5.
Η ομιλία για τη θέση
115.
«Αυτές οι τέσσερις, μοναχοί, είναι καταστάσεις.
Ποιες τέσσερις;
Υπάρχει, μοναχοί, κατάσταση δυσάρεστη να γίνει·
και αυτή γινόμενη οδηγεί σε βλάβη.
Υπάρχει, μοναχοί, κατάσταση δυσάρεστη να γίνει·
και αυτή γινόμενη οδηγεί σε όφελος.
Υπάρχει, μοναχοί, κατάσταση ευχάριστη να γίνει·
και αυτή γινόμενη οδηγεί σε βλάβη.
Υπάρχει, μοναχοί, κατάσταση ευχάριστη να γίνει·
και αυτή γινόμενη οδηγεί σε όφελος.
«Εκεί, μοναχοί, αυτή η κατάσταση που είναι δυσάρεστη να γίνει· και αυτή γινόμενη οδηγεί σε βλάβη - αυτή, μοναχοί, η κατάσταση θεωρεί ότι δεν πρέπει να γίνει και για τους δύο λόγους. Αυτή η κατάσταση που είναι δυσάρεστη να γίνει· και γι' αυτό θεωρεί ότι δεν πρέπει να γίνει. Αυτή η κατάσταση που γινόμενη οδηγεί σε βλάβη· και γι' αυτό θεωρεί ότι δεν πρέπει να γίνει. Αυτή, μοναχοί, η κατάσταση θεωρεί ότι δεν πρέπει να γίνει και για τους δύο λόγους.
«Εκεί, μοναχοί, αυτή η κατάσταση που είναι δυσάρεστη να γίνει· και αυτή γινόμενη οδηγεί σε όφελος - σε αυτή, μοναχοί, την κατάσταση πρέπει να γίνει γνωστός ο αδαής και ο σοφός στη δύναμη του ανθρώπου, στην ενεργητικότητα του ανθρώπου, στην προσπάθεια του ανθρώπου. Ο αδαής, μοναχοί, δεν σκέφτεται έτσι - 'αν και αυτή η κατάσταση είναι δυσάρεστη να γίνει· ωστόσο αυτή η κατάσταση γινόμενη οδηγεί σε όφελος'. Αυτός δεν κάνει εκείνη την κατάσταση. Σε αυτόν εκείνη η κατάσταση μη γινόμενη οδηγεί σε βλάβη. Ο σοφός όμως, μοναχοί, σκέφτεται έτσι - 'αν και αυτή η κατάσταση είναι δυσάρεστη να γίνει· ωστόσο αυτή η κατάσταση γινόμενη οδηγεί σε όφελος'. Αυτός κάνει εκείνη την κατάσταση. Σε αυτόν εκείνη η κατάσταση γινόμενη οδηγεί σε όφελος.
«Σε αυτή την περίπτωση, μοναχοί, αυτή η κατάσταση που είναι ευχάριστο να γίνει· και αυτή γινόμενη οδηγεί σε βλάβη - και σε αυτή την κατάσταση, μοναχοί, ο αδαής και ο σοφός πρέπει να γίνουν γνωστοί στη δύναμη του ανθρώπου, στην ενεργητικότητα του ανθρώπου, στην προσπάθεια του ανθρώπου. Ο αδαής, μοναχοί, δεν σκέφτεται έτσι - 'αν και αυτή η κατάσταση είναι ευχάριστο να γίνει· ωστόσο αυτή η κατάσταση όταν γίνεται οδηγεί σε βλάβη'. Αυτός κάνει εκείνη την κατάσταση. Σε αυτόν εκείνη η κατάσταση που γίνεται οδηγεί σε βλάβη. Ο σοφός όμως, μοναχοί, σκέφτεται έτσι - 'αν και αυτή η κατάσταση είναι ευχάριστο να γίνει· ωστόσο αυτή η κατάσταση όταν γίνεται οδηγεί σε βλάβη'. Αυτός δεν κάνει εκείνη την κατάσταση. Σε αυτόν εκείνη η κατάσταση που δεν γίνεται οδηγεί σε όφελος.
«Σε αυτή την περίπτωση, μοναχοί, αυτή η κατάσταση που είναι ευχάριστο να γίνει, και αυτή όταν γίνεται οδηγεί σε όφελος - αυτή η κατάσταση, μοναχοί, θεωρεί ότι πρέπει να γίνει και για τους δύο λόγους. Αυτή η κατάσταση που είναι ευχάριστο να γίνει, και γι' αυτό θεωρεί ότι πρέπει να γίνει· αυτή η κατάσταση που όταν γίνεται οδηγεί σε όφελος, και γι' αυτό θεωρεί ότι πρέπει να γίνει. Αυτή η κατάσταση, μοναχοί, θεωρεί ότι πρέπει να γίνει και για τους δύο λόγους. Αυτές λοιπόν, μοναχοί, είναι οι τέσσερις καταστάσεις». Πέμπτο.