5.
Η ομιλία για τον Τζάντου
106.
Έτσι έχω ακούσει -
Κάποτε αρκετοί μοναχοί διέμεναν στους Κοσάλα, στις πλαγιές των Ιμαλαΐων, σε μια καλύβα στο δάσος, ανήσυχοι, αλαζονικοί, επιπόλαιοι, με σκληρά λόγια, με ασυγκράτητη ομιλία, επιλήσμονες, χωρίς πλήρη επίγνωση, μη αυτοσυγκεντρωμένοι, με περιπλανώμενο νου, με ασυγκράτητες ικανότητες.
Τότε ο νεαρός θεός Τζάντου, την ημέρα της τήρησης των κανόνων, τη δέκατη πέμπτη, πήγε εκεί όπου ήταν εκείνοι οι μοναχοί· αφού τους πλησίασε, απευθύνθηκε στους μοναχούς με στίχους:
χωρίς πόθο αναζητούσαν προσφερόμενη τροφή, χωρίς πόθο για κατοικία·
γνωρίζοντας την παροδικότητα στον κόσμο, έθεσαν τέρμα στον πόνο.
τρώγοντας και τρώγοντας ξαπλώνουν, μαγεμένοι στα σπίτια άλλων.
απορριμμένοι, απροστάτευτοι αυτοί, όπως τα φαντάσματα έτσι είναι αυτοί.
όσοι επιμελείς διαμένουν, σε αυτούς αποδίδουμε τιμή».