Mettasuttaṃ [AN 7.62, PTS 4.89–4.91]

9.

Η ομιλία για τη φιλικότητα

62. «Μη φοβάστε, μοναχοί, τις αξιέπαινες πράξεις. Αυτή, μοναχοί, είναι ονομασία για την ευτυχία, δηλαδή οι αξιέπαινες πράξεις. Γνωρίζω άμεσα, μοναχοί, ότι για τις αξιέπαινες πράξεις που έγιναν για πολύ καιρό, βίωσα για πολύ καιρό επιθυμητό, ελκυστικό, ευχάριστο επακόλουθο. Για επτά χρόνια ανέπτυξα τον νου της φιλικότητας. Αφού ανέπτυξα τον νου της φιλικότητας για επτά χρόνια, για επτά κοσμικούς κύκλους συστολής και διαστολής του σύμπαντος δεν επέστρεψα ξανά σε αυτόν τον κόσμο. Όταν ο κόσμος συστελλόταν, μοναχοί, πήγαινα στον κόσμο των ακτινοβόλων όντων· όταν ο κόσμος διαστελλόταν, επαναγεννιόμουν στην άδεια ουράνια κατοικία του Βράχμα.

«Εκεί, μοναχοί, ήμουν Βράχμα, Μέγας Βράχμα, Κατακτητής, Ακατάβλητος, Παντογνώστης, Παντοδύναμος. Τριάντα έξι φορές, μοναχοί, ήμουν Σάκκα, ο άρχοντας των θεών· πολλές εκατοντάδες φορές ήμουν βασιλιάς, παγκόσμιος μονάρχης, δίκαιος, βασιλιάς της δικαιοσύνης, κυρίαρχος των τεσσάρων σημείων του ορίζοντα, νικητής, που είχε επιτύχει σταθερότητα στη χώρα, προικισμένος με τα επτά κοσμήματα. Εγώ, μοναχοί, είχα αυτά τα επτά κοσμήματα, δηλαδή - το κόσμημα του τροχού, το κόσμημα του ελέφαντα, το κόσμημα του αλόγου, το κόσμημα του πολύτιμου λίθου, το κόσμημα της γυναίκας, το κόσμημα του οικοδεσπότη, και το κόσμημα του συμβούλου ως έβδομο. Και είχα, μοναχοί, περισσότερους από χίλιους γιους, γενναίους, με ηρωική μορφή, ικανούς να συντρίψουν εχθρικούς στρατούς. Αυτός κατέκτησε αυτή τη γη που περιβάλλεται από τον ωκεανό χωρίς ραβδί, χωρίς όπλο, με δικαιοσύνη, και κατοίκησε σε αυτήν».