5.
Η ομιλία για τα εκατό λόγχες
1105.
«Όπως, μοναχοί, ένας άνθρωπος με διάρκεια ζωής εκατό χρόνια, ζώντας εκατό χρόνια.
Θα του έλεγαν έτσι -
«Έλα, άνθρωπε, την πρωινή περίοδο της ημέρας θα σε χτυπήσουν με τριακόσια ακόντια, τη μεσημεριανή περίοδο της ημέρας θα σε χτυπήσουν με τριακόσια ακόντια, την απογευματινή περίοδο της ημέρας θα σε χτυπήσουν με τριακόσια ακόντια.
Εσύ λοιπόν, ε άνθρωπε, κάθε μέρα χτυπημένος με εννιακόσια ακόντια, με διάρκεια ζωής εκατό χρόνια, ζώντας εκατό χρόνια, μετά την πάροδο εκατό χρόνων θα συνειδητοποιήσεις πλήρως τις τέσσερις ευγενείς αλήθειες που δεν έχεις συνειδητοποιήσει πλήρως»».
«Από έναν γιο καλής οικογένειας που κυριαρχείται από το όφελος, μοναχοί, αρκεί να το αποδεχτεί. Για ποιο λόγο; Χωρίς εντοπίσιμη αρχή, μοναχοί, είναι αυτή η περιπλάνηση στον κύκλο των επαναγεννήσεων· η αρχή δεν είναι εμφανής για τα χτυπήματα από ακόντια, τα χτυπήματα από σπαθιά, τα χτυπήματα από βέλη, τα χτυπήματα από τσεκούρια. Αν αυτό, μοναχοί, ήταν έτσι. Δεν λέω όμως εγώ, μοναχοί, ότι η πλήρης συνειδητοποίηση των τεσσάρων ευγενών αληθειών γίνεται μαζί με τον πόνο, μαζί με τη δυσαρέσκεια· αλλά εγώ, μοναχοί, λέω ότι η πλήρης συνειδητοποίηση των τεσσάρων ευγενών αληθειών γίνεται μαζί με την ευτυχία, μαζί με την ευαρέσκεια. Ποιων τεσσάρων; Της ευγενούς αλήθειας του υπαρξιακού πόνου... κ.λπ... της ευγενούς αλήθειας της πρακτικής που οδηγεί στην παύση του υπαρξιακού πόνου.
«Γι' αυτό, μοναχοί, πρέπει να γίνει συνεχής προσπάθεια: «αυτός είναι ο υπαρξιακός πόνος»... κ.λπ... πρέπει να γίνει συνεχής προσπάθεια: «αυτή είναι η πρακτική που οδηγεί στην παύση του υπαρξιακού πόνου»». Πέμπτο.