1.
Η ομιλία για τα έμβια όντα
192.
«Όπως, μοναχοί, όποια έμβια όντα ασκούν τις τέσσερις στάσεις του σώματος -
κατά καιρούς το περπάτημα, κατά καιρούς το στέκεσθαι, κατά καιρούς το κάθισμα, κατά καιρούς τον ύπνο, όλα αυτά στηριζόμενα στη γη, εδραιωμένα στη γη, έτσι ασκούν αυτές τις τέσσερις στάσεις του σώματος·
ακριβώς έτσι, μοναχοί, ένας μοναχός στηριζόμενος στην ηθική, εδραιωμένος στην ηθική, αναπτύσσει τους επτά παράγοντες της φώτισης, καλλιεργεί τους επτά παράγοντες της φώτισης.
Και πώς, μοναχοί, ένας μοναχός στηριζόμενος στην ηθική, εδραιωμένος στην ηθική, αναπτύσσει τους επτά παράγοντες της φώτισης, καλλιεργεί τους επτά παράγοντες της φώτισης; Εδώ, μοναχοί, ένας μοναχός αναπτύσσει τον παράγοντα φώτισης της μνήμης, βασισμένο στην αποστασιοποίηση, βασισμένο στο μη πάθος, βασισμένο στην παύση, ωριμάζοντας στην αποδέσμευση... κ.λπ... αναπτύσσει τον παράγοντα φώτισης της αταραξίας, βασισμένο στην αποστασιοποίηση, βασισμένο στο μη πάθος, βασισμένο στην παύση, ωριμάζοντας στην αποδέσμευση. Έτσι λοιπόν, μοναχοί, ένας μοναχός στηριζόμενος στην ηθική, εδραιωμένος στην ηθική, αναπτύσσει τους επτά παράγοντες της φώτισης, καλλιεργεί τους επτά παράγοντες της φώτισης». Πρώτο.