10.
Η ομιλία για τον Μαναντίννα
396.
Η ίδια περίσταση.
Εκείνη την περίοδο ο οικοδεσπότης Μανάντιννα ήταν άρρωστος, ταλαιπωρημένος, βαριά ασθενής.
Τότε ο οικοδεσπότης Μανάντιννα απευθύνθηκε σε κάποιον άνθρωπο:
«Έλα εσύ, άνθρωπε... κ.λπ...
Δεν είμαι καλά, σεβάσμιε κύριε, δεν τα βγάζω πέρα.
Έντονα δυσάρεστα αισθήματα εντείνονται σε μένα, δεν υποχωρούν·
είναι εμφανής η έντασή τους, όχι η υποχώρηση.
Και εγώ, σεβάσμιε κύριε, πληττόμενος από τέτοιο δυσάρεστο αίσθημα, στο σώμα διαμένω παρατηρώντας το σώμα, ενεργητικός, με πλήρη επίγνωση, μνήμων, έχοντας απομακρύνει την πλεονεξία και τη δυσαρέσκεια για τον κόσμο·
στα αισθήματα... κ.λπ...
στη συνείδηση... κ.λπ...
στα νοητικά φαινόμενα διαμένω παρατηρώντας τα νοητικά φαινόμενα, ενεργητικός, με πλήρη επίγνωση, μνήμων, έχοντας απομακρύνει την πλεονεξία και τη δυσαρέσκεια για τον κόσμο.
Και αυτοί οι πέντε κατώτεροι νοητικοί δεσμοί, σεβάσμιε κύριε, που έχουν διδαχθεί από τον Ευλογημένο, εγώ, σεβάσμιε κύριε, δεν θεωρώ κανέναν από αυτούς μη εγκαταλελειμμένο στον εαυτό μου».
«Είσαι τυχερός, οικοδεσπότη, είναι καλή τύχη για σένα, οικοδεσπότη!
Ο καρπός της μη-επιστροφής έχει δηλωθεί από σένα, οικοδεσπότη».
Δέκατη.