1.
Η ομιλία για το μη δικό σας
33.
Προέλευση στη Σαβάττχι.
«Ό,τι, μοναχοί, δεν είναι δικό σας, αυτό εγκαταλείψτε.
Αυτό που έχει εγκαταλειφθεί από εσάς θα είναι προς ευημερία και ευτυχία.
Και τι, μοναχοί, δεν είναι δικό σας;
Η ύλη, μοναχοί, δεν είναι δική σας, αυτήν εγκαταλείψτε.
Αυτό που έχει εγκαταλειφθεί από εσάς θα είναι προς ευημερία και ευτυχία.
Το αίσθημα δεν είναι δικό σας, αυτό εγκαταλείψτε.
Αυτό που έχει εγκαταλειφθεί από εσάς θα είναι προς ευημερία και ευτυχία.
Η αντίληψη δεν είναι δική σας...
οι δραστηριότητες δεν είναι δικές σας, αυτές εγκαταλείψτε.
Αυτές που έχουν εγκαταλειφθεί από εσάς θα είναι προς ευημερία και ευτυχία.
Η συνείδηση δεν είναι δική σας, αυτήν εγκαταλείψτε.
Αυτό που έχει εγκαταλειφθεί από εσάς θα είναι προς ευημερία και ευτυχία».
«Όπως, μοναχοί, ό,τι χόρτα, ξύλα, κλαδιά και φύλλα υπάρχουν σε αυτό το άλσος του Τζέτα, αν ο κόσμος τα έπαιρνε ή τα έκαιγε ή τα χρησιμοποιούσε όπως ήθελε. Μήπως θα σκεφτόσασταν έτσι - 'Ο κόσμος μας παίρνει ή μας καίει ή μας χρησιμοποιεί όπως θέλει';» «Όχι, Σεβάσμιε Κύριε». «Για ποιο λόγο;» «Διότι αυτό, σεβάσμιε κύριε, δεν είναι ούτε ο εαυτός μας ούτε κάτι που ανήκει σε έναν εαυτό». «Ακριβώς με τον ίδιο τρόπο, μοναχοί, η ύλη δεν είναι δική σας, αυτήν εγκαταλείψτε. Αυτό που έχει εγκαταλειφθεί από εσάς θα είναι προς ευημερία και ευτυχία. Το αίσθημα δεν είναι δικό σας, αυτό εγκαταλείψτε. Αυτό που έχει εγκαταλειφθεί από εσάς θα είναι προς ευημερία και ευτυχία. Η αντίληψη δεν είναι δική σας... οι δραστηριότητες δεν είναι δικές σας... η συνείδηση δεν είναι δική σας, αυτήν εγκαταλείψτε. Αυτό που έχει εγκαταλειφθεί από εσάς θα είναι προς ευημερία και ευτυχία». Πρώτο.