2.
Η ομιλία για τη θέση
192.
«Αυτές οι τέσσερις καταστάσεις, μοναχοί, πρέπει να γίνουν γνωστές μέσω τεσσάρων καταστάσεων.
Ποιες τέσσερις;
Με τη συγκατοικία, μοναχοί, η ηθική πρέπει να γίνει γνωστή, και αυτό σε μακρά περίοδο, όχι σε σύντομη·
από αυτόν που δίνει προσοχή, όχι από αυτόν που δεν δίνει προσοχή·
από τον σοφό, όχι από αυτόν που στερείται σοφίας.
Με τη συνομιλία, μοναχοί, η αγνότητα πρέπει να γίνει γνωστή, και αυτή σε μακρά περίοδο, όχι σε σύντομη·
από αυτόν που δίνει προσοχή, όχι από αυτόν που δεν δίνει προσοχή·
από τον σοφό, όχι από αυτόν που στερείται σοφίας.
Στις δυσκολίες, μοναχοί, η δύναμη πρέπει να γίνει γνωστή, και αυτή σε μακρά περίοδο, όχι σε σύντομη·
από αυτόν που δίνει προσοχή, όχι από αυτόν που δεν δίνει προσοχή·
από τον σοφό, όχι από αυτόν που στερείται σοφίας.
Με τη συζήτηση, μοναχοί, η σοφία πρέπει να γίνει γνωστή, και αυτή σε μακρά περίοδο, όχι σε σύντομη·
από αυτόν που δίνει προσοχή, όχι από αυτόν που δεν δίνει προσοχή·
από τον σοφό, όχι από αυτόν που στερείται σοφίας».
«Με τη συγκατοικία, μοναχοί, η ηθική πρέπει να γίνει γνωστή, και αυτό σε μακρά περίοδο, όχι σε σύντομη· από αυτόν που δίνει προσοχή, όχι από αυτόν που δεν δίνει προσοχή· από τον σοφό, όχι από αυτόν που στερείται σοφίας», έτσι λοιπόν αυτό ειπώθηκε. Εξαρτώμενο από τι αυτό ειπώθηκε; Εδώ, μοναχοί, ένα άτομο συγκατοικώντας με ένα άλλο άτομο γνωρίζει έτσι - «Για μεγάλο χρονικό διάστημα αυτός ο σεβάσμιος κάνει ρήγματα, κάνει τρύπες, κάνει κηλίδες, κάνει λεκέδες, δεν κάνει συνεχώς, δεν έχει συνεχή συμπεριφορά· στην ηθική αυτός ο σεβάσμιος είναι ανήθικος, δεν είναι αυτός ο σεβάσμιος ηθικός».
«Εδώ επίσης, μοναχοί, ένα άτομο συγκατοικώντας με ένα άλλο άτομο γνωρίζει έτσι - «Για μεγάλο χρονικό διάστημα αυτός ο σεβάσμιος δεν κάνει ρήγματα, δεν κάνει τρύπες, δεν κάνει κηλίδες, δεν κάνει λεκέδες, κάνει συνεχώς, έχει συνεχή συμπεριφορά· στην ηθική αυτός ο σεβάσμιος είναι ηθικός, δεν είναι αυτός ο σεβάσμιος ανήθικος». «Με τη συγκατοικία, μοναχοί, η ηθική πρέπει να γίνει γνωστή, και αυτό σε μακρά περίοδο, όχι σε σύντομη· από αυτόν που δίνει προσοχή, όχι από αυτόν που δεν δίνει προσοχή· από τον σοφό, όχι από αυτόν που στερείται σοφίας», έτσι αυτό που ειπώθηκε, εξαρτώμενο από αυτό ειπώθηκε.
