10.
Η ομιλία για τον πολύτεκνο
196.
Κάποτε ο Ευλογημένος διέμενε στους Κοσάλα, σε κάποιο δασώδες άλσος.
Εκείνη την περίοδο δεκατέσσερα βόδια κάποιου βραχμάνου του σογιού Μπαραντβάτζα είχαν χαθεί.
Τότε ο βραχμάνος του σογιού Μπαραντβάτζα, αναζητώντας εκείνα τα βόδια, πήγε προς εκείνο το δασώδες άλσος·
αφού πλησίασε, είδε τον Ευλογημένο να κάθεται σε εκείνο το δασώδες άλσος, διασταυρώνοντας τα πόδια του, κρατώντας το σώμα του ευθύ, εδραιώνοντας τη μνήμη μπροστά στο πρόσωπο.
Αφού τον είδε, πλησίασε τον Ευλογημένο·
αφού πλησίασε, είπε αυτούς τους στίχους κοντά στον Ευλογημένο:
που εδώ και έξι μέρες δεν φαίνονται, γι' αυτό αυτός ο ασκητής είναι ευτυχισμένος.
με ένα φύλλο και με δύο φύλλα, γι' αυτό αυτός ο ασκητής είναι ευτυχισμένος.
που χορεύουν με ενθουσιασμό, γι' αυτό αυτός ο ασκητής είναι ευτυχισμένος.
σκεπασμένο με έντομα, γι' αυτό αυτός ο ασκητής είναι ευτυχισμένος.
με έναν γιο και με δύο γιους, γι' αυτό αυτός ο ασκητής είναι ευτυχισμένος.
που τον ξυπνά από τον ύπνο με το πόδι, γι' αυτό αυτός ο ασκητής είναι ευτυχισμένος.
που απαιτούν "δώσε, δώσε", γι' αυτό αυτός ο ασκητής είναι ευτυχισμένος.»
που εδώ και έξι μέρες δεν φαίνονται, γι' αυτό, βραχμάνε, είμαι ευτυχισμένος.
με ένα φύλλο και με δύο φύλλα, γι' αυτό, βραχμάνε, είμαι ευτυχισμένος.
που χορεύουν με ενθουσιασμό, γι' αυτό, βραχμάνε, είμαι ευτυχισμένος.
σκεπασμένο με έντομα, γι' αυτό, βραχμάνε, είμαι ευτυχισμένος.
με έναν γιο ή δύο γιους, γι' αυτό εγώ, βραχμάνε, είμαι ευτυχισμένος.
που ξυπνά τον κοιμισμένο με το πόδι, γι' αυτό εγώ, βραχμάνε, είμαι ευτυχισμένος.
που απαιτούν "δώσε, δώσε", γι' αυτό εγώ, βραχμάνε, είμαι ευτυχισμένος».
Όταν αυτό ειπώθηκε, ο βραχμάνος του σογιού Μπαραντβάτζα είπε στον Ευλογημένο: «Θαυμάσιο, αγαπητέ Γκόταμα, θαυμάσιο, αγαπητέ Γκόταμα! Όπως, αγαπητέ Γκόταμα, κάποιος θα έστηνε όρθιο κάτι που είχε αναποδογυριστεί, ή θα αποκάλυπτε κάτι που ήταν κρυμμένο, ή θα έδειχνε τον δρόμο σε κάποιον που είχε χαθεί, ή θα κρατούσε μια λάμπα λαδιού στο σκοτάδι - 'αυτοί που έχουν μάτια να δουν τα αντικείμενα'· έτσι ακριβώς η Διδασκαλία έχει φανερωθεί από τον αξιότιμο Γκόταμα με πολλούς τρόπους. Εγώ καταφεύγω στον αξιότιμο Γκόταμα ως καταφύγιο, και στη Διδασκαλία και στην Κοινότητα των μοναχών. Είθε να λάβω την αναχώρηση κοντά στον αξιότιμο Γκόταμα, είθε να λάβω την πλήρη χειροτονία».
Ο βραχμάνος του σογιού Μπαραντβάτζα έλαβε την αναχώρηση κοντά στον Ευλογημένο, έλαβε την πλήρη χειροτονία. Λίγο μετά την πλήρη χειροτονία του, ο σεβάσμιος Μπαράντβατζα, μένοντας μόνος, αποτραβηγμένος, επιμελής, ενεργητικός, αποφασισμένος, σε σύντομο χρονικό διάστημα - για τον σκοπό που οι γιοι καλών οικογενειών σωστά αναχωρούν από την οικογενειακή ζωή στην άστεγη ζωή, αυτό το ανυπέρβλητο - τον τελικό στόχο της άγιας ζωής, έχοντας ο ίδιος κατανοήσει πλήρως με άμεση γνώση στην παρούσα ζωή, έχοντας επιτύχει, παρέμεινε. Γνώρισε άμεσα: «η γέννηση έχει εξαλειφθεί, η άγια ζωή έχει βιωθεί, αυτό που έπρεπε να γίνει έχει γίνει, δεν υπάρχει τίποτα περισσότερο για αυτή την κατάσταση ύπαρξης». Και ο σεβάσμιος Μπαράντβατζα έγινε ένας από τους Άξιους.