7.
Η ομιλία για τον Ράχουλα
177.
Τότε ο σεβάσμιος Ράχουλα πλησίασε τον Ευλογημένο·
αφού πλησίασε, απέδωσε σεβασμό στον Ευλογημένο και κάθισε στο πλάι.
Στον σεβάσμιο Ράχουλα που καθόταν στο πλάι, ο Ευλογημένος είπε αυτό:
«Και το εσωτερικό στερεό στοιχείο, Ράχουλα, και το εξωτερικό στερεό στοιχείο, αυτό είναι απλώς στερεό στοιχείο. 'Αυτό δεν είναι δικό μου, αυτό δεν είμαι εγώ, αυτό δεν είναι ο εαυτός μου' - έτσι αυτό πρέπει να ιδωθεί όπως πραγματικά είναι με ορθή σοφία. Έχοντας δει έτσι αυτό όπως πραγματικά είναι με ορθή σοφία, αποστρέφεται από το στερεό στοιχείο, απαλλάσσει τη συνείδηση από το πάθος για το στερεό στοιχείο.
«Και το εσωτερικό υγρό στοιχείο, Ράχουλα, και το εξωτερικό υγρό στοιχείο, αυτό είναι απλώς υγρό στοιχείο. 'Αυτό δεν είναι δικό μου, αυτό δεν είμαι εγώ, αυτό δεν είναι ο εαυτός μου' - έτσι αυτό πρέπει να ιδωθεί όπως πραγματικά είναι με ορθή σοφία. Έχοντας δει έτσι αυτό όπως πραγματικά είναι με ορθή σοφία, αποστρέφεται από το υγρό στοιχείο, απαλλάσσει τη συνείδηση από το πάθος για το υγρό στοιχείο.
«Και το εσωτερικό θερμό στοιχείο, Ράχουλα, και το εξωτερικό θερμό στοιχείο, αυτό είναι απλώς θερμό στοιχείο. 'Αυτό δεν είναι δικό μου, αυτό δεν είμαι εγώ, αυτό δεν είναι ο εαυτός μου' - έτσι αυτό πρέπει να ιδωθεί όπως πραγματικά είναι με ορθή σοφία. Έχοντας δει έτσι αυτό όπως πραγματικά είναι με ορθή σοφία, αποστρέφεται από το θερμό στοιχείο, απαλλάσσει τη συνείδηση από το πάθος για το θερμό στοιχείο.
«Και το εσωτερικό στοιχείο του αέρα, Ράχουλα, και το εξωτερικό στοιχείο του αέρα, αυτό είναι απλώς στοιχείο του αέρα. 'Αυτό δεν είναι δικό μου, αυτό δεν είμαι εγώ, αυτό δεν είναι ο εαυτός μου' - έτσι αυτό πρέπει να ιδωθεί όπως πραγματικά είναι με ορθή σοφία. Έχοντας δει έτσι αυτό όπως πραγματικά είναι με ορθή σοφία, αποστρέφεται από το στοιχείο του αέρα, απαλλάσσει τη συνείδηση από το πάθος για το στοιχείο του αέρα.
«Όταν λοιπόν, Ράχουλα, ένας μοναχός σε αυτά τα τέσσερα στοιχεία δεν θεωρεί ούτε εαυτό ούτε κάτι που ανήκει σε έναν εαυτό, αυτός ονομάζεται, Ράχουλα, μοναχός που έκοψε την επιθυμία, απέρριψε τους νοητικούς δεσμούς, μέσω της πλήρους συνειδητοποίησης της αλαζονείας έθεσε τέλος στον πόνο». Έβδομη.