«Με τη συνομιλία, μοναχοί, η αγνότητα πρέπει να γίνει γνωστή, και αυτή σε μακρά περίοδο, όχι σε σύντομη· από αυτόν που δίνει προσοχή, όχι από αυτόν που δεν δίνει προσοχή· από τον σοφό, όχι από αυτόν που στερείται σοφίας», έτσι λοιπόν αυτό ειπώθηκε. Εξαρτώμενο από τι αυτό ειπώθηκε; Εδώ, μοναχοί, ένα άτομο συνομιλώντας με ένα άλλο άτομο γνωρίζει έτσι - «Διαφορετικά αυτός ο σεβάσμιος μιλάει όταν είναι μόνος με έναν, διαφορετικά με δύο, διαφορετικά με τρεις, διαφορετικά με πολλούς· αυτός ο σεβάσμιος αποκλίνει από την προηγούμενη συνομιλία στη μεταγενέστερη συνομιλία· αυτός ο σεβάσμιος έχει μη αγνή συνομιλία, δεν έχει αυτός ο σεβάσμιος αγνή συνομιλία».
«Εδώ επίσης, μοναχοί, ένα άτομο συνομιλώντας με άλλο άτομο γνωρίζει έτσι - "Όπως ακριβώς αυτός ο σεβάσμιος μιλάει με έναν μόνος με μόνο, έτσι με δύο, έτσι με τρεις, έτσι με πολλούς. Αυτός ο σεβάσμιος δεν αποκλίνει από την προηγούμενη συνομιλία στη μεταγενέστερη συνομιλία· αυτός ο σεβάσμιος έχει αγνή συνομιλία, δεν έχει αυτός ο σεβάσμιος μη αγνή συνομιλία". "Με τη συνομιλία, μοναχοί, η αγνότητα πρέπει να γίνει γνωστή, και αυτό σε μακρά περίοδο, όχι σε σύντομη· από αυτόν που δίνει προσοχή, όχι από αυτόν που δεν δίνει προσοχή· από τον σοφό, όχι από αυτόν που στερείται σοφίας», έτσι αυτό που ειπώθηκε, εξαρτώμενο από αυτό ειπώθηκε.
«"Στις δυσκολίες, μοναχοί, η δύναμη πρέπει να γίνει γνωστή, και αυτή σε μακρά περίοδο, όχι σε σύντομη· από αυτόν που δίνει προσοχή, όχι από αυτόν που δεν δίνει προσοχή· από τον σοφό, όχι από αυτόν που στερείται σοφίας», έτσι λοιπόν αυτό ειπώθηκε. Εξαρτώμενο από τι αυτό ειπώθηκε; Εδώ, μοναχοί, κάποιος πληττόμενος από καταστροφή συγγενών, ή πληττόμενος από καταστροφή πλούτου, ή πληττόμενος από καταστροφή λόγω ασθένειας, δεν σκέφτεται έτσι - "Τέτοια είναι η φύση αυτής της κατοικίας του κόσμου, τέτοια είναι η φύση αυτής της απόκτησης ατομικής ύπαρξης· σε μια κατοικία του κόσμου τέτοιας φύσης, σε μια απόκτηση ατομικής ύπαρξης τέτοιας φύσης, οι οκτώ κοσμικές αντιξοότητες ακολουθούν τον κόσμο και ο κόσμος ακολουθεί τις οκτώ κοσμικές αντιξοότητες - υλικό κέρδος και απώλεια, φήμη και κακοφημία, κατηγορία και έπαινος, ευτυχία και δυστυχία". Αυτός πληττόμενος από καταστροφή συγγενών ή πληττόμενος από καταστροφή πλούτου ή πληττόμενος από καταστροφή λόγω ασθένειας θλίβεται, εξαντλείται, θρηνεί, χτυπώντας το στήθος του κλαίει, περιπίπτει σε σύγχυση.
