6.
Η ομιλία για τον νοητικό δεσμό
6.
«Αυτά τα δύο, μοναχοί, είναι φαινόμενα.
Ποιες δύο;
Η παρατήρηση της απόλαυσης στα φαινόμενα που είναι υποκείμενα σε νοητικούς δεσμούς και η παρατήρηση της αποστασιοποίησης στα φαινόμενα που είναι υποκείμενα σε νοητικούς δεσμούς.
Μοναχοί, αυτός που διαμένει παρατηρώντας την απόλαυση στα φαινόμενα που είναι υποκείμενα σε νοητικούς δεσμούς δεν εγκαταλείπει τη λαγνεία, δεν εγκαταλείπει το μίσος, δεν εγκαταλείπει την αυταπάτη.
Χωρίς να εγκαταλείψει τη λαγνεία, χωρίς να εγκαταλείψει το μίσος, χωρίς να εγκαταλείψει την αυταπάτη, δεν απελευθερώνεται από τη γέννηση, από το γήρας, από τον θάνατο, από τις λύπες, από τους θρήνους, από τον πόνο, από τη δυσαρέσκεια, από το άγχος.
Δεν απελευθερώνεται από τον υπαρξιακό πόνο, λέω.
«Μοναχοί, αυτός που διαμένει παρατηρώντας την αποστασιοποίηση στα φαινόμενα που είναι υποκείμενα σε νοητικούς δεσμούς εγκαταλείπει τη λαγνεία, εγκαταλείπει το μίσος, εγκαταλείπει την αυταπάτη. Έχοντας εγκαταλείψει τη λαγνεία, έχοντας εγκαταλείψει το μίσος, έχοντας εγκαταλείψει την αυταπάτη, απελευθερώνεται από τη γέννηση, από το γήρας, από τον θάνατο, από τις λύπες, από τους θρήνους, από τον πόνο, από τη δυσαρέσκεια, από το άγχος. Απελευθερώνεται από τον υπαρξιακό πόνο, λέω. Αυτά λοιπόν, μοναχοί, είναι τα δύο φαινόμενα». Έκτο.