10.
Η ομιλία για το συνάθροισμα
311.
Προέλευση στη Σαβάττχι.
«Η ύλη, μοναχοί, είναι παροδική, υποκείμενη σε μεταβολή, γινόμενη διαφορετική·
το αίσθημα είναι παροδικό, υποκείμενο σε μεταβολή, γινόμενο διαφορετικό·
η αντίληψη...
οι δραστηριότητες είναι παροδικές, υποκείμενες σε μεταβολή, γινόμενες διαφορετικές·
η συνείδηση είναι παροδική, υποκείμενη σε μεταβολή, γινόμενη διαφορετική.
Αυτός, μοναχοί, που πιστεύει έτσι σε αυτά τα φαινόμενα, αποφασίζει, αυτός ονομάζεται ακόλουθος βασιζόμενος στη πίστη, εισήλθε στην οριστική πορεία της ορθής οδού, εισήλθε στο πεδίο του ενάρετου ατόμου, υπερέβη το επίπεδο των κοσμικών·
είναι ανίκανος να κάνει εκείνη την πράξη, την οποία πράξη αφού κάνει θα επαναγεννιόταν στην κόλαση ή στο ζωικό βασίλειο ή στη σφαίρα των φαντασμάτων·
και είναι ανίκανος να πεθάνει μέχρι να πραγματοποιήσει τον καρπό της εισόδου στο ρεύμα».
«Αυτός, μοναχοί, για τον οποίο αυτά τα φαινόμενα επιδέχονται έτσι περισυλλογή σε κάποιο βαθμό με τη σοφία, αυτός ονομάζεται - 'ακόλουθος βασιζόμενος στη Διδασκαλία, εισήλθε στην οριστική πορεία της ορθής οδού, εισήλθε στο πεδίο του ενάρετου ατόμου, υπερέβη το επίπεδο των κοσμικών· είναι ανίκανος να κάνει εκείνη την πράξη, την οποία πράξη αφού κάνει θα επαναγεννιόταν στην κόλαση ή στο ζωικό βασίλειο ή στη σφαίρα των φαντασμάτων· και είναι ανίκανος να πεθάνει μέχρι να πραγματοποιήσει τον καρπό της εισόδου στο ρεύμα'. Αυτός, μοναχοί, που κατανοεί έτσι αυτά τα φαινόμενα, βλέπει έτσι, αυτός ονομάζεται - 'εισερχόμενος στο ρεύμα, μη υποκείμενος πλέον σε ξεπεσμό σε κατώτερους κόσμους, βέβαιος, κατευθυνόμενος στην ανώτατη φώτιση'». Δέκατη.