3.
Η ομιλία για το φθινόπωρο
95.
«Όπως ακριβώς, μοναχοί, κατά την φθινοπωρινή περίοδο, όταν ο ουρανός είναι καθαρός και χωρίς σύννεφα, ο ήλιος ανερχόμενος στον ουρανό, διαλύοντας όλο το σκοτάδι που βρίσκεται στον χώρο, λάμπει και θερμαίνει και ακτινοβολεί.
«Ακριβώς έτσι λοιπόν, μοναχοί, όταν στον ευγενή μαθητή εγείρεται ο οφθαλμός της Διδασκαλίας, χωρίς σκόνη, χωρίς ρύπο, μαζί με την έγερση της ενόρασης, μοναχοί, στον ευγενή μαθητή τρεις νοητικοί δεσμοί εγκαταλείπονται - άποψη περί ταυτότητας, σκεπτικιστική αμφιβολία, αγκίστρωση σε ηθικούς κανόνες και αυστηρότητες.
«Έπειτα απαλλάσσεται από δύο νοητικές καταστάσεις, από την πλεονεξία και από τον θυμό. Αυτός, αποστασιοποιημένος από τις ηδονές, αποστασιοποιημένος από τις φαύλες νοητικές καταστάσεις, έχοντας επιτύχει την πρώτη διαλογιστική έκσταση, που συνοδεύεται από λογισμό και συλλογισμό, με αγαλλίαση και ευτυχία που γεννιούνται από την αποστασιοποίηση, διαμένει. Αν, μοναχοί, εκείνη την περίοδο ο ευγενής μαθητής πέθαινε, δεν υπάρχει εκείνος ο νοητικός δεσμός με τον οποίο δεμένος ο ευγενής μαθητής θα επέστρεφε ξανά σε αυτόν τον κόσμο». Τρίτη.