3.
Η ομιλία για τον Σουππαμπούντα τον λεπρό
43.
Έτσι έχω ακούσει -
Κάποτε ο Ευλογημένος διέμενε στο Ρατζάγκαχα, στο Άλσος των Μπαμπού, στο καταφύγιο σίτισης σκιούρων.
Εκείνη την περίοδο στο Ρατζάγκαχα υπήρχε ένας λεπρός ονόματι Σουππαμπούντα -
φτωχός μεταξύ των ανθρώπων, άθλιος μεταξύ των ανθρώπων, ταλαίπωρος μεταξύ των ανθρώπων.
Εκείνη την περίοδο ο Ευλογημένος, περιτριγυρισμένος από μια μεγάλη ακολουθία, καθόταν διδάσκοντας τη Διδασκαλία.
Ο λεπρός Σουππαμπούντα είδε εκείνο το μεγάλο πλήθος ανθρώπων συγκεντρωμένο από μακριά. Αφού το είδε, του ήρθε αυτή η σκέψη: «Αναμφίβολα εδώ διανέμεται κάποια στερεά τροφή ή μαλακή τροφή. Γιατί να μην πάω εκεί όπου είναι εκείνο το μεγάλο πλήθος ανθρώπων; Ίσως βρω εδώ κάποια στερεά τροφή ή μαλακή τροφή».
Τότε ο λεπρός Σουππαμπούντα πήγε εκεί όπου ήταν εκείνο το μεγάλο πλήθος ανθρώπων. Ο λεπρός Σουππαμπούντα είδε τον Ευλογημένο να κάθεται περιτριγυρισμένος από μια μεγάλη ακολουθία, διδάσκοντας τη Διδασκαλία. Αφού το είδε, του ήρθε αυτή η σκέψη: «Εδώ δεν διανέμεται καμία στερεά τροφή ή μαλακή τροφή. Αυτός ο ασκητής Γκόταμα διδάσκει τη Διδασκαλία στη συνέλευση. Γιατί να μην ακούσω κι εγώ τη Διδασκαλία;» Κάθισε εκεί ακριβώς στο πλάι - «Κι εγώ θα ακούσω τη Διδασκαλία».
Τότε ο Ευλογημένος, έχοντας περιλάβει με τον νου του τον νου ολόκληρης της ακολουθίας, έστρεψε την προσοχή του: «Ποιος άραγε εδώ είναι ικανός να κατανοήσει τη Διδασκαλία;» Ο Ευλογημένος είδε τον λεπρό Σουππαμπούντα να κάθεται σε εκείνη τη συνέλευση. Αφού το είδε, του ήρθε αυτή η σκέψη: «Αυτός εδώ είναι ικανός να κατανοήσει τη Διδασκαλία». Σχετικά με τον λεπρό Σουππαμπούντα έκανε μια σταδιακή ομιλία, δηλαδή - ομιλία για τη δωρεά, ομιλία για την ηθική, ομιλία για τον ευδαιμονικό κόσμο· τον κίνδυνο, την ευτέλεια και τη μόλυνση των ηδονών· φανέρωσε το όφελος της απάρνησης. Όταν ο Ευλογημένος κατάλαβε ότι ο λεπρός Σουππαμπούντα είχε εύκαμπτη συνείδηση, μαλακή συνείδηση, συνείδηση απαλλαγμένη από νοητικά εμπόδια, ανυψωμένη συνείδηση, γαλήνια συνείδηση, τότε φανέρωσε τη διδαχή της Διδασκαλίας που είναι ιδιαίτερη στους Βούδες - τον υπαρξιακό πόνο, την προέλευση, την παύση, την οδό. Όπως ακριβώς ένα καθαρό ύφασμα, απαλλαγμένο από κηλίδες, θα δεχόταν τέλεια τη βαφή· ακριβώς έτσι, στον λεπρό Σουππαμπούντα, σε εκείνο ακριβώς το κάθισμα, εγέρθηκε ο οφθαλμός της Διδασκαλίας, χωρίς σκόνη, χωρίς ρύπο - «ό,τι έχει τη φύση της έγερσης, όλο αυτό έχει τη φύση της παύσης».
Τότε ο λεπρός Σουππαμπούντα, έχοντας δει τη Διδασκαλία, έχοντας επιτύχει τη Διδασκαλία, έχοντας κατανοήσει τη Διδασκαλία, έχοντας βυθιστεί στη Διδασκαλία, έχοντας διαβεί τη σκεπτικιστική αμφιβολία, έχοντας απαλλαγεί από τη σύγχυση, έχοντας επιτύχει αυτοπεποίθηση, μη εξαρτώμενος από άλλους στη διδαχή του Δασκάλου, αφού σηκώθηκε από τη θέση του, πλησίασε τον Ευλογημένο· αφού πλησίασε, απέδωσε σεβασμό στον Ευλογημένο και κάθισε στο πλάι. Καθισμένος στο πλάι, ο λεπρός Σουππαμπούντα είπε στον Ευλογημένο:
«Θαυμάσιο, σεβάσμιε κύριε, θαυμάσιο, σεβάσμιε κύριε! Όπως, Σεβάσμιε Κύριε, κάποιος θα έστηνε όρθιο κάτι που είχε αναποδογυριστεί, ή θα αποκάλυπτε κάτι που ήταν κρυμμένο, ή θα έδειχνε τον δρόμο σε κάποιον που είχε χαθεί, ή θα κρατούσε μια λάμπα λαδιού στο σκοτάδι - 'αυτοί που έχουν μάτια να δουν τα αντικείμενα'· έτσι ακριβώς η Διδασκαλία έχει φανερωθεί από τον Ευλογημένο με πολλούς τρόπους. Εγώ, Σεβάσμιε Κύριε, καταφεύγω στον Ευλογημένο ως καταφύγιο, και στη Διδασκαλία και στην Κοινότητα των μοναχών. Ας με θεωρεί ο Ευλογημένος λαϊκό ακόλουθο που έχει καταφύγει στο καταφύγιο εφ' όρου ζωής από σήμερα και στο εξής».
