7.
Η ομιλία για τον μονάκριβο γιο
17.
Έτσι έχω ακούσει -
Κάποτε ο Ευλογημένος διέμενε στη Σαβάτθι, στο άλσος του Τζέτα, στο μοναστήρι του Ανάθαπίντικα.
Εκείνη την περίοδο το μοναχοπαίδι κάποιου λαϊκού ακολούθου, αγαπητό και λατρεμένο, είχε πεθάνει.
Τότε πολλοί λαϊκοί ακόλουθοι με βρεγμένα ρούχα και βρεγμένα μαλλιά κατά τη διάρκεια της ημέρας πλησίασαν τον Ευλογημένο· αφού πλησίασαν, απέδωσαν σεβασμό στον Ευλογημένο και κάθισαν στο πλάι. Σε εκείνους τους λαϊκούς ακολούθους που κάθονταν στο πλάι, ο Ευλογημένος είπε αυτό - «Γιατί λοιπόν εσείς, λαϊκοί ακόλουθοι, με βρεγμένα ρούχα και βρεγμένα μαλλιά ερχόσαστε εδώ το μεσημέρι;»
Όταν αυτό ειπώθηκε, εκείνος ο λαϊκός ακόλουθος είπε στον Ευλογημένο: «Το μοναχοπαίδι μου, σεβάσμιε κύριε, αγαπητό και λατρεμένο, πέθανε. Γι' αυτό εμείς με βρεγμένα ρούχα και βρεγμένα μαλλιά ερχόμαστε εδώ το μεσημέρι».
Τότε ο Ευλογημένος, κατανοώντας αυτό το νόημα, εκείνη τη στιγμή εξέφρασε αυτόν τον εμπνευσμένο λόγο:
σύνολα θεών και πολλοί άνθρωποι·
πληγωμένοι από δυστυχία, υποφέροντας από απώλεια,
υποκύπτουν στην εξουσία του βασιλιά του θανάτου.
επιμελείς εγκαταλείπουν αυτό που έχει αγαπητή φύση·
αυτοί πράγματι ξεριζώνουν τη ρίζα της δυστυχίας,
το δέλεαρ του θανάτου που είναι δύσκολο να ξεπεραστεί». Έβδομη.