5.
Η ομιλία για τη μνήμη
401.
Προέλευση στη Σαβάττχι.
«Μνήμων, μοναχοί, ένας μοναχός θα πρέπει να διαμένει, με πλήρη επίγνωση.
Αυτή είναι η παραίνεσή μας προς εσάς».
«Και πώς, μοναχοί, ένας μοναχός είναι μνήμων; Εδώ, μοναχοί, ένας μοναχός διαμένει παρατηρώντας το σώμα στο σώμα, ενεργητικός, με πλήρη επίγνωση, μνήμων, έχοντας απομακρύνει την πλεονεξία και τη δυσαρέσκεια για τον κόσμο· στα αισθήματα... κ.λπ... στη συνείδηση... κ.λπ... στα νοητικά φαινόμενα παρατηρών τα νοητικά φαινόμενα διαμένει, ενεργητικός, με πλήρη επίγνωση, μνήμων, έχοντας απομακρύνει την πλεονεξία και τη δυσαρέσκεια για τον κόσμο. Έτσι, μοναχοί, ένας μοναχός είναι μνήμων.
«Και πώς, μοναχοί, ένας μοναχός έχει πλήρη επίγνωση; Εδώ, μοναχοί, σε έναν μοναχό τα αισθήματα εγείρονται γνωστά, διαρκούν γνωστά, παρέρχονται γνωστά. Οι λογισμοί εγείρονται γνωστοί, διαρκούν γνωστοί, παρέρχονται γνωστοί. Οι αντιλήψεις εγείρονται γνωστές, διαρκούν γνωστές, παρέρχονται γνωστές. Έτσι, μοναχοί, ένας μοναχός έχει πλήρη επίγνωση. Μνήμων, μοναχοί, ένας μοναχός θα πρέπει να διαμένει, με πλήρη επίγνωση. Αυτή είναι η παραίνεσή μας προς εσάς». Πέμπτο.