2.
Η ομιλία για την καθοδήγηση
2.
Τότε κάποιος μοναχός πλησίασε τον Ευλογημένο·
αφού πλησίασε τον Ευλογημένο... κ.λπ...
Καθισμένος στο πλάι, εκείνος ο μοναχός είπε στον Ευλογημένο:
«'Προικισμένος με υποστήριξη, προικισμένος με υποστήριξη', σεβάσμιε κύριε, λέγεται.
Σε ποιο βαθμό άραγε, σεβάσμιε κύριε, ένας μοναχός είναι προικισμένος με υποστήριξη;»
«Αν, μοναχέ, ένας μοναχός στηριζόμενος στην πίστη εγκαταλείπει το φαύλο και αναπτύσσει το καλό, εκείνο το φαύλο έχει πράγματι εγκαταλειφθεί από αυτόν.
Αν, μοναχέ, ένας μοναχός στηριζόμενος στην ντροπή... κ.λπ...
Αν, μοναχέ, ένας μοναχός στηριζόμενος στον ηθικό φόβο... κ.λπ...
Αν, μοναχέ, ένας μοναχός στηριζόμενος στην ενεργητικότητα... κ.λπ...
Αν, μοναχέ, ένας μοναχός στηριζόμενος στη σοφία εγκαταλείπει το φαύλο και αναπτύσσει το καλό, εκείνο το φαύλο έχει πράγματι εγκαταλειφθεί από αυτόν.
Εκείνο το φαύλο του μοναχού έχει εγκαταλειφθεί, έχει καλώς εγκαταλειφθεί, αυτό που έχει εγκαταλειφθεί αφού το είδε με την ευγενή σοφία».
«Και επιπλέον, μοναχέ, από αυτόν τον μοναχό, αφού εδραιωθεί σε αυτά τα πέντε φαινόμενα, τέσσερις καθοριστικές υποστηρίξεις πρέπει να διαμένει σε αυτές. Ποιοι τέσσερις; Εδώ, μοναχέ, ένας μοναχός, έχοντας εξετάσει, χρησιμοποιεί κάτι· έχοντας εξετάσει, αποδέχεται κάτι· έχοντας εξετάσει, αποφεύγει κάτι· έχοντας εξετάσει, απομακρύνει κάτι. Έτσι λοιπόν, μοναχέ, ένας μοναχός είναι προικισμένος με υποστήριξη». Δεύτερο.