«Εδώ επίσης, μοναχοί, κάποιος πληττόμενος από καταστροφή συγγενών ή πληττόμενος από καταστροφή πλούτου ή πληττόμενος από καταστροφή λόγω ασθένειας σκέφτεται έτσι - "Τέτοια είναι η φύση αυτής της κατοικίας του κόσμου, τέτοια είναι η φύση αυτής της απόκτησης ατομικής ύπαρξης· σε μια κατοικία του κόσμου τέτοιας φύσης, σε μια απόκτηση ατομικής ύπαρξης τέτοιας φύσης, οι οκτώ κοσμικές αντιξοότητες ακολουθούν τον κόσμο και ο κόσμος ακολουθεί τις οκτώ κοσμικές αντιξοότητες - υλικό κέρδος και απώλεια, φήμη και κακοφημία, κατηγορία και έπαινος, ευτυχία και δυστυχία". Αυτός πληττόμενος από καταστροφή συγγενών ή πληττόμενος από καταστροφή πλούτου ή πληττόμενος από καταστροφή λόγω ασθένειας δεν θλίβεται, δεν εξαντλείται, δεν θρηνεί, δεν κλαίει χτυπώντας το στήθος του, δεν περιπίπτει σε σύγχυση. "Στις δυσκολίες, μοναχοί, η δύναμη πρέπει να γίνει γνωστή, και αυτή σε μακρά περίοδο, όχι σε σύντομη· από αυτόν που δίνει προσοχή, όχι από αυτόν που δεν δίνει προσοχή· από τον σοφό, όχι από αυτόν που στερείται σοφίας», έτσι αυτό που ειπώθηκε, εξαρτώμενο από αυτό ειπώθηκε.
«"Με τη συζήτηση, μοναχοί, η σοφία πρέπει να γίνει γνωστή, και αυτή σε μακρά περίοδο, όχι σε σύντομη· από αυτόν που δίνει προσοχή, όχι από αυτόν που δεν δίνει προσοχή· από τον σοφό, όχι από αυτόν που στερείται σοφίας», έτσι λοιπόν αυτό ειπώθηκε. Εξαρτώμενο από τι αυτό ειπώθηκε; Εδώ, μοναχοί, ένα άτομο συζητώντας με άλλο άτομο γνωρίζει έτσι - "Σύμφωνα με τη σοφία αυτού του σεβάσμιου, σύμφωνα με τη σταθερή απόφασή του και σύμφωνα με τον τρόπο που θέτει ερωτήσεις, αυτός ο σεβάσμιος στερείται σοφίας, δεν είναι αυτός ο σεβάσμιος σοφός. Για ποιο λόγο; Διότι έτσι αυτός ο σεβάσμιος δεν εκφράζει βαθύ νοηματικό εδάφιο, γαλήνιο, εξαίσιο, απρόσιτο μέσω απλής λογικής, λεπτό, κατανοητό μόνο από τους σοφούς. Και τη Διδασκαλία που αυτός ο σεβάσμιος εκφράζει, δεν είναι ικανός να διακηρύξει, να διδάξει, να περιγράψει, να θεμελιώσει, να αποκαλύψει, να αναλύσει, να διασαφηνίσει το νόημά της είτε συνοπτικά είτε αναλυτικά. Αυτός ο σεβάσμιος στερείται σοφίας, δεν είναι αυτός ο σεβάσμιος σοφός"».
«Όπως, μοναχοί, ένας άνθρωπος με καλή όραση στεκόμενος στην όχθη μιας λίμνης νερού θα έβλεπε ένα μικρό ψάρι να αναδύεται. Θα σκεφτόταν - 'από τον τρόπο που αυτό το ψάρι αναδύεται και από το χτύπημα των κυμάτων και από την ταχύτητά του, αυτό το ψάρι είναι μικρό, δεν είναι αυτό το ψάρι μεγάλο'. Ακριβώς έτσι, μοναχοί, ένα άτομο συζητώντας με ένα άλλο άτομο γνωρίζει έτσι - "Σύμφωνα με τη σοφία αυτού του σεβάσμιου, σύμφωνα με τη σταθερή απόφασή του και σύμφωνα με τον τρόπο που θέτει ερωτήσεις, αυτός ο σεβάσμιος στερείται σοφίας, δεν είναι αυτός ο σεβάσμιος σοφός. Για ποιο λόγο; Διότι έτσι αυτός ο σεβάσμιος δεν εκφράζει βαθύ νοηματικό εδάφιο, γαλήνιο, εξαίσιο, απρόσιτο μέσω απλής λογικής, λεπτό, κατανοητό μόνο από τους σοφούς. Και τη Διδασκαλία που αυτός ο σεβάσμιος μιλάει, δεν είναι ικανός συνοπτικά ή αναλυτικά να διακηρύξει, να διδάξει, να περιγράψει, να θεμελιώσει, να αποκαλύψει, να αναλύσει, να διασαφηνίσει το νόημά της. Αυτός ο σεβάσμιος στερείται σοφίας, δεν είναι αυτός ο σεβάσμιος σοφός"».
