4.
Η ομιλία για τον Αμπχάγια
184.
Τότε ο βραχμάνος Τζανουσσόνι πλησίασε τον Ευλογημένο·
αφού πλησίασε, χαιρέτησε τον Ευλογημένο.
Αφού ολοκλήρωσε την ευγενική και αξιομνημόνευτη συζήτηση, κάθισε στο πλάι.
Καθισμένος στο πλάι, ο βραχμάνος Τζανουσσόνι είπε στον Ευλογημένο:
«Εγώ πράγματι, αγαπητέ Γκόταμα, λέω έτσι και έχω αυτήν την άποψη - 'δεν υπάρχει κανείς υποκείμενος στον θάνατο που δεν φοβάται, που δεν περιπίπτει σε τρόμο μπροστά στον θάνατο'». «Υπάρχει, βραχμάνε, κάποιος υποκείμενος στον θάνατο που φοβάται, που περιπίπτει σε τρόμο μπροστά στον θάνατο· υπάρχει όμως, βραχμάνε, κάποιος υποκείμενος στον θάνατο που δεν φοβάται, που δεν περιπίπτει σε τρόμο μπροστά στον θάνατο.
«Και ποιος, βραχμάνε, υποκείμενος στον θάνατο φοβάται, περιπίπτει σε τρόμο μπροστά στον θάνατο; Εδώ, βραχμάνε, κάποιος δεν είναι χωρίς πάθος για τις ηδονές, δεν έχει απαλλαγεί από την επιθυμία, δεν έχει απαλλαγεί από την αγάπη, δεν έχει απαλλαγεί από τη δίψα, δεν έχει απαλλαγεί από τον πυρετό του πάθους, δεν έχει απαλλαγεί από την επιθυμία. Αυτόν τον πλήττει κάποια σοβαρή ασθένεια. Σε αυτόν που έχει πληγεί από κάποια σοβαρή ασθένεια έρχεται η σκέψη: 'Αλίμονο, οι αγαπητές ηδονές θα με εγκαταλείψουν, και εγώ θα εγκαταλείψω τις αγαπητές ηδονές'. Αυτός θλίβεται, εξαντλείται, θρηνεί, χτυπώντας το στήθος του κλαίει, περιπίπτει σε σύγχυση. Αυτός λοιπόν, βραχμάνε, υποκείμενος στον θάνατο φοβάται, περιπίπτει σε τρόμο μπροστά στον θάνατο.
«Επιπλέον, βραχμάνε, εδώ κάποιος δεν είναι χωρίς πάθος για το σώμα, δεν έχει απαλλαγεί από την επιθυμία, δεν έχει απαλλαγεί από την αγάπη, δεν έχει απαλλαγεί από τη δίψα, δεν έχει απαλλαγεί από τον πυρετό του πάθους, δεν έχει απαλλαγεί από την επιθυμία. Αυτόν τον πλήττει κάποια σοβαρή ασθένεια. Σε αυτόν που έχει πληγεί από κάποια σοβαρή ασθένεια έρχεται η σκέψη: 'Αλίμονο, το αγαπητό σώμα θα με εγκαταλείψει, και εγώ θα εγκαταλείψω το αγαπητό σώμα'. Αυτός θλίβεται, εξαντλείται, θρηνεί, χτυπώντας το στήθος του κλαίει, περιπίπτει σε σύγχυση. Αυτός επίσης, βραχμάνε, υποκείμενος στον θάνατο φοβάται, περιπίπτει σε τρόμο μπροστά στον θάνατο.
