσκαλος λέει έπαινο γι' αυτόν', άλλοι μοναχοί θα τον συναναστρέφονταν, αυτοί που θα τον συναναστρέφονταν θα ακολουθούσαν το παράδειγμά του, αυτοί που θα ακολουθούσαν το παράδειγμά του, αυτό θα ήταν για αυτούς για πολύ καιρό προς ευημερία και ευτυχία. Για αυτό, Κάσσαπα, ενός τέτοιου πρεσβύτερου μοναχού λέω έπαινο.
«Ακόμη κι αν, Κάσσαπα, ένας μεσαίος μοναχός είναι πρόθυμος να εξασκηθεί... κ.λπ... ακόμη κι αν, Κάσσαπα, ένας νέος μοναχός είναι πρόθυμος να εξασκηθεί, επαινεί την ανάληψη της εξάσκησης, και τους άλλους μοναχούς που δεν είναι πρόθυμοι να εξασκηθούν τους παρακινεί στην εξάσκηση, και τους άλλους μοναχούς που είναι πρόθυμοι να εξασκηθούν τους επαινεί με πραγματικά, αληθή λόγια την κατάλληλη ώρα, ενός τέτοιου νέου μοναχού, Κάσσαπα, λέω έπαινο. Για ποιο λόγο; Διότι 'ο Διδάσκαλος λέει έπαινο γι' αυτόν', άλλοι μοναχοί θα τον συναναστρέφονταν, αυτοί που θα τον συναναστρέφονταν θα ακολουθούσαν το παράδειγμά του, αυτοί που θα ακολουθούσαν το παράδειγμά του, αυτό θα ήταν για αυτούς για πολύ καιρό προς ευημερία και ευτυχία. Για αυτό, Κάσσαπα, ενός τέτοιου νέου μοναχού λέω έπαινο». Ενδέκατη.