Alabbhanīyaṭhānasuttaṃ [AN 5.48, PTS 3.55–3.56]

8.

Η ομιλία για τις αδύνατες καταστάσεις

48. «Αυτές οι πέντε, μοναχοί, είναι αδύνατες καταστάσεις από οποιονδήποτε ασκητή ή βραχμάνο ή θεό ή Μάρα ή Βράχμα ή οποιονδήποτε στον κόσμο. Ποια πέντε; 'Αυτό που είναι υποκείμενο στο γήρας ας μη γεράσει' - αυτή είναι αδύνατη κατάσταση από οποιονδήποτε ασκητή ή βραχμάνο ή θεό ή Μάρα ή Βράχμα ή οποιονδήποτε στον κόσμο. 'Αυτό που είναι υποκείμενο στην ασθένεια ας μην αρρωστήσει'... κ.λπ... 'Αυτό που είναι υποκείμενο στον θάνατο ας μην πεθάνει'... 'Αυτό που είναι υποκείμενο σε καταστροφή ας μην καταστραφεί'... 'Αυτό που είναι υποκείμενο σε απώλεια ας μην χαθεί' - αυτή είναι αδύνατη κατάσταση από οποιονδήποτε ασκητή ή βραχμάνο ή θεό ή Μάρα ή Βράχμα ή οποιονδήποτε στον κόσμο.

«Για τον αδαή, μοναχοί, κοινό άνθρωπο, αυτό που είναι υποκείμενο στο γήρας γερνά. Αυτός, όταν αυτό που είναι υποκείμενο στο γήρας έχει γεράσει, δεν σκέφτεται έτσι - 'Δεν γερνά μόνο σε μένα αυτό που είναι υποκείμενο στο γήρας, αλλά όσα όντα έρχονται και πηγαίνουν, πεθαίνουν και επαναγεννιούνται, για όλα τα όντα αυτό που είναι υποκείμενο στο γήρας γερνά. Αν εγώ, όταν αυτό που είναι υποκείμενο στο γήρας έχει γεράσει, θλιβόμουν, εξαντλούμουν, θρηνούσα, χτυπώντας το στήθος μου έκλαιγα, περιέπιπτα σε σύγχυση, η τροφή δεν θα μου άρεσε, το σώμα μου θα χειροτέρευε σε εμφάνιση, οι δραστηριότητες δεν θα προχωρούσαν, οι εχθροί θα ήταν ικανοποιημένοι, οι φίλοι θα ήταν δυσαρεστημένοι'. Αυτός, όταν αυτό που είναι υποκείμενο στο γήρας έχει γεράσει, θλίβεται, εξαντλείται, θρηνεί, χτυπώντας το στήθος του κλαίει, περιπίπτει σε σύγχυση. Αυτός ονομάζεται, μοναχοί - 'ο αδαής κοινός άνθρωπος τρυπημένος από το δηλητηριώδες αγκάθι της λύπης ταλαιπωρεί τον ίδιο τον εαυτό του'».

«Επιπλέον, μοναχοί, για τον αδαή κοινό άνθρωπο, αυτό που είναι υποκείμενο στην ασθένεια αρρωσταίνει... κ.λπ... αυτό που είναι υποκείμενο στον θάνατο πεθαίνει... αυτό που είναι υποκείμενο σε καταστροφή καταστρέφεται... αυτό που είναι υποκείμενο σε απώλεια χάνεται. Αυτός, όταν αυτό που είναι υποκείμενο σε απώλεια έχει χαθεί, δεν σκέφτεται έτσι - 'Δεν χάνεται μόνο σε μένα αυτό που είναι υποκείμενο σε απώλεια, αλλά όσα όντα έρχονται και πηγαίνουν, πεθαίνουν και επαναγεννιούνται, για όλα τα όντα αυτό που είναι υποκείμενο σε απώλεια χάνεται. Αν εγώ, όταν αυτό που είναι υποκείμενο σε απώλεια έχει χαθεί, θλιβόμουν, εξαντλούμουν, θρηνούσα, χτυπώντας το στήθος μου έκλαιγα, περιέπιπτα σε σύγχυση, η τροφή δεν θα μου άρεσε, το σώμα μου θα χειροτέρευε σε εμφάνιση, οι δραστηριότητες δεν θα προχωρούσαν, οι εχθροί θα ήταν ικανοποιημένοι, οι φίλοι θα ήταν δυσαρεστημένοι'. Αυτός, όταν αυτό που είναι υποκείμενο σε απώλεια έχει χαθεί, θλίβεται, εξαντλείται, θρηνεί, χτυπώντας το στήθος του κλαίει, περιπίπτει σε σύγχυση. Αυτός ονομάζεται, μοναχοί - 'ο αδαής κοινός άνθρωπος τρυπημένος από το δηλητηριώδες αγκάθι της λύπης ταλαιπωρεί τον ίδιο τον εαυτό του'».

