Bāhiyasuttaṃ [Ud 1.10, PTS 7–9]

10.

Η ομιλία για τον Μπαχίγια

10. Έτσι έχω ακούσει - Κάποτε ο Ευλογημένος διέμενε στη Σαβάτθι, στο άλσος του Τζέτα, στο μοναστήρι του Ανάθαπίντικα. Εκείνη την περίοδο ο Μπαχίγια Νταρουτσιρίγια διέμενε στη Σουππάρακα, στην ακτή της θάλασσας, τιμημένος, σεβαστός, ευλαβημένος, χαίρων ευσέβειας και εκτίμησης, αποδέκτης των αναγκαίων ειδών χιτώνων, προσφερόμενης τροφής, καταλύματος και φαρμάκων για ασθενείς. Τότε στον Μπαχίγια Νταρουτσιρίγια, που είχε μεταβεί σε ιδιωτικό χώρο και ήταν σε απομόνωση, εγέρθηκε αυτός ο αναλογισμός στο νου: «Όποιοι στον κόσμο είναι Άξιοι ή έχουν επιτύχει την οδό της Αξιότητας, εγώ είμαι ένας από αυτούς».

Τότε μια θεότητα, παλιά συγγενής του Μπαχίγια Νταρουτσιρίγια, με συμπόνια, επιθυμώντας το καλό του, αφού αντιλήφθηκε με τον νου της τον αναλογισμό του νου του Μπαχίγια Νταρουτσιρίγια, πήγε εκεί όπου ήταν ο Μπαχίγια Νταρουτσιρίγια· αφού πλησίασε, είπε στον Μπαχίγια Νταρουτσιρίγια: «Ούτε εσύ, Μπαχίγια, είσαι Άξιος, ούτε έχεις επιτύχει την οδό της Αξιότητας. Ούτε καν η πρακτική υπάρχει σε σένα με την οποία θα ήσουν Άξιος ή θα είχες επιτύχει την οδό της Αξιότητας».

«Τότε ποιοι στον κόσμο μαζί με τους θεούς είναι Άξιοι ή έχουν επιτύχει την οδό της Αξιότητας;» «Υπάρχει, Μπαχίγια, στις βόρειες περιοχές μια πόλη ονόματι Σαβάτθι. Εκεί διαμένει τώρα αυτός ο Ευλογημένος, ο Άξιος, ο Πλήρως Αυτοφωτισμένος. Αυτός πράγματι, Μπαχίγια, ο Ευλογημένος είναι Άξιος και διδάσκει τη Διδασκαλία για την Αξιότητα».

Τότε ο Μπαχίγια Νταρουτσιρίγια, συγκλονισμένος από εκείνη τη θεότητα, αμέσως έφυγε από τη Σουππάρακα. Παντού με διαμονή μιας νύχτας, πήγε προς τη Σαβάτθι, το άλσος του Τζέτα, το μοναστήρι του Ανάθαπίντικα. Εκείνη την περίοδο αρκετοί μοναχοί περπατούσαν στο ύπαιθρο. Τότε ο Μπαχίγια Νταρουτσιρίγια πήγε εκεί όπου ήταν εκείνοι οι μοναχοί· αφού τους πλησίασε, είπε στους μοναχούς: «Πού, σεβάσμιοι κύριοι, διαμένει τώρα ο Ευλογημένος, ο Άξιος, ο Πλήρως Αυτοφωτισμένος; Επιθυμούμε να δούμε αυτόν τον Ευλογημένο, τον Άξιο, τον Πλήρως Αυτοφωτισμένο». «Ο Ευλογημένος, Μπαχίγια, έχει μπει σε κατοικημένη περιοχή για προσφερόμενη τροφή».

Τότε ο Μπαχίγια Νταρουτσιρίγια, βιαστικά, αφού βγήκε από το άλσος του Τζέτα και μπήκε στη Σαβάτθι, είδε τον Ευλογημένο να περιφέρεται στη Σαβάτθι για προσφερόμενη τροφή, εμπνευστικό, που εμπνέει πεποίθηση, με ειρηνικές ικανότητες, με ειρηνικό νου, που έχει επιτύχει την ύψιστη δάμαση και ηρεμία, δαμασμένο, φυλαγμένο, με συγκρατημένες ικανότητες, έναν ελέφαντα. Αφού τον είδε, πλησίασε τον Ευλογημένο· αφού πλησίασε, αφού έπεσε με το κεφάλι του στα πόδια του Ευλογημένου, είπε στον Ευλογημένο: «Ας μου διδάξει, σεβάσμιε κύριε, ο Ευλογημένος τη Διδασκαλία· ας διδάξει ο Καλότυχος τη Διδασκαλία, για ό,τι θα είναι για την ευημερία και την ευτυχία μου για πολύ καιρό». Όταν αυτό ειπώθηκε, ο Ευλογημένος είπε στον Μπαχίγια Νταρουτσιρίγια: «Δεν είναι κατάλληλη ώρα ακόμα, Μπαχίγια· έχουμε μπει σε κατοικημένη περιοχή για προσφερόμενη τροφή».

