3.
Η ομιλία για τον Μαχανάμα τον Σάκκα
74.
Έτσι έχω ακούσει -
Κάποτε ο Ευλογημένος διέμενε στους Σάκκα, στην Καπιλαβάττχου, στο μοναστήρι του Νιγκρόντα.
Εκείνη την περίοδο ο Ευλογημένος είχε αναρρώσει από ασθένεια, πρόσφατα αναρρωμένος από την αρρώστια.
Τότε ο Μαχανάμα ο Σάκκα πλησίασε τον Ευλογημένο·
αφού πλησίασε, απέδωσε σεβασμό στον Ευλογημένο και κάθισε στο πλάι.
Καθισμένος στο πλάι, ο Μαχανάμα ο Σάκκα είπε στον Ευλογημένο:
«Για πολύ καιρό, σεβάσμιε κύριε, γνωρίζω τη Διδασκαλία που έχει διδάξει έτσι ο Ευλογημένος -
'του αυτοσυγκεντρωμένου υπάρχει γνώση, όχι του μη-αυτοσυγκεντρωμένου'.
Η αυτοσυγκέντρωση άραγε, σεβάσμιε κύριε, είναι πρώτα και η γνώση μετά·
ή η γνώση πρώτα και η αυτοσυγκέντρωση μετά;»
Τότε στον σεβάσμιο Άναντα ήρθε αυτή η σκέψη:
«Ο Ευλογημένος έχει αναρρώσει από ασθένεια, πρόσφατα αναρρωμένος από την αρρώστια.
Και αυτός ο Μαχανάμα ο Σάκκα ρωτά τον Ευλογημένο μια υπερβολικά βαθιά ερώτηση.
Γιατί να μην πάρω τον Μαχανάμα τον Σάκκα στην άκρη και να του διδάξω τη Διδασκαλία;»
Τότε ο σεβάσμιος Άναντα, αφού έπιασε τον Μαχανάμα τον Σάκκα από το χέρι και τον πήρε στην άκρη, είπε στον Μαχανάμα τον Σάκκα: «Η ηθική του ασκούμενου, Μαχανάμα, έχει διδαχθεί από τον Ευλογημένο, και η ηθική του πέραν της άσκησης έχει διδαχθεί από τον Ευλογημένο· η αυτοσυγκέντρωση του ασκούμενου έχει διδαχθεί από τον Ευλογημένο, και η αυτοσυγκέντρωση του πέραν της άσκησης έχει διδαχθεί από τον Ευλογημένο· η σοφία του ασκούμενου έχει διδαχθεί από τον Ευλογημένο, και η σοφία του πέραν της άσκησης έχει διδαχθεί από τον Ευλογημένο. Και ποια, Μαχανάμα, είναι η ηθική του ασκούμενου; Εδώ, Μαχανάμα, ένας μοναχός είναι ηθικός, διαμένει συγκρατημένος με την αυτοσυγκράτηση του Πάττιμοκχα... κ.λπ... αφού αναλάβει τους κανόνες εξάσκησης εξασκείται σε αυτούς. Αυτή ονομάζεται, Μαχανάμα, η ηθική του ασκούμενου».
«Και ποια, Μαχανάμα, είναι η αυτοσυγκέντρωση του ασκούμενου; Εδώ, Μαχανάμα, ένας μοναχός, αποστασιοποιημένος από τις ηδονές... κ.λπ... εισέρχεται και παραμένει στην τέταρτη διαλογιστική έκσταση. Αυτή ονομάζεται, Μαχανάμα, η αυτοσυγκέντρωση του ασκούμενου.
«Και ποια, Μαχανάμα, είναι η σοφία του ασκούμενου; Εδώ, Μαχανάμα, ένας μοναχός κατανοεί όπως πραγματικά είναι: 'αυτός είναι ο υπαρξιακός πόνος'... κ.λπ... κατανοεί όπως πραγματικά είναι: 'αυτή είναι η πρακτική που οδηγεί στην παύση του υπαρξιακού πόνου'. Αυτή ονομάζεται, Μαχανάμα, η σοφία του ασκούμενου.
«Αυτός λοιπόν, Μαχανάμα, ο ευγενής μαθητής, έτσι τέλειος στην ηθική, έτσι τέλειος στην αυτοσυγκέντρωση, έτσι τέλειος στη σοφία, με την εξάλειψη των νοητικών διαφθορών, έχοντας ο ίδιος κατανοήσει πλήρως με άμεση γνώση την απελευθέρωση του νου και την απελευθέρωση μέσω σοφίας χωρίς νοητικές διαφθορές στην παρούσα ζωή, έχοντας επιτύχει, παραμένει. Έτσι λοιπόν, Μαχανάμα, η ηθική του ασκούμενου έχει δηλωθεί από τον Ευλογημένο, και η ηθική του πέραν της άσκησης έχει δηλωθεί από τον Ευλογημένο· η αυτοσυγκέντρωση του ασκούμενου έχει διδαχθεί από τον Ευλογημένο, και η αυτοσυγκέντρωση του πέραν της άσκησης έχει διδαχθεί από τον Ευλογημένο· η σοφία του ασκούμενου έχει δηλωθεί από τον Ευλογημένο, και η σοφία του πέραν της άσκησης έχει δηλωθεί από τον Ευλογημένο». Τρίτη.