«Για τον μορφωμένο όμως, μοναχοί, ευγενή μαθητή, αυτό που είναι υποκείμενο στο γήρας γερνά. Αυτός, όταν αυτό που είναι υποκείμενο στο γήρας έχει γεράσει, σκέφτεται έτσι - 'Δεν γερνά μόνο σε μένα αυτό που είναι υποκείμενο στο γήρας, αλλά όσα όντα έρχονται και πηγαίνουν, πεθαίνουν και επαναγεννιούνται, για όλα τα όντα αυτό που είναι υποκείμενο στο γήρας γερνά. Αν εγώ, όταν αυτό που είναι υποκείμενο στο γήρας έχει γεράσει, θλιβόμουν, εξαντλούμουν, θρηνούσα, χτυπώντας το στήθος μου έκλαιγα, περιέπιπτα σε σύγχυση, η τροφή δεν θα μου άρεσε, το σώμα μου θα χειροτέρευε σε εμφάνιση, οι δραστηριότητες δεν θα προχωρούσαν, οι εχθροί θα ήταν ικανοποιημένοι, οι φίλοι θα ήταν δυσαρεστημένοι'. Αυτός, όταν αυτό που είναι υποκείμενο στο γήρας έχει γεράσει, δεν θλίβεται, δεν εξαντλείται, δεν θρηνεί, δεν κλαίει χτυπώντας το στήθος του, δεν περιπίπτει σε σύγχυση. Αυτός ονομάζεται, μοναχοί - 'ο μορφωμένος ευγενής μαθητής έχει τραβήξει έξω το δηλητηριώδες αγκάθι της λύπης, από το οποίο τρυπημένος ο αδαής κοινός άνθρωπος ταλαιπωρεί τον ίδιο τον εαυτό του. Χωρίς λύπη, χωρίς αγκάθι, ο ευγενής μαθητής οδηγεί τον ίδιο τον εαυτό του στο τελικό Νιμπάνα'».

«Επιπλέον, μοναχοί, σε έναν μορφωμένο ευγενή μαθητή αυτό που είναι υποκείμενο σε ασθένεια ασθενεί... κ.λπ... αυτό που είναι υποκείμενο στον θάνατο πεθαίνει... αυτό που είναι υποκείμενο σε καταστροφή καταστρέφεται... αυτό που είναι υποκείμενο σε απώλεια χάνεται. Αυτός, όταν αυτό που είναι υποκείμενο σε απώλεια έχει χαθεί, σκέφτεται έτσι - 'Δεν χάνεται μόνο σε μένα αυτό που είναι υποκείμενο σε απώλεια, αλλά όσα όντα έρχονται και πηγαίνουν, πεθαίνουν και επαναγεννιούνται, για όλα τα όντα αυτό που είναι υποκείμενο σε απώλεια χάνεται. Αν εγώ, όταν αυτό που είναι υποκείμενο σε απώλεια έχει χαθεί, θλιβόμουν, εξαντλούμουν, θρηνούσα, χτυπώντας το στήθος μου έκλαιγα, περιέπιπτα σε σύγχυση, η τροφή δεν θα μου άρεσε, το σώμα μου θα χειροτέρευε σε εμφάνιση, οι δραστηριότητες δεν θα προχωρούσαν, οι εχθροί θα ήταν ικανοποιημένοι, οι φίλοι θα ήταν δυσαρεστημένοι'. Αυτός, όταν αυτό που είναι υποκείμενο σε απώλεια έχει χαθεί, δεν θλίβεται, δεν εξαντλείται, δεν θρηνεί, δεν κλαίει χτυπώντας το στήθος του, δεν περιπίπτει σε σύγχυση. Αυτός ονομάζεται, μοναχοί - 'ο μορφωμένος ευγενής μαθητής έχει τραβήξει έξω το δηλητηριώδες αγκάθι της λύπης, από το οποίο τρυπημένος ο αδαής κοινός άνθρωπος ταλαιπωρεί τον ίδιο τον εαυτό του. Χωρίς λύπη, χωρίς αγκάθι, ο ευγενής μαθητής κατευνάζει τον εαυτό του"».

«Αυτές λοιπόν, μοναχοί, είναι οι πέντε καταστάσεις που δεν μπορούν να επιτευχθούν από κανέναν ασκητή ή βραχμάνο ή θεό ή Μάρα ή Βράχμα ή οποιονδήποτε στον κόσμο».