1.
Η ομιλία για την ασκητική πρακτική
137.
Έτσι έχω ακούσει -
Κάποτε ο Ευλογημένος διέμενε στην Ουρουβέλα, στην όχθη του ποταμού Νεραντζαρά, κάτω από τη ρίζα της ινδοσυκιάς του γιδοβοσκού, αμέσως μετά τον πλήρη φωτισμό του.
Τότε στον Ευλογημένο, που είχε μεταβεί σε ιδιωτικό χώρο και ήταν σε απομόνωση, εγέρθηκε αυτός ο αναλογισμός στο νου:
«Πράγματι είμαι απαλλαγμένος από εκείνη την εκτέλεση αυστηρού ασκητισμού.
Καλώς, πράγματι είμαι απαλλαγμένος από εκείνη τη μη επωφελή εκτέλεση αυστηρού ασκητισμού.
Καλώς, πράγματι απαλλαγμένος έφτασα στη φώτιση».
Τότε ο Μάρα ο Κακός, αφού αντιλήφθηκε με τον νου του τον αναλογισμό του νου του Ευλογημένου, πήγε προς τον Ευλογημένο· αφού πλησίασε, απευθύνθηκε στον Ευλογημένο με στίχο:
ακάθαρτος νομίζεις ότι είσαι καθαρός, έχεις αποτύχει στην οδό του εξαγνισμού».
Τότε ο Ευλογημένος, γνωρίζοντας «αυτός είναι ο Μάρα ο Κακός», απευθύνθηκε στον Μάρα τον Κακό με στίχους:
όλος είναι χωρίς όφελος, όπως κουπί και πηδάλιο στην ξηρά.
έφτασα στον υπέρτατο εξαγνισμό, έχεις νικηθεί εσύ, θανατοφόρε».
Τότε ο Μάρα ο Κακός, «με γνωρίζει ο Ευλογημένος, με γνωρίζει ο Καλότυχος», δυστυχισμένος και καταθλιμμένος εξαφανίστηκε ακριβώς εκεί.