«Επιπλέον, βραχμάνε, εδώ κάποιος δεν έχει κάνει καλό, δεν έχει κάνει επιδέξιο, δεν έχει κάνει καταφύγιο από τον φόβο, έχει κάνει κακό, έχει κάνει σκληρό, έχει κάνει αμάρτημα. Αυτόν τον πλήττει κάποια σοβαρή ασθένεια. Σε αυτόν που έχει πληγεί από κάποια σοβαρή ασθένεια έρχεται η σκέψη: 'Δεν έχω κάνει πράγματι τίποτα καλό, δεν έχω κάνει τίποτα επιδέξιο, δεν έχω κάνει τίποτα ως καταφύγιο από τον φόβο· έχω κάνει κακό, έχω κάνει σκληρό, έχω κάνει αμάρτημα. Σε όλη την έκταση που είναι ο προορισμός αυτών που δεν έχουν κάνει καλό, που δεν έχουν κάνει επιδέξιο, που δεν έχουν κάνει καταφύγιο από τον φόβο, που έχουν κάνει κακό, που έχουν κάνει σκληρό, που έχουν κάνει αμάρτημα, σε εκείνον τον προορισμό πεθαίνοντας θα πάω'. Αυτός θλίβεται, εξαντλείται, θρηνεί, χτυπώντας το στήθος του κλαίει, περιπίπτει σε σύγχυση. Αυτός επίσης, βραχμάνε, υποκείμενος στον θάνατο φοβάται, περιπίπτει σε τρόμο μπροστά στον θάνατο.
«Επιπλέον, βραχμάνε, εδώ κάποιος έχει αβεβαιότητα, έχει σκεπτικιστική αμφιβολία, δεν έχει φτάσει στην Άριστη Διδασκαλία. Αυτόν τον πλήττει κάποια σοβαρή ασθένεια. Σε αυτόν που έχει πληγεί από κάποια σοβαρή ασθένεια έρχεται η σκέψη: 'Πράγματι έχω αβεβαιότητα, έχω σκεπτικιστική αμφιβολία, δεν έχω φτάσει στην Άριστη Διδασκαλία'. Αυτός θλίβεται, εξαντλείται, θρηνεί, χτυπώντας το στήθος του κλαίει, περιπίπτει σε σύγχυση. Αυτός επίσης, βραχμάνε, υποκείμενος στον θάνατο φοβάται, περιπίπτει σε τρόμο μπροστά στον θάνατο. Αυτοί, βραχμάνε, οι τέσσερις όντας υποκείμενοι στον θάνατο, φοβούνται, περιπίπτουν σε τρόμο για τον θάνατο.
«Και ποιος, βραχμάνε, όντας υποκείμενος στον θάνατο, δεν φοβάται, δεν περιπίπτει σε τρόμο για τον θάνατο; Εδώ, βραχμάνε, κάποιος είναι χωρίς πάθος για τις ηδονές, έχει απαλλαγεί από την επιθυμία, έχει απαλλαγεί από την αγάπη, έχει απαλλαγεί από τη δίψα, έχει απαλλαγεί από τον πυρετό του πάθους, έχει απαλλαγεί από την επιθυμία. Αυτόν τον πλήττει κάποια σοβαρή ασθένεια. Σε αυτόν που έχει πληγεί από κάποια σοβαρή ασθένεια δεν έρχεται έτσι η σκέψη - 'Αλίμονο, οι αγαπητές ηδονές θα με εγκαταλείψουν, και εγώ θα εγκαταλείψω τις αγαπητές ηδονές'. Αυτός δεν θλίβεται, δεν εξαντλείται, δεν θρηνεί, δεν κλαίει χτυπώντας το στήθος του, δεν περιπίπτει σε σύγχυση. Αυτός, βραχμάνε, όντας υποκείμενος στον θάνατο, δεν φοβάται, δεν περιπίπτει σε τρόμο για τον θάνατο.
