6.
Η ομιλία για τον Άναντα
106.
Κάποτε ο Ευλογημένος διέμενε στην Κοσάμπι, στο μοναστήρι του Γκοσίτα.
Τότε ο σεβάσμιος Άναντα πήγε προς τον Ευλογημένο·
αφού πλησίασε, απέδωσε σεβασμό στον Ευλογημένο και κάθισε στο πλάι.
Καθισμένος στο πλάι, ο σεβάσμιος Άναντα είπε στον Ευλογημένο:
«Με ποιον τρόπο, σεβάσμιε κύριε, ένας μοναχός που διαμένει στην Κοινότητα θα διέμενε άνετα;» «Όταν λοιπόν, Άναντα, ένας μοναχός ο ίδιος είναι τέλειος στην ηθική, αλλά δεν επικρίνει τους άλλους για την ανώτερη ηθική διαγωγή· ακόμη και με αυτό, Άναντα, ένας μοναχός που διαμένει στην Κοινότητα θα διέμενε άνετα».
«Θα μπορούσε όμως, σεβάσμιε κύριε, να υπάρξει και άλλη μέθοδος με την οποία ένας μοναχός που διαμένει στην Κοινότητα θα διέμενε άνετα;» «Θα μπορούσε, Άναντα! Όταν λοιπόν, Άναντα, ένας μοναχός ο ίδιος είναι τέλειος στην ηθική, αλλά δεν επικρίνει τους άλλους για την ανώτερη ηθική διαγωγή· και παρατηρεί τον εαυτό του, αλλά δεν παρατηρεί τους άλλους· ακόμη και με αυτό, Άναντα, ένας μοναχός που διαμένει στην Κοινότητα θα διέμενε άνετα».
«Θα μπορούσε όμως, σεβάσμιε κύριε, να υπάρξει και άλλη μέθοδος με την οποία ένας μοναχός που διαμένει στην Κοινότητα θα διέμενε άνετα;» «Θα μπορούσε, Άναντα! Όταν λοιπόν, Άναντα, ένας μοναχός ο ίδιος είναι τέλειος στην ηθική, αλλά δεν επικρίνει τους άλλους για την ανώτερη ηθική διαγωγή· και παρατηρεί τον εαυτό του, αλλά δεν παρατηρεί τους άλλους· και είναι άγνωστος, και δεν ταράζεται από αυτή την αφάνεια· ακόμη και με αυτό, Άναντα, ένας μοναχός που διαμένει στην Κοινότητα θα διέμενε άνετα».
«Θα μπορούσε όμως, σεβάσμιε κύριε, να υπάρξει και άλλη μέθοδος με την οποία ένας μοναχός που διαμένει στην Κοινότητα θα διέμενε άνετα;» «Θα μπορούσε, Άναντα! Όταν λοιπόν, Άναντα, ένας μοναχός ο ίδιος είναι τέλειος στην ηθική, αλλά δεν επικρίνει τους άλλους για την ανώτερη ηθική διαγωγή· και παρατηρεί τον εαυτό του, αλλά δεν παρατηρεί τους άλλους· και είναι άγνωστος, και δεν ταράζεται από αυτή την αφάνεια· και αποκτά κατά βούληση, αποκτά χωρίς δυσκολία, αποκτά χωρίς κόπο τις τέσσερις διαλογιστικές εκστάσεις σχετικές με τον ανώτερο νου, που αποτελούν ευχάριστη διαμονή στην παρούσα ζωή· ακόμη και με αυτό, Άναντα, ένας μοναχός που διαμένει στην Κοινότητα θα διέμενε άνετα».
«Θα μπορούσε όμως, σεβάσμιε κύριε, να υπάρξει και άλλη μέθοδος με την οποία ένας μοναχός που διαμένει στην Κοινότητα θα διέμενε άνετα;» «Θα μπορούσε, Άναντα! Όταν λοιπόν, Άναντα, ένας μοναχός ο ίδιος είναι τέλειος στην ηθική, αλλά δεν επικρίνει τους άλλους για την ανώτερη ηθική διαγωγή· και παρατηρεί τον εαυτό του, αλλά δεν παρατηρεί τους άλλους· και είναι άγνωστος, και δεν ταράζεται από αυτή την αφάνεια· και αποκτά κατά βούληση, αποκτά χωρίς δυσκολία, αποκτά χωρίς κόπο τις τέσσερις διαλογιστικές εκστάσεις σχετικές με τον ανώτερο νου, που αποτελούν ευχάριστη διαμονή στην παρούσα ζωή· και με την εξάλειψη των νοητικών διαφθορών, έχοντας ο ίδιος κατανοήσει πλήρως με άμεση γνώση την απελευθέρωση του νου και την απελευθέρωση μέσω σοφίας χωρίς νοητικές διαφθορές στην παρούσα ζωή, έχοντας επιτύχει, διαμένει· ακόμη και με αυτό, Άναντα, ένας μοναχός που διαμένει στην Κοινότητα θα διέμενε άνετα.
«Και από αυτή την άνετη διαμονή, Άναντα, λέω ότι δεν υπάρχει άλλη άνετη διαμονή πιο ανώτερη ή πιο εξαίσια». Έκτο.