«Εδώ επίσης, μοναχοί, ένα άτομο συζητώντας με ένα άλλο άτομο γνωρίζει έτσι - 'από τον τρόπο που αυτός ο σεβάσμιος αναδύεται και από τη σταθερή απόφασή του και από τον τρόπο που θέτει ερωτήσεις, αυτός ο σεβάσμιος είναι σοφός, δεν είναι αυτός ο σεβάσμιος άσοφος. Για ποιο λόγο; Διότι αυτός ο σεβάσμιος εκφράζει βαθιά νοήματα, γαλήνια, εξαίσια, απρόσιτα μέσω απλής λογικής, λεπτά, κατανοητά μόνο από τους σοφούς. Και τη Διδασκαλία που αυτός ο σεβάσμιος μιλάει, είναι ικανός συνοπτικά ή αναλυτικά να διακηρύξει, να διδάξει, να περιγράψει, να θεμελιώσει, να αποκαλύψει, να αναλύσει, να διασαφηνίσει το νόημά της. Αυτός ο σεβάσμιος είναι σοφός, δεν είναι αυτός ο σεβάσμιος άσοφος».
«Όπως, μοναχοί, ένας άνθρωπος με καλή όραση στεκόμενος στην όχθη μιας λίμνης νερού θα έβλεπε ένα μεγάλο ψάρι να αναδύεται. Θα σκεφτόταν - 'από τον τρόπο που αυτό το ψάρι αναδύεται και από το χτύπημα των κυμάτων και από την ταχύτητά του, αυτό το ψάρι είναι μεγάλο, δεν είναι αυτό το ψάρι μικρό'. Ακριβώς έτσι, μοναχοί, ένα άτομο συζητώντας με ένα άλλο άτομο γνωρίζει έτσι - 'από τον τρόπο που αυτός ο σεβάσμιος αναδύεται και από τη σταθερή απόφασή του και από τον τρόπο που θέτει ερωτήσεις, αυτός ο σεβάσμιος είναι σοφός, δεν είναι αυτός ο σεβάσμιος άσοφος. Για ποιο λόγο; Διότι αυτός ο σεβάσμιος εκφράζει βαθιά νοήματα, γαλήνια, εξαίσια, απρόσιτα μέσω απλής λογικής, λεπτά, κατανοητά μόνο από τους σοφούς. Και τη Διδασκαλία που αυτός ο σεβάσμιος μιλάει, είναι ικανός συνοπτικά ή αναλυτικά να διακηρύξει, να διδάξει, να περιγράψει, να θεμελιώσει, να αποκαλύψει, να αναλύσει, να διασαφηνίσει το νόημά της. Αυτός ο σεβάσμιος είναι σοφός, δεν είναι αυτός ο σεβάσμιος άσοφος'.
«"Με τη συζήτηση, μοναχοί, η σοφία πρέπει να γίνει γνωστή, και αυτή σε μακρά περίοδο, όχι σε σύντομη· από αυτόν που δίνει προσοχή, όχι από αυτόν που δεν δίνει προσοχή· από τον σοφό, όχι από αυτόν που στερείται σοφίας», έτσι αυτό που ειπώθηκε, εξαρτώμενο από αυτό ειπώθηκε. Αυτές λοιπόν, μοναχοί, είναι οι τέσσερις καταστάσεις που πρέπει να γίνουν γνωστές με αυτές τις τέσσερις καταστάσεις». Δεύτερο.