1.
Η ομιλία για τα οστά
202.
Έτσι έχω ακούσει -
Κάποτε ο Ευλογημένος διέμενε στο Ρατζάγκαχα, στο Άλσος των Μπαμπού, στο καταφύγιο σίτισης σκιούρων.
Εκείνη την περίοδο ο σεβάσμιος Λακκχάνα και ο σεβάσμιος Μαχαμογκαλλάνα διέμεναν στο όρος Γκιτζτζακούτα.
Τότε ο σεβάσμιος Μαχαμογκαλλάνα, αφού ντύθηκε την πρωινή περίοδο της ημέρας και πήρε το κύπελλο και τους χιτώνες του, πήγε εκεί όπου ήταν ο σεβάσμιος Λακκχάνα·
αφού πλησίασε, είπε στον σεβάσμιο Λακκχάνα:
«Έλα, φίλε Λακκχάνα, ας μπούμε στη Ρατζάγκαχα για προσφερόμενη τροφή».
«Ναι, φίλε», απάντησε ο σεβάσμιος Λακκχάνα στον σεβάσμιο Μαχαμογκαλλάνα.
Τότε ο σεβάσμιος Μαχαμογκαλλάνα, κατεβαίνοντας από το όρος Γκιτζτζακούτα, σε κάποια περιοχή εκδήλωσε ένα χαμόγελο.
Τότε ο σεβάσμιος Λακκχάνα είπε στον σεβάσμιο Μαχαμογκαλλάνα:
«Ποια άραγε, φίλε Μογκαλλάνα, είναι η αιτία, ποια η συνθήκη για την εκδήλωση του χαμόγελου;»
«Δεν είναι κατάλληλη ώρα, φίλε Λακκχάνα, για αυτή την ερώτηση.
Κάνε μου αυτή την ερώτηση κοντά στον Ευλογημένο».
Τότε ο σεβάσμιος Λακκχάνα και ο σεβάσμιος Μαχαμογκαλλάνα, αφού περπάτησαν στη Ρατζάγκαχα για προσφερόμενη τροφή, μετά το γεύμα, έχοντας επιστρέψει από τη συλλογή τροφής, πλησίασαν τον Ευλογημένο· αφού πλησίασαν, απέδωσαν σεβασμό στον Ευλογημένο και κάθισαν στο πλάι. Καθισμένος στο πλάι, ο σεβάσμιος Λακκχάνα είπε στον σεβάσμιο Μαχαμογκαλλάνα: «Εδώ ο σεβάσμιος Μαχαμογκαλλάνα, κατεβαίνοντας από το όρος Γκιτζτζακούτα, σε κάποια περιοχή εκδήλωσε ένα χαμόγελο. Ποια άραγε, φίλε Μογκαλλάνα, είναι η αιτία, ποια η συνθήκη για την εκδήλωση του χαμόγελου;»
«Εδώ εγώ, φίλε, κατεβαίνοντας από το όρος Γκιτζτζακούτα, είδα έναν σκελετό να πηγαίνει στον αέρα. Και γύπες και κοράκια και γεράκια, ακολουθώντας τον ξανά και ξανά, τον τρυπούσαν ανάμεσα στα πλευρά, τον ράμφιζαν, τον ξέσκιζαν. Αυτός έβγαζε κραυγές πόνου. Σε μένα, φίλε, ήρθε αυτή η σκέψη: «Είναι καταπληκτικό, πράγματι, αγαπητέ, είναι εκπληκτικό, πράγματι, αγαπητέ! Ένα τέτοιο ον θα υπάρξει! Ένας τέτοιος δαίμονας θα υπάρξει! Μια τέτοια απόκτηση ατομικής ύπαρξης θα υπάρξει!"»
Τότε ο Ευλογημένος απευθύνθηκε στους μοναχούς: «Πράγματι, μοναχοί, οι μαθητές διαμένουν έχοντας γίνει μάτι· πράγματι, μοναχοί, οι μαθητές διαμένουν έχοντας γίνει γνώση, αφού είναι δυνατόν ένας μαθητής να γνωρίσει ή να δει ή να πραγματοποιήσει κάτι τέτοιο. Αυτό το ον, μοναχοί, είχε ιδωθεί από εμένα πριν, αλλά δεν το αποκάλυψα. Αν εγώ το αποκάλυπτα, οι άλλοι δεν θα με πίστευαν. Αυτοί που δεν θα με πίστευαν, αυτό θα ήταν για αυτούς για πολύ καιρό προς βλάβη και οδύνη. Αυτό το ον, μοναχοί, σε αυτό ακριβώς το Ρατζάγκαχα ήταν χασάπης βοδιών. Αυτός, ως επακόλουθο εκείνης της πράξης, αφού καιγόταν στην κόλαση για πολλά χρόνια, για πολλές εκατοντάδες χρόνια, για πολλές χιλιάδες χρόνια, για πολλές εκατοντάδες χιλιάδες χρόνια, ως υπόλοιπο επακόλουθο εκείνης ακριβώς της πράξης βιώνει μια τέτοια απόκτηση ατομικής ύπαρξης»... Πρώτο.