10.
Η ομιλία για τη σοβαρή ασθένεια
908.
Κάποτε ο σεβάσμιος Ανουρούντα διέμενε στη Σαβάτθι, στο δάσος Άντα, άρρωστος, ταλαιπωρημένος, βαριά ασθενής.
Τότε αρκετοί μοναχοί πήγαν εκεί όπου ήταν ο σεβάσμιος Ανουρούντα·
αφού πλησίασαν, είπαν στον σεβάσμιο Ανουρούντα:
«Με ποια διαμονή διαμένοντας του σεβάσμιου Ανουρούντα τα εγερθέντα σωματικά δυσάρεστα αισθήματα δεν κατακυριεύουν τη συνείδηση;» «Σε μένα πράγματι, φίλε, που διαμένω με τον νου καλά εδραιωμένο στις τέσσερις εφαρμογές της μνήμης, τα εγερθέντα σωματικά δυσάρεστα αισθήματα δεν κατακυριεύουν τη συνείδηση. Σε ποιες τέσσερις; Εδώ εγώ, φίλε, στο σώμα διαμένω παρατηρώντας το σώμα... κ.λπ... στα αισθήματα... κ.λπ... στη συνείδηση... κ.λπ... στα νοητικά φαινόμενα διαμένω παρατηρώντας τα νοητικά φαινόμενα, ενεργητικός, με πλήρη επίγνωση, μνήμων, έχοντας απομακρύνει την πλεονεξία και τη δυσαρέσκεια για τον κόσμο - σε αυτές πράγματι, φίλε, τις τέσσερις εφαρμογές της μνήμης, σε μένα που διαμένω με τον νου καλά εδραιωμένο, τα εγερθέντα σωματικά δυσάρεστα αισθήματα δεν κατακυριεύουν τη συνείδηση». Δέκατη.