Τότε ο λεπρός Σουππαμπούντα, αφού διδάχθηκε, παρακινήθηκε, ενθαρρύνθηκε και ευχαριστήθηκε από τον Ευλογημένο με μια ομιλία για τη Διδασκαλία, αφού χάρηκε και ευχαρίστησε για τα λόγια του Ευλογημένου, σηκώθηκε από τη θέση του, απέδωσε σεβασμό στον Ευλογημένο, τον περιήλθε κρατώντας τον στα δεξιά του και έφυγε. Τότε μια αγελάδα με νεαρό μοσχάρι, αφού χτύπησε τον λεπρό Σουππαμπούντα που είχε φύγει πρόσφατα, αφαίρεσε τη ζωή του.
Τότε αρκετοί μοναχοί πήγαν εκεί όπου ήταν ο Ευλογημένος· αφού πλησίασαν, απέδωσαν σεβασμό στον Ευλογημένο και κάθισαν στο πλάι. Καθισμένοι στο πλάι, εκείνοι οι μοναχοί είπαν στον Ευλογημένο: «Εκείνος, σεβάσμιε κύριε, ο λεπρός ονόματι Σουππαμπούντα που διδάχθηκε, παρακινήθηκε, ενθαρρύνθηκε και ευχαριστήθηκε από τον Ευλογημένο με μια ομιλία για τη Διδασκαλία, αυτός πέθανε. Ποιος είναι ο προορισμός του, ποια η μελλοντική ζωή του;»
«Σοφός, μοναχοί, ήταν ο λεπρός Σουππαμπούντα· ακολούθησε τη Διδασκαλία σύμφωνα με τη Διδασκαλία· και δεν με ενόχλησε εξαιτίας της Διδασκαλίας. Ο λεπρός Σουππαμπούντα, μοναχοί, με την πλήρη εξάλειψη των τριών νοητικών δεσμών είναι εισερχόμενος στο ρεύμα, μη υποκείμενος πλέον σε ξεπεσμό σε κατώτερους κόσμους, βέβαιος, κατευθυνόμενος στην ανώτατη φώτιση».
Όταν αυτό ειπώθηκε, κάποιος μοναχός είπε στον Ευλογημένο: «Ποια άραγε, σεβάσμιε κύριε, είναι η αιτία, ποια η συνθήκη για την οποία ο λεπρός Σουππαμπούντα ήταν - φτωχός μεταξύ των ανθρώπων, άθλιος μεταξύ των ανθρώπων, ταλαίπωρος μεταξύ των ανθρώπων;»
«Κάποτε στο παρελθόν, μοναχοί, ο λεπρός Σουππαμπούντα ήταν γιος εμπόρου σε αυτό ακριβώς το Ρατζάγκαχα. Αυτός, καθώς πήγαινε στον κήπο, είδε τον Ατομικά Φωτισμένο Ταγκαρασίκχι να εισέρχεται στην πόλη για προσφερόμενη τροφή. Αφού το είδε, του ήρθε αυτή η σκέψη: 'Πού πάει αυτός ο λεπρός με τον χιτώνα λεπρού;' Αφού έφτυσε και τον περιήλθε κρατώντας τον στα αριστερά του, έφυγε. Αυτός, ως επακόλουθο εκείνης της πράξης, καιγόταν στην κόλαση για πολλές εκατοντάδες χρόνια, για πολλές χιλιάδες χρόνια, για πολλές εκατοντάδες χιλιάδες χρόνια. Ως υπόλοιπο επακόλουθο εκείνης ακριβώς της πράξης, σε αυτό ακριβώς το Ρατζάγκαχα ήταν λεπρός, φτωχός μεταξύ των ανθρώπων, άθλιος μεταξύ των ανθρώπων, ταλαίπωρος μεταξύ των ανθρώπων. Αυτός, ερχόμενος στη Διδασκαλία και τη μοναστική διαγωγή που διακήρυξε ο Τατχάγκατα, ανέλαβε την πίστη, ανέλαβε την ηθική, ανέλαβε τη μάθηση, ανέλαβε τη γενναιοδωρία, ανέλαβε τη σοφία. Αυτός, ερχόμενος στη Διδασκαλία και τη μοναστική διαγωγή που διακήρυξε ο Τατχάγκατα, αφού ανέλαβε την πίστη, αφού ανέλαβε την ηθική, αφού ανέλαβε τη μάθηση, αφού ανέλαβε τη γενναιοδωρία, αφού ανέλαβε τη σοφία, με την κατάρρευση του σώματος κατά τον θάνατο επαναγεννήθηκε στον καλότυχο κόσμο, στον ευδαιμονικό κόσμο, ως σύντροφος των θεών Ταβατίμσα. Αυτός εκεί υπερλάμπει τους άλλους θεούς σε ομορφιά και σε φήμη».
Τότε ο Ευλογημένος, κατανοώντας αυτό το νόημα, εκείνη τη στιγμή εξέφρασε αυτόν τον εμπνευσμένο λόγο:
έτσι ο σοφός στον κόσμο των ζωντανών, ας αποφεύγει τα κακά». Τρίτη.