9.
Η ομιλία για τα ρεύματα
39.
«Υπάρχουν, μοναχοί, αυτά τα οκτώ ρεύματα αξιέπαινων πράξεων, ρεύματα του καλού, τροφή της ευτυχίας, που οδηγούν στον ουράνιο κόσμο, με ευχάριστο επακόλουθο, που οδηγούν στον παράδεισο, που οδηγούν στο επιθυμητό, στο αρεστό, στο ευχάριστο, στην ευημερία, στην ευτυχία.
Ποιες οκτώ;
Εδώ, μοναχοί, ένας ευγενής μαθητής έχει καταφύγει στον Βούδα ως καταφύγιο.
Αυτό, μοναχοί, είναι το πρώτο ρεύμα αξιέπαινων πράξεων, ρεύμα του καλού, τροφή της ευτυχίας, που οδηγεί στον ουράνιο κόσμο, με ευχάριστο επακόλουθο, που οδηγεί στον παράδεισο, που οδηγεί στο επιθυμητό, στο αρεστό, στο ευχάριστο, στην ευημερία, στην ευτυχία.
«Επιπλέον, μοναχοί, ένας ευγενής μαθητής έχει καταφύγει στη Διδασκαλία ως καταφύγιο. Αυτό, μοναχοί, είναι το δεύτερο ρεύμα αξιέπαινων πράξεων... κ.λπ... οδηγεί.
«Επιπλέον, μοναχοί, ένας ευγενής μαθητής έχει καταφύγει στην Κοινότητα ως καταφύγιο. Αυτό, μοναχοί, είναι το τρίτο ρεύμα αξιέπαινων πράξεων, ρεύμα του καλού, τροφή της ευτυχίας, που οδηγεί στον ουράνιο κόσμο, με ευχάριστο επακόλουθο, που οδηγεί στον παράδεισο, που οδηγεί στο επιθυμητό, στο αρεστό, στο ευχάριστο, στην ευημερία, στην ευτυχία.
«Αυτές οι πέντε, μοναχοί, είναι οι δωρεές, οι μεγάλες δωρεές, που είναι πρωταρχικές, αρχαίες, γνωστές ως καταγωγές, παλαιές, αμιγείς, ήταν αμιγείς στο παρελθόν, δεν αναμειγνύονται, δεν θα αναμειχθούν, μη-απορριπτέες από ασκητές, βραχμάνους και νοήμονες. Ποια πέντε; Εδώ, μοναχοί, ένας ευγενής μαθητής, έχοντας εγκαταλείψει τον φόνο έμβιων όντων, απέχει από τον φόνο έμβιων όντων. Απέχοντας από τον φόνο έμβιων όντων, μοναχοί, ο ευγενής μαθητής δίνει αφοβία σε αμέτρητα όντα, δίνει μη-εχθρότητα, δίνει μη-βλάβη. Έχοντας δώσει αφοβία σε αμέτρητα όντα, έχοντας δώσει μη-εχθρότητα, έχοντας δώσει μη-βλάβη, γίνεται μέτοχος απεριόριστης αφοβίας, μη-εχθρότητας, μη-βλάβης. Αυτή, μοναχοί, είναι η πρώτη δωρεά, η μεγάλη δωρεά, που είναι πρωταρχική, αρχαία, γνωστή ως καταγωγή, παλαιά, αμιγής, ήταν αμιγής στο παρελθόν, δεν αναμειγνύεται, δεν θα αναμειχθεί, μη-απορριπτέα από ασκητές, βραχμάνους και νοήμονες. Αυτό, μοναχοί, είναι το τέταρτο ρεύμα αξιέπαινων πράξεων, ρεύμα του καλού, τροφή της ευτυχίας, που οδηγεί στον ουράνιο κόσμο, με ευχάριστο επακόλουθο, που οδηγεί στον παράδεισο, που οδηγεί στο επιθυμητό, στο αρεστό, στο ευχάριστο, στην ευημερία, στην ευτυχία.
«Επιπλέον, μοναχοί, ένας ευγενής μαθητής, έχοντας εγκαταλείψει τη λήψη του μη δοσμένου, απέχει από τη λήψη του μη δοσμένου... κ.λπ... έχοντας εγκαταλείψει τη λανθασμένη σεξουαλική συμπεριφορά, απέχει από τη λανθασμένη σεξουαλική συμπεριφορά... κ.λπ... έχοντας εγκαταλείψει την ψευδολογία, απέχει από την ψευδολογία... κ.λπ... έχοντας εγκαταλείψει τα οινοπνευματώδη ποτά, ηδύποτα και μεθυστικά που προξενούν απροσεξία, απέχει από τα οινοπνευματώδη ποτά, ηδύποτα και μεθυστικά που προξενούν απροσεξία. Απέχοντας από τα οινοπνευματώδη ποτά, ηδύποτα και μεθυστικά που προξενούν απροσεξία, μοναχοί, ο ευγενής μαθητής δίνει αφοβία σε αμέτρητα όντα, δίνει μη-εχθρότητα, δίνει μη-βλάβη. Έχοντας δώσει αφοβία σε αμέτρητα όντα, έχοντας δώσει μη-εχθρότητα, έχοντας δώσει μη-βλάβη, γίνεται μέτοχος απεριόριστης αφοβίας, μη-εχθρότητας, μη-βλάβης. Αυτή, μοναχοί, είναι η πέμπτη δωρεά, η μεγάλη δωρεά, που είναι πρωταρχική, αρχαία, γνωστή ως καταγωγή, παλαιά, αμιγής, ήταν αμιγής στο παρελθόν, δεν αναμειγνύεται, δεν θα αναμειχθεί, μη-απορριπτέα από ασκητές, βραχμάνους και νοήμονες. Αυτό λοιπόν, μοναχοί, είναι το όγδοο ρεύμα αξιέπαινων πράξεων, ρεύμα του καλού, τροφή της ευτυχίας, που οδηγεί στον ουράνιο κόσμο, με ευχάριστο επακόλουθο, που οδηγεί στον παράδεισο, που οδηγεί στο επιθυμητό, στο αρεστό, στο ευχάριστο, στην ευημερία, στην ευτυχία. Αυτά λοιπόν, μοναχοί, είναι τα οκτώ ρεύματα αξιέπαινων πράξεων, ρεύματα του καλού, τροφή της ευτυχίας, που οδηγούν στον ουράνιο κόσμο, με ευχάριστο επακόλουθο, που οδηγούν στον παράδεισο, που οδηγούν στο επιθυμητό, στο αρεστό, στο ευχάριστο, στην ευημερία, στην ευτυχία». Ένατη.