9.
Η ομιλία για τον Σουνέττα
73.
«Κάποτε στο παρελθόν, μοναχοί, υπήρχε ένας Διδάσκαλος ονόματι Σουνέττα, ιδρυτής αίρεσης, χωρίς πάθος για τις ηδονές.
Ο Διδάσκαλος Σουνέττα, μοναχοί, είχε πολλές εκατοντάδες μαθητές.
Ο Διδάσκαλος Σουνέττα δίδασκε στους μαθητές τη Διδασκαλία για τη συνύπαρξη με τον κόσμο του Βράχμα.
Όσοι όμως, μοναχοί, δεν απέκτησαν πίστη στη συνείδησή τους ενώ ο Διδάσκαλος Σουνέττα δίδασκε τη Διδασκαλία για τη συνύπαρξη με τον κόσμο του Βράχμα, αυτοί με την κατάρρευση του σώματος κατά τον θάνατο επαναγεννήθηκαν στον κόσμο της αθλιότητας, στον κακότυχο κόσμο, στον κόσμο του ξεπεσμού, στην κόλαση.
Όσοι όμως, μοναχοί, απέκτησαν πίστη στη συνείδησή τους ενώ ο Διδάσκαλος Σουνέττα δίδασκε τη Διδασκαλία για τη συνύπαρξη με τον κόσμο του Βράχμα, αυτοί με την κατάρρευση του σώματος κατά τον θάνατο επαναγεννήθηκαν στον καλότυχο κόσμο, στον ευδαιμονικό κόσμο.
«Κάποτε στο παρελθόν, μοναχοί, υπήρχε ένας Διδάσκαλος ονόματι Μουγκαπάκκχα... κ.λπ... υπήρχε ένας Διδάσκαλος ονόματι Αρανέμι... κ.λπ... υπήρχε ένας Διδάσκαλος ονόματι Κουντάλακα... κ.λπ... υπήρχε ένας Διδάσκαλος ονόματι Χατθιπάλα... κ.λπ... υπήρχε ένας Διδάσκαλος ονόματι Τζοτιπάλα... κ.λπ... υπήρχε ένας Διδάσκαλος ονόματι Άρακα, ιδρυτής αίρεσης, χωρίς πάθος για τις ηδονές. Ο Διδάσκαλος Άρακα, μοναχοί, είχε πολλές εκατοντάδες μαθητές. Ο Διδάσκαλος ονόματι Άρακα δίδασκε στους μαθητές τη Διδασκαλία για τη συνύπαρξη με τον κόσμο του Βράχμα. Όσοι όμως, μοναχοί, δεν απέκτησαν πίστη στη συνείδησή τους ενώ ο Διδάσκαλος Άρακα δίδασκε τη Διδασκαλία για τη συνύπαρξη με τον κόσμο του Βράχμα, αυτοί με την κατάρρευση του σώματος κατά τον θάνατο επαναγεννήθηκαν στον κόσμο της αθλιότητας, στον κακότυχο κόσμο, στον κόσμο του ξεπεσμού, στην κόλαση. Όσοι όμως, μοναχοί, απέκτησαν πίστη στη συνείδησή τους ενώ ο Διδάσκαλος Άρακα δίδασκε τη Διδασκαλία για τη συνύπαρξη με τον κόσμο του Βράχμα, αυτοί με την κατάρρευση του σώματος κατά τον θάνατο επαναγεννήθηκαν στον καλότυχο κόσμο, στον ευδαιμονικό κόσμο.
«Τι νομίζετε, μοναχοί, όποιος με διεφθαρμένο νου θα ύβριζε και θα χλεύαζε αυτούς τους επτά Διδασκάλους, ιδρυτές αιρέσεων, χωρίς πάθος για τις ηδονές, με συνοδεία πολλών εκατοντάδων, μαζί με την Κοινότητα μαθητών, θα παρήγαγε πολλή αξιόμεμπτη πράξη;» «Ναι, σεβάσμιε κύριε». «Όποιος, μοναχοί, με διεφθαρμένο νου θα ύβριζε και θα χλεύαζε αυτούς τους επτά Διδασκάλους, ιδρυτές αιρέσεων, χωρίς πάθος για τις ηδονές, με συνοδεία πολλών εκατοντάδων, μαζί με την Κοινότητα μαθητών, θα παρήγαγε πολλή αξιόμεμπτη πράξη. Όποιος με διεφθαρμένο νου υβρίζει και χλευάζει ένα άτομο τέλειο στην ορθή άποψη, αυτός παράγει περισσότερη αξιόμεμπτη πράξη από εκείνο. Για ποιο λόγο; Δεν λέω, μοναχοί, ότι υπάρχει τέτοια ανοχή έξω από εδώ, όπως αυτή προς τους συντρόφους στην άγια ζωή».
«Γι' αυτό, μοναχοί, πρέπει να εξασκείστε έτσι - 'οι συνειδήσεις μας δεν θα είναι διεφθαρμένες προς τους συντρόφους στην άγια ζωή'. Έτσι πρέπει να εξασκείστε, μοναχοί». Ένατη.