5.
Η ομιλία για τον ασκητή
164.
Προέλευση στη Σαβάττχι.
Στον σεβάσμιο Ράντχα που καθόταν στο πλάι, ο Ευλογημένος είπε αυτό:
«Αυτά, Ράντχα, είναι τα πέντε συναθροίσματα της προσκόλλησης.
Ποια πέντε;
Το συνάθροισμα της προσκόλλησης στην ύλη, το συνάθροισμα της προσκόλλησης στο αίσθημα, το συνάθροισμα της προσκόλλησης στην αντίληψη, το συνάθροισμα της προσκόλλησης στις δραστηριότητες, το συνάθροισμα της προσκόλλησης στη συνείδηση.
Όποιοι, Ράντχα, ασκητές ή βραχμάνοι δεν κατανοούν όπως πραγματικά είναι την απόλαυση και τον κίνδυνο και τη διαφυγή από αυτά τα πέντε συναθροίσματα της προσκόλλησης·
αυτοί, Ράντχα, κατά τη γνώμη μου, ασκητές ή βραχμάνοι, δεν θεωρούνται ασκητές μεταξύ των ασκητών ούτε βραχμάνοι μεταξύ των βραχμάνων, και αυτοί οι σεβάσμιοι δεν διαμένουν έχοντας επιτύχει τον σκοπό της ασκητικής ζωής ή τον σκοπό της αφοσίωσης στην άγια ζωή, έχοντας οι ίδιοι κατανοήσει πλήρως με άμεση γνώση στην παρούσα ζωή.
Όποιοι όμως, Ράντχα, ασκητές ή βραχμάνοι κατανοούν όπως πραγματικά είναι την απόλαυση και τον κίνδυνο και τη διαφυγή από αυτά τα πέντε συναθροίσματα της προσκόλλησης·
αυτοί, Ράντχα, κατά τη γνώμη μου, ασκητές ή βραχμάνοι, θεωρούνται ασκητές μεταξύ των ασκητών και βραχμάνοι μεταξύ των βραχμάνων, και αυτοί οι σεβάσμιοι διαμένουν έχοντας επιτύχει τον σκοπό της ασκητικής ζωής και τον σκοπό της αφοσίωσης στην άγια ζωή, έχοντας οι ίδιοι κατανοήσει πλήρως με άμεση γνώση στην παρούσα ζωή.»
Πέμπτο.