Για δεύτερη φορά ο Μπαχίγια Νταρουτσιρίγια είπε στον Ευλογημένο: «Είναι δυσνόητο όμως αυτό, σεβάσμιε κύριε, τα εμπόδια στη ζωή του Ευλογημένου ή τα εμπόδια στη δική μου ζωή. Ας μου διδάξει, σεβάσμιε κύριε, ο Ευλογημένος τη Διδασκαλία· ας διδάξει ο Καλότυχος τη Διδασκαλία, για ό,τι θα είναι για την ευημερία και την ευτυχία μου για πολύ καιρό». Για δεύτερη φορά ο Ευλογημένος είπε στον Μπαχίγια Νταρουτσιρίγια: «Δεν είναι κατάλληλη ώρα ακόμα, Μπαχίγια· έχουμε μπει σε κατοικημένη περιοχή για προσφερόμενη τροφή».

Για τρίτη φορά ο Μπαχίγια Νταρουτσιρίγια είπε στον Ευλογημένο: «Είναι δυσνόητο όμως αυτό, σεβάσμιε κύριε, τα εμπόδια στη ζωή του Ευλογημένου ή τα εμπόδια στη δική μου ζωή. Ας μου διδάξει, σεβάσμιε κύριε, ο Ευλογημένος τη Διδασκαλία· ας διδάξει ο Καλότυχος τη Διδασκαλία, για ό,τι θα είναι για την ευημερία και την ευτυχία μου για πολύ καιρό».

«Γι' αυτό λοιπόν, Μπαχίγια, πρέπει να εξασκείσαι έτσι - 'στο ορατό θα υπάρχει μόνο το ορατό, στο ακουστό θα υπάρχει μόνο το ακουστό, στο αισθητό θα υπάρχει μόνο το αισθητό, στο συνειδητό θα υπάρχει μόνο το συνειδητό'. Έτσι πρέπει να εξασκείσαι, Μπαχίγια. Όταν λοιπόν σε σένα, Μπαχίγια, στο ορατό θα υπάρχει μόνο το ορατό, στο ακουστό θα υπάρχει μόνο το ακουστό, στο αισθητό θα υπάρχει μόνο το αισθητό, στο συνειδητό θα υπάρχει μόνο το συνειδητό, τότε εσύ, Μπαχίγια, δεν θα είσαι μέσω αυτού· όταν εσύ, Μπαχίγια, δεν είσαι μέσω αυτού, τότε εσύ, Μπαχίγια, δεν θα είσαι εκεί· όταν εσύ, Μπαχίγια, δεν είσαι εκεί, τότε εσύ, Μπαχίγια, δεν θα είσαι ούτε εδώ, ούτε εκεί, ούτε ανάμεσα στα δύο. Αυτό ακριβώς είναι το τέλος του πόνου».

Τότε στον Μπαχίγια Νταρουτσιρίγια, με αυτή τη σύντομη διδαχή της Διδασκαλίας του Ευλογημένου, αμέσως, μέσω της μη προσκόλλησης, η συνείδησή του απελευθερώθηκε από τις νοητικές διαφθορές.

Τότε ο Ευλογημένος, αφού νουθέτησε τον Μπαχίγια Νταρουτσιρίγια με αυτή τη σύντομη νουθεσία, αναχώρησε. Τότε, λίγο μετά την αναχώρηση του Ευλογημένου, μια αγελάδα με νεαρό μοσχάρι, αφού τον χτύπησε, αφαίρεσε τη ζωή του Μπαχίγια Νταρουτσιρίγια.

Τότε ο Ευλογημένος, αφού περπάτησε στη Σαβάτθι για προσφερόμενη τροφή, μετά το γεύμα, έχοντας επιστρέψει από τη συλλογή τροφής, μαζί με πολλούς μοναχούς, αφού βγήκε από την πόλη, είδε τον Μπαχίγια Νταρουτσιρίγια πεθαμένο· αφού τους είδε, απευθύνθηκε στους μοναχούς: «Πάρτε, μοναχοί, το σώμα του Μπαχίγια Νταρουτσιρίγια· αφού το ανεβάσετε σε κρεβάτι και το βγάλετε έξω, αποτεφρώστε το· και φτιάξτε του στούπα. Ένας σύντροφός σας στην άγια ζωή, μοναχοί, πέθανε».

«Ναι, σεβάσμιε κύριε», απάντησαν εκείνοι οι μοναχοί στον Ευλογημένο και αφού ανέβασαν το σώμα του Μπαχίγια Νταρουτσιρίγια σε κρεβάτι, το έβγαλαν έξω, το αποτέφρωσαν και του έφτιαξαν στούπα, και πήγαν εκεί όπου ήταν ο Ευλογημένος· αφού πλησίασαν, απέδωσαν σεβασμό στον Ευλογημένο και κάθισαν στο πλάι. Καθισμένοι στο πλάι, εκείνοι οι μοναχοί είπαν στον Ευλογημένο: «Αποτεφρώθηκε, σεβάσμιε κύριε, το σώμα του Μπαχίγια Νταρουτσιρίγια και του φτιάχτηκε στούπα. Ποιος είναι ο προορισμός του, ποια η μελλοντική ζωή του;» «Σοφός, μοναχοί, ήταν ο Μπαχίγια Νταρουτσιρίγια· ακολούθησε τη Διδασκαλία σύμφωνα με τη Διδασκαλία· και δεν με ενόχλησε εξαιτίας της Διδασκαλίας. Ο Μπαχίγια Νταρουτσιρίγια, μοναχοί, επέτυχε το τελικό Νιμπάνα».

Τότε ο Ευλογημένος, κατανοώντας αυτό το νόημα, εκείνη τη στιγμή εξέφρασε αυτόν τον εμπνευσμένο λόγο: