1.
Η ομιλία για την Κουσινάρα
124.
Κάποτε ο Ευλογημένος διέμενε στην Κουσινάρα, στο δασώδες άλσος Μπαλιχάρανα.
Εκεί ο Ευλογημένος απευθύνθηκε στους μοναχούς:
«Μοναχοί».
«Σεβάσμιε κύριε», απάντησαν εκείνοι οι μοναχοί στον Ευλογημένο.
Ο Ευλογημένος είπε αυτό:
«Εδώ, μοναχοί, ένας μοναχός διαμένει εξαρτώμενος από κάποιο χωριό ή κωμόπολη. Αυτόν τον πλησιάζει ένας οικοδεσπότης ή ο γιος ενός οικοδεσπότη και τον προσκαλεί για το αυριανό γεύμα. Αν επιθυμεί, μοναχοί, ο μοναχός αποδέχεται. Αυτός, αφού περάσει εκείνη η νύχτα, ντύνεται το πρωί και παίρνοντας το κύπελλο και τους χιτώνες του, πηγαίνει στην κατοικία εκείνου του οικοδεσπότη ή του γιου του οικοδεσπότη· αφού φτάσει, κάθεται στο προετοιμασμένο κάθισμα. Εκείνος ο οικοδεσπότης ή ο γιος του οικοδεσπότη τον ικανοποιεί και τον περιποιείται ιδιοχείρως με εξαίσια στερεά και μαλακή τροφή.
«Αυτός σκέφτεται έτσι - 'Καλώς πράγματι αυτός ο οικοδεσπότης ή ο γιος του οικοδεσπότη με ικανοποιεί και με περιποιείται ιδιοχείρως με εξαίσια στερεά και μαλακή τροφή.' Έτσι επίσης σκέφτεται - 'Αχ, μακάρι αυτός ο οικοδεσπότης ή ο γιος του οικοδεσπότη να με ικανοποιούσε και να με περιποιόταν ιδιοχείρως και στο μέλλον με τέτοια εξαίσια στερεά και μαλακή τροφή!' Αυτός τρώει εκείνη την προσφερόμενη τροφή με λαχτάρα, με πάθος, με υπερβολή, χωρίς να βλέπει τον κίνδυνο, χωρίς σοφία για τη διαφυγή. Αυτός εκεί σκέφτεται ηδονικούς λογισμούς, σκέφτεται λογισμούς του θυμού, σκέφτεται λογισμούς της βίας. Σε έναν τέτοιο μοναχό, μοναχοί, λέω ότι το δοσμένο δεν έχει μεγάλο καρπό. Για ποιο λόγο; Διότι, μοναχοί, ο μοναχός διαμένει αμελής.
«Εδώ επίσης, μοναχοί, ένας μοναχός διαμένει εξαρτώμενος από κάποιο χωριό ή κωμόπολη. Αυτόν τον πλησιάζει ένας οικοδεσπότης ή ο γιος ενός οικοδεσπότη και τον προσκαλεί για το αυριανό γεύμα. Αν επιθυμεί, μοναχοί, ο μοναχός αποδέχεται. Αυτός, αφού περάσει εκείνη η νύχτα, ντύνεται το πρωί και παίρνοντας το κύπελλο και τους χιτώνες του, πηγαίνει στην κατοικία εκείνου του οικοδεσπότη ή του γιου του οικοδεσπότη· αφού φτάσει, κάθεται στο προετοιμασμένο κάθισμα. Εκείνος ο οικοδεσπότης ή ο γιος του οικοδεσπότη τον ικανοποιεί και τον περιποιείται ιδιοχείρως με εξαίσια στερεά και μαλακή τροφή.
«Σε αυτόν δεν έρχεται η σκέψη - 'Καλώς πράγματι αυτός ο οικοδεσπότης ή ο γιος του οικοδεσπότη με ικανοποιεί και με περιποιείται ιδιοχείρως με εξαίσια στερεά και μαλακή τροφή.' Έτσι επίσης δεν σκέφτεται - 'Αχ, μακάρι αυτός ο οικοδεσπότης ή ο γιος του οικοδεσπότη να με ικανοποιούσε και να με περιποιόταν ιδιοχείρως και στο μέλλον με τέτοια εξαίσια στερεά και μαλακή τροφή!' Αυτός τρώει εκείνη την προσφερόμενη τροφή χωρίς λαχτάρα, χωρίς πάθος, χωρίς υπερβολή, βλέποντας τον κίνδυνο, με σοφία για τη διαφυγή. Αυτός εκεί σκέφτεται λογισμούς της απάρνησης, σκέφτεται λογισμούς του μη θυμού, σκέφτεται λογισμούς της μη βίας. Σε έναν τέτοιο μοναχό, μοναχοί, λέω ότι το δοσμένο έχει μεγάλο καρπό. Για ποιο λόγο; Διότι, μοναχοί, ο μοναχός διαμένει επιμελής.» Πρώτο.