10.
Η ομιλία για τον Μανιτσούλακα
362.
Κάποτε ο Ευλογημένος διέμενε στο Ρατζάγκαχα, στο Άλσος των Μπαμπού, στο καταφύγιο σίτισης σκιούρων.
Εκείνη την περίοδο, στο εσωτερικό παλάτι του βασιλιά, όταν η βασιλική συνέλευση είχε συγκεντρωθεί, εγέρθηκε αυτή η συζήτηση μεταξύ τους -
«Επιτρέπεται στους ασκητές, μαθητές του υιού των Σάκυα, ο χρυσός και το ασήμι, οι ασκητές, μαθητές του υιού των Σάκυα, συναινούν στον χρυσό και το ασήμι, οι ασκητές, μαθητές του υιού των Σάκυα, δέχονται χρυσό και ασήμι!»
Εκείνη την περίοδο ο Μανιτσούλακα, ο αρχηγός του χωριού, καθόταν σε εκείνη τη συνέλευση. Τότε ο Μανιτσούλακα, ο αρχηγός του χωριού, είπε σε εκείνη τη συνέλευση: «Ας μην μιλούν έτσι οι κύριοι. Δεν επιτρέπεται στους ασκητές, μαθητές του υιού των Σάκυα, ο χρυσός και το ασήμι, οι ασκητές, μαθητές του υιού των Σάκυα, δεν συναινούν στον χρυσό και το ασήμι, οι ασκητές, μαθητές του υιού των Σάκυα, δεν δέχονται χρυσό και ασήμι, οι ασκητές, μαθητές του υιού των Σάκυα, έχουν αποθέσει τα πολύτιμα πετράδια και τον χρυσό, έχουν απομακρυνθεί από τον χρυσό και το ασήμι». Ο Μανιτσούλακα, ο αρχηγός του χωριού, κατάφερε να πείσει εκείνη τη συνέλευση. Τότε ο Μανιτσούλακα, ο αρχηγός του χωριού, πλησίασε τον Ευλογημένο· αφού πλησίασε, απέδωσε σεβασμό στον Ευλογημένο και κάθισε στο πλάι. Καθισμένος στο πλάι, ο Μανιτσούλακα, ο αρχηγός του χωριού, είπε στον Ευλογημένο: «Εδώ, σεβάσμιε κύριε, στο εσωτερικό παλάτι του βασιλιά, όταν η βασιλική συνέλευση είχε συγκεντρωθεί, εγέρθηκε αυτή η συζήτηση μεταξύ τους - 'Επιτρέπεται στους ασκητές, μαθητές του υιού των Σάκυα, ο χρυσός και το ασήμι, οι ασκητές, μαθητές του υιού των Σάκυα, συναινούν στον χρυσό και το ασήμι, οι ασκητές, μαθητές του υιού των Σάκυα, δέχονται χρυσό και ασήμι'. Όταν αυτό ειπώθηκε, εγώ, σεβάσμιε κύριε, είπα σε εκείνη τη συνέλευση: 'Ας μην μιλούν έτσι οι κύριοι. Δεν επιτρέπεται στους ασκητές, μαθητές του υιού των Σάκυα, ο χρυσός και το ασήμι, οι ασκητές, μαθητές του υιού των Σάκυα, δεν συναινούν στον χρυσό και το ασήμι, οι ασκητές, μαθητές του υιού των Σάκυα, δεν δέχονται χρυσό και ασήμι, οι ασκητές, μαθητές του υιού των Σάκυα, έχουν αποθέσει τα πολύτιμα πετράδια και τον χρυσό, έχουν απομακρυνθεί από τον χρυσό και το ασήμι'. Κατάφερα, σεβάσμιε κύριε, να πείσω εκείνη τη συνέλευση. Μήπως εγώ, σεβάσμιε κύριε, έτσι απαντώντας, λέω αυτό που έχει πει ο Ευλογημένος, και δεν συκοφαντώ τον Ευλογημένο με ψέματα, και εξηγώ σύμφωνα με τη Διδασκαλία, και καμία εύλογη επίκριση δεν οδηγεί σε αξιόμεμπτη θέση;»
«Πράγματι εσύ, αρχηγέ του χωριού, έτσι απαντώντας, λες αυτό που έχω πει, και δεν με συκοφαντείς με ψέματα, και εξηγείς σύμφωνα με τη Διδασκαλία, και καμία εύλογη επίκριση δεν οδηγεί σε αξιόμεμπτη θέση. Διότι, αρχηγέ του χωριού, δεν επιτρέπεται στους ασκητές, μαθητές του υιού των Σάκυα, ο χρυσός και το ασήμι, οι ασκητές, μαθητές του υιού των Σάκυα, δεν συναινούν στον χρυσό και το ασήμι, οι ασκητές, μαθητές του υιού των Σάκυα, δεν δέχονται χρυσό και ασήμι, οι ασκητές, μαθητές του υιού των Σάκυα, έχουν αποθέσει τα πολύτιμα πετράδια και τον χρυσό, έχουν απομακρυνθεί από τον χρυσό και το ασήμι. Σε όποιον, αρχηγέ του χωριού, επιτρέπεται ο χρυσός και το ασήμι, σε αυτόν επιτρέπονται και τα πέντε είδη αισθησιακής ηδονής. Σε όποιον επιτρέπονται τα πέντε είδη αισθησιακής ηδονής, αυτό, αρχηγέ του χωριού, πρέπει να το θεωρείς κατηγορηματικά ως πρακτική μη ασκητή, ως πρακτική μη μαθητή του υιού των Σάκυα. Επιπλέον, αρχηγέ του χωριού, λέω έτσι: το χορτάρι πρέπει να αναζητείται από αυτόν που χρειάζεται χορτάρι, το ξύλο πρέπει να αναζητείται από αυτόν που χρειάζεται ξύλο, το κάρο πρέπει να αναζητείται από αυτόν που χρειάζεται κάρο, ο άνθρωπος πρέπει να αναζητείται από αυτόν που χρειάζεται άνθρωπο. Δεν λέω όμως, αρχηγέ του χωριού, ότι με κανέναν τρόπο 'ο χρυσός και το ασήμι πρέπει να γίνονται αποδεκτά ή να αναζητούνται'». Δέκατη.