2.
Η ομιλία για το κατάλληλο για τη Νιμπάνα μέσω του παροδικού
147.
«Θα σας διδάξω, μοναχοί, την πρακτική κατάλληλη για το Νιμπάνα.
Ακούστε το... κ.λπ...
Και ποια είναι, μοναχοί, αυτή η πρακτική κατάλληλη για το Νιμπάνα;
Εδώ, μοναχοί, ένας μοναχός βλέπει ότι το μάτι είναι παροδικό, βλέπει ότι οι υλικές μορφές είναι παροδικές, βλέπει ότι η οφθαλμική συνείδηση είναι παροδική, βλέπει ότι η οφθαλμική επαφή είναι παροδική.
Ό,τι εγείρεται με την οφθαλμική επαφή ως συνθήκη, αίσθημα είτε ευχάριστο είτε δυσάρεστο είτε ούτε-δυσάρεστο-ούτε-ευχάριστο, και αυτό βλέπει ως παροδικό... κ.λπ...
βλέπει ότι η γλώσσα είναι παροδική, βλέπει ότι οι γεύσεις είναι παροδικές, βλέπει ότι η γλωσσική συνείδηση είναι παροδική, βλέπει ότι η γλωσσική επαφή είναι παροδική, ό,τι εγείρεται με τη γλωσσική επαφή ως συνθήκη, αίσθημα είτε ευχάριστο είτε δυσάρεστο είτε ούτε-δυσάρεστο-ούτε-ευχάριστο, και αυτό βλέπει ως παροδικό... κ.λπ...
βλέπει ότι ο νους είναι παροδικός, βλέπει ότι τα νοητικά φαινόμενα είναι παροδικά, βλέπει ότι η νοητική συνείδηση είναι παροδική, βλέπει ότι η νοητική επαφή είναι παροδική, ό,τι εγείρεται με τη νοητική επαφή ως συνθήκη, αίσθημα είτε ευχάριστο είτε δυσάρεστο είτε ούτε-δυσάρεστο-ούτε-ευχάριστο, και αυτό βλέπει ως παροδικό.
Αυτή είναι, μοναχοί, η πρακτική κατάλληλη για το Νιμπάνα».
Δεύτερο.