5.
Η ομιλία για το δόρυ
227.
Διέμενε στη Σαβάτθι... κ.λπ...
«Όπως, μοναχοί, ένα κοφτερό δόρυ με αιχμηρή λεπίδα.
Τότε θα ερχόταν ένας άνθρωπος -
"Εγώ αυτό το δόρυ με την αιχμηρή λεπίδα θα το λυγίσω ή με την παλάμη ή με τη γροθιά, θα το σπάσω, θα το στρίψω".
Τι νομίζετε, μοναχοί, είναι άραγε ικανός εκείνος ο άνθρωπος εκείνο το δόρυ με την αιχμηρή λεπίδα ή με την παλάμη ή με τη γροθιά να το λυγίσει, να το σπάσει, να το στρίψει;»
«Όχι, Σεβάσμιε Κύριε».
«Για ποιο λόγο;»
«Διότι εκείνο, σεβάσμιε κύριε, το δόρυ με την αιχμηρή λεπίδα δεν είναι εύκολο ή με την παλάμη ή με τη γροθιά να λυγίσει, να σπάσει, να στρίψει.
Και εκείνος ο άνθρωπος θα γινόταν απλώς μέτοχος κούρασης και δυσφορίας».
«Ακριβώς με τον ίδιο τρόπο, μοναχοί, οποιουδήποτε μοναχού η απελευθέρωση του νου μέσω της φιλικότητας έχει αναπτυχθεί, έχει καλλιεργηθεί, έχει γίνει όχημα, έχει γίνει θεμέλιο, έχει εδραιωθεί, έχει εξασκηθεί και έχει καλά ξεκινήσει, αν ένα μη ανθρώπινο πνεύμα νόμιζε ότι πρέπει να ταράξει τη συνείδησή του· τότε εκείνο το ίδιο το μη ανθρώπινο πνεύμα θα γινόταν μέτοχος κούρασης και δυσφορίας. Γι' αυτό, μοναχοί, πρέπει να εξασκείστε έτσι - "η απελευθέρωση του νου μέσω της φιλικότητας θα αναπτυχθεί από εμάς, θα καλλιεργηθεί, θα γίνει όχημα, θα γίνει θεμέλιο, θα εδραιωθεί, θα εξασκηθεί και θα καλά ξεκινήσει". Έτσι πρέπει να εξασκείστε, μοναχοί». Πέμπτο.