1.
Η ομιλία για την αποχώρηση
209.
Έτσι έχω ακούσει -
Κάποτε ο σεβάσμιος Βανγκίσα διέμενε στην Αλαβί, στο ιερό μνημείο Αγγκαλάβα, μαζί με τον σεβάσμιο Νιγκρόνταkάππα, τον μέντορά του.
Εκείνη την περίοδο ο σεβάσμιος Βανγκίσα ήταν νεότερος, πρόσφατα αναχωρητής, αφημένος πίσω ως φύλακας του μοναστηριού.
Τότε αρκετές γυναίκες, αφού στολίστηκαν, πήγαν στο μοναστήρι Αγγκαλάβακα για να δουν το μοναστήρι.
Τότε στον σεβάσμιο Βανγκίσα, αφού είδε εκείνες τις γυναίκες, δημιουργήθηκε δυσαρέσκεια, η λαγνεία κατέβαλε τη συνείδησή του.
Τότε στον σεβάσμιο Βανγκίσα ήρθε αυτή η σκέψη:
«Αλίμονο, είναι απώλεια για μένα, πράγματι δεν είναι κέρδος για μένα·
είναι κακή τύχη για μένα, πράγματι δεν είναι καλή τύχη για μένα·
αφού σε μένα έχει δημιουργηθεί δυσαρέσκεια, η λαγνεία καταβάλλει τη συνείδησή μου, πώς θα μπορούσε να είναι δυνατόν εδώ, κάποιος άλλος να απομακρύνει τη δυσαρέσκειά μου και να δημιουργήσει ευχαρίστηση.
Γιατί να μην απομακρύνω εγώ ο ίδιος τη δυσαρέσκεια του εαυτού μου και να δημιουργήσω ευχαρίστηση;»
Τότε ο σεβάσμιος Βανγκίσα, αφού ο ίδιος απομάκρυνε τη δυσαρέσκεια του εαυτού του και δημιούργησε ευχαρίστηση, εκείνη τη στιγμή είπε αυτούς τους στίχους:
λογισμοί με κατατρέχουν, αυθάδεις αυτοί από τον Σκοτεινό.
θα μπορούσαν να περικυκλώσουν από παντού χίλιους που δεν τρέπονται σε φυγή.
ποτέ δεν θα με ταράξουν, εμένα που είμαι εδραιωμένος στη Διδασκαλία.
την οδό που οδηγεί στο Νιμπάνα, εκεί ο νους μου χαίρεται.
έτσι θα κάνω, θάνατε, ούτε τον δρόμο μου θα δεις».