2.
Η ομιλία Ντχανίγια
Κοντά στην όχθη του ποταμού Μαχί κατοικώ με τους δικούς μου·
Η καλύβα μου είναι σκεπασμένη, η φωτιά είναι αναμμένη, τώρα αν θέλεις βρέξε, θεέ».
Κοντά στην όχθη του ποταμού Μαχί μένω για μία νύχτα·
Η καλύβα μου είναι ακάλυπτη, η φωτιά είναι σβησμένη, τώρα αν θέλεις βρέξε, θεέ».
Στην παραποτάμια κοιλάδα με φυτρωμένο χορτάρι βόσκουν οι αγελάδες·
Ακόμα και βροχή που έρχεται θα αντέξουν, τώρα αν θέλεις βρέξε, θεέ».
αυτός που έχει διαβεί, που έχει υπερβεί, έχοντας διασχίσει τη νοητική πλημμύρα·
ανάγκη για σχεδία δεν υπάρχει, τώρα αν θέλεις βρέξε, θεέ».
Για πολύ καιρό ζούμε μαζί, είναι λατρεμένη·
Δεν ακούω τίποτε κακό γι' αυτήν, τώρα αν θέλεις βρέξε, θεέ».
για πολύ καιρό αναπτυγμένη, καλά δαμασμένη·
κακό σε μένα δεν υπάρχει, τώρα αν θέλεις βρέξε, θεέ».
και οι γιοι μου είναι μαζί μου, υγιείς·
δεν ακούω τίποτε κακό γι' αυτούς, τώρα αν θέλεις βρέξε, θεέ».
με αποπληρωμένο χρέος περιπλανιέμαι σε ολόκληρο τον κόσμο·
ανάγκη για μισθό δεν υπάρχει, τώρα αν θέλεις βρέξε, θεέ».
Υπάρχουν έγκυες αγελάδες και αγελάδες έτοιμες για ζευγάρωμα·
Υπάρχει επίσης εδώ ταύρος, αρχηγός του κοπαδιού, τώρα αν θέλεις βρέξε, θεέ».
Δεν υπάρχουν έγκυες αγελάδες ούτε αγελάδες έτοιμες για ζευγάρωμα·
Δεν υπάρχει επίσης εδώ ταύρος, αρχηγός του κοπαδιού, τώρα αν θέλεις βρέξε, θεέ».
Τα σχοινιά είναι από βούρλα, καινούργια, καλοπλεγμένα·
Ούτε οι αγελάδες δεν μπορούν να τα κόψουν, τώρα αν θέλεις βρέξε, θεέ».
Όπως ένας ελέφαντας συντρίβοντας μια σάπια αναρριχητική φυτεία·
Δεν θα υποστώ ξανά κατάκλιση σε μήτρα, τώρα αν θέλεις βρέξε, θεέ».
Ακούγοντας τον ουρανό να βρέχει, αυτό το νόημα είπε ο Ντανίγια.
σε εσένα καταφεύγουμε ως καταφύγιο, εσύ που έχεις όραση, γίνε ο Διδάσκαλός μας, εσύ μεγάλε σοφέ.
αυτοί που έχουν περάσει πέρα από τη γέννηση και τον θάνατο, αυτοί που τερματίζουν τη δυστυχία θα γίνουμε».
αυτός που έχει αγελάδες χαίρεται επίσης με τις αγελάδες·
οι προσκολλήσεις είναι η χαρά του ανθρώπου, διότι αυτός που είναι χωρίς προσκολλήσεις δεν χαίρεται».
αυτός που έχει αγελάδες θλίβεται επίσης με τις αγελάδες·
οι προσκολλήσεις είναι η θλίψη του ανθρώπου, διότι αυτός που είναι χωρίς προσκολλήσεις δεν θλίβεται.»
Τέλος της ομιλίας Ντχανίγια, δεύτερη.