«Επιπλέον, βραχμάνε, εδώ κάποιος είναι χωρίς πάθος για το σώμα, έχει απαλλαγεί από την επιθυμία, έχει απαλλαγεί από την αγάπη, έχει απαλλαγεί από τη δίψα, έχει απαλλαγεί από τον πυρετό του πάθους, έχει απαλλαγεί από την επιθυμία. Αυτόν τον πλήττει κάποια σοβαρή ασθένεια. Σε αυτόν που έχει πληγεί από κάποια σοβαρή ασθένεια δεν έρχεται έτσι η σκέψη - 'Αλίμονο, το αγαπητό σώμα θα με εγκαταλείψει, και εγώ θα εγκαταλείψω το αγαπητό σώμα'. Αυτός δεν θλίβεται, δεν εξαντλείται, δεν θρηνεί, δεν κλαίει χτυπώντας το στήθος του, δεν περιπίπτει σε σύγχυση. Αυτός επίσης, βραχμάνε, όντας υποκείμενος στον θάνατο, δεν φοβάται, δεν περιπίπτει σε τρόμο για τον θάνατο.
«Επιπλέον, βραχμάνε, εδώ κάποιος δεν έχει κάνει κακό, δεν έχει κάνει σκληρό, δεν έχει κάνει αμάρτημα, έχει κάνει καλό, έχει κάνει επιδέξιο, έχει κάνει καταφύγιο από τον φόβο. Αυτόν τον πλήττει κάποια σοβαρή ασθένεια. Σε αυτόν που έχει πληγεί από κάποια σοβαρή ασθένεια έρχεται η σκέψη: 'Δεν έχω κάνει πράγματι τίποτα κακό, δεν έχω κάνει τίποτα σκληρό, δεν έχω κάνει κανένα αμάρτημα· έχω κάνει καλό, έχω κάνει επιδέξιο, έχω κάνει καταφύγιο από τον φόβο. Σε όλη την έκταση που είναι ο προορισμός αυτών που δεν έχουν κάνει κακό, που δεν έχουν κάνει σκληρό, που δεν έχουν κάνει αμάρτημα, που έχουν κάνει καλό, που έχουν κάνει επιδέξιο, που έχουν κάνει καταφύγιο από τον φόβο, σε εκείνον τον προορισμό πεθαίνοντας θα πάω'. Αυτός δεν θλίβεται, δεν εξαντλείται, δεν θρηνεί, δεν κλαίει χτυπώντας το στήθος του, δεν περιπίπτει σε σύγχυση. Αυτός επίσης, βραχμάνε, όντας υποκείμενος στον θάνατο, δεν φοβάται, δεν περιπίπτει σε τρόμο για τον θάνατο.
«Επιπλέον, βραχμάνε, εδώ κάποιος δεν έχει αβεβαιότητα, δεν έχει σκεπτικιστική αμφιβολία, έχει φτάσει στην Άριστη Διδασκαλία. Αυτόν τον πλήττει κάποια σοβαρή ασθένεια. Σε αυτόν που έχει πληγεί από κάποια σοβαρή ασθένεια έρχεται η σκέψη: 'Πράγματι δεν έχω αβεβαιότητα, δεν έχω σκεπτικιστική αμφιβολία, έχω φτάσει στην Άριστη Διδασκαλία'. Αυτός δεν θλίβεται, δεν εξαντλείται, δεν θρηνεί, δεν κλαίει χτυπώντας το στήθος του, δεν περιπίπτει σε σύγχυση. Αυτός επίσης, βραχμάνε, όντας υποκείμενος στον θάνατο, δεν φοβάται, δεν περιπίπτει σε τρόμο για τον θάνατο. Αυτοί, βραχμάνε, οι τέσσερις όντας υποκείμενοι στον θάνατο, δεν φοβούνται, δεν περιπίπτουν σε τρόμο για τον θάνατο».
«Θαυμάσιο, αγαπητέ Γκόταμα, θαυμάσιο, αγαπητέ Γκόταμα!... κ.λπ... Ας με θεωρεί ο αξιότιμος Γκόταμα λαϊκό ακόλουθο που έχει καταφύγει στο καταφύγιο εφ' όρου ζωής από σήμερα και στο εξής». Τέταρτο.