2.
Η ομιλία για την υποστήριξη
222.
Κάποτε κάποιος μοναχός διέμενε στους Κοσάλα, σε κάποιο δασώδες άλσος.
Εκείνη την περίοδο εκείνος ο μοναχός, αφού είχε πάει για ημερήσια διαμονή, κοιμόταν.
Τότε η θεότητα που κατοικούσε σε εκείνο το δασώδες άλσος, με συμπόνια για εκείνον τον μοναχό, επιθυμώντας το καλό του, θέλοντας να τον συγκλονίσει, πήγε εκεί όπου ήταν εκείνος ο μοναχός·
αφού πλησίασε, απευθύνθηκε σε εκείνον τον μοναχό με στίχους:
Διότι ποιος ύπνος για τον πάσχοντα, για αυτόν που τρυπήθηκε από βέλος, που υποφέρει;
αυτήν ακριβώς την πίστη ανάπτυξε, μην υποκύψεις στον ύπνο».
μεταξύ των δέσμιων τον ελεύθερο, τον μη προσκολλημένο, γιατί να βασανίζει τον αναχωρητή;
αυτή η γνώση είναι η υπέρτατη αγνότητα, γιατί να βασανίζει τον αναχωρητή;
τον χωρίς λύπη, τον χωρίς άγχος, γιατί να βασανίζει τον αναχωρητή;
αυτόν που ποθεί το Νιμπάνα, γιατί να βασανίζει τον αναχωρητή;»