9.
Η ομιλία για τη θεότητα
19.
«Αυτή τη νύχτα, μοναχοί, πολλές θεότητες, αφού η νύχτα είχε προχωρήσει, με εξαιρετική ομορφιά, φωτίζοντας ολόκληρο το άλσος του Τζέτα, πλησίασαν εμένα·
αφού πλησίασαν, μου απέδωσαν σεβασμό και στάθηκαν στο πλάι.
Στεκόμενες στο πλάι, μοναχοί, εκείνες οι θεότητες μου είπαν:
"Πλησίασαν εμάς, σεβάσμιε κύριε, στα σπίτια μας αναχωρητές που πριν ήταν άνθρωποι.
Εμείς, σεβάσμιε κύριε, σηκωθήκαμε, αλλά δεν αποδώσαμε σεβασμό.
Εμείς, σεβάσμιε κύριε, με ατελείς πράξεις, γεμάτες μετάνοια, γεμάτες τύψεις, γεννηθήκαμε σε κατώτερη κατηγορία"».
«Άλλες επίσης πολλές θεότητες, μοναχοί, αφού με πλησίασαν, είπαν αυτό: "Πλησίασαν εμάς, σεβάσμιε κύριε, στα σπίτια μας αναχωρητές που πριν ήταν άνθρωποι. Εμείς, σεβάσμιε κύριε, σηκωθήκαμε, αποδώσαμε σεβασμό, αλλά δεν τους δώσαμε κάθισμα. Εμείς, σεβάσμιε κύριε, με ατελείς πράξεις, γεμάτες μετάνοια, γεμάτες τύψεις, γεννηθήκαμε σε κατώτερη κατηγορία"».
«Άλλες επίσης πολλές θεότητες, μοναχοί, αφού με πλησίασαν, είπαν αυτό: "Πλησίασαν εμάς, σεβάσμιε κύριε, στα σπίτια μας αναχωρητές που πριν ήταν άνθρωποι. Εμείς, σεβάσμιε κύριε, σηκωθήκαμε, αποδώσαμε σεβασμό, δώσαμε κάθισμα, αλλά δεν μοιραστήκαμε σύμφωνα με τη δύναμη και την ικανότητά μας... κ.λπ... μοιραστήκαμε σύμφωνα με τη δύναμη και την ικανότητά μας, αλλά δεν καθίσαμε κοντά για να ακούσουμε τη Διδασκαλία... κ.λπ... καθίσαμε κοντά για να ακούσουμε τη Διδασκαλία, αλλά δεν ακούσαμε τη Διδασκαλία με προσεκτικό αυτί... κ.λπ... ακούσαμε τη Διδασκαλία με προσεκτικό αυτί, αλλά αφού ακούσαμε δεν διατηρήσαμε τη Διδασκαλία... κ.λπ... αφού ακούσαμε διατηρήσαμε τη Διδασκαλία, αλλά δεν εξετάσαμε το νόημα των διδασκαλιών που διατηρήσαμε... κ.λπ... εξετάσαμε το νόημα των διδασκαλιών που διατηρήσαμε, αλλά γνωρίζοντας το νόημα και γνωρίζοντας τη Διδασκαλία δεν ακολουθήσαμε την πρακτική σύμφωνα με τη Διδασκαλία. Εμείς, σεβάσμιε κύριε, με ατελείς πράξεις, γεμάτες μετάνοια, γεμάτες τύψεις, γεννηθήκαμε σε κατώτερη κατηγορία"».
«Άλλες επίσης πολλές θεότητες, μοναχοί, αφού με πλησίασαν, είπαν αυτό: "Πλησίασαν εμάς, σεβάσμιε κύριε, στα σπίτια μας αναχωρητές που πριν ήταν άνθρωποι. Εμείς, σεβάσμιε κύριε, σηκωθήκαμε, αποδώσαμε σεβασμό, δώσαμε κάθισμα, μοιραστήκαμε σύμφωνα με τη δύναμη και την ικανότητά μας, καθίσαμε κοντά για να ακούσουμε τη Διδασκαλία, ακούσαμε τη Διδασκαλία με προσεκτικό αυτί, αφού ακούσαμε διατηρήσαμε τη Διδασκαλία, εξετάσαμε το νόημα των διδασκαλιών που διατηρήσαμε, γνωρίζοντας το νόημα και γνωρίζοντας τη Διδασκαλία ακολουθήσαμε την πρακτική σύμφωνα με τη Διδασκαλία. Εμείς, σεβάσμιε κύριε, με ολοκληρωμένες πράξεις, χωρίς μετάνοια, χωρίς τύψεις, γεννηθήκαμε σε ανώτερη κατηγορία". Αυτές, μοναχοί, είναι οι βάσεις των δένδρων, αυτές είναι οι άδειες οικίες. Διαλογίζεστε, μοναχοί, μην αμελείτε, μη νιώσετε μετάνοια αργότερα όπως εκείνες οι πρώτες θεότητες». Ένατη.