6.
Η ομιλία για τον φίλο
1096.
«Όσους, μοναχοί, θα συμπονούσατε, και όσοι θα θεωρούσαν ότι πρέπει να ακούσουν -
φίλοι ή σύμβουλοι ή συγγενείς ή ομόαιμοι -
αυτοί, μοναχοί, πρέπει να ενθαρρυνθούν, να εγκατασταθούν και να εδραιωθούν στην πλήρη συνειδητοποίηση των τεσσάρων ευγενών αληθειών όπως πραγματικά είναι.
«Ποιων τεσσάρων; Της ευγενούς αλήθειας του υπαρξιακού πόνου, της ευγενούς αλήθειας της προέλευσης του υπαρξιακού πόνου, της ευγενούς αλήθειας της παύσης του υπαρξιακού πόνου, της ευγενούς αλήθειας της πρακτικής που οδηγεί στην παύση του υπαρξιακού πόνου. Όσους, μοναχοί, θα συμπονούσατε, και όσοι θα θεωρούσαν ότι πρέπει να ακούσουν - φίλοι ή σύμβουλοι ή συγγενείς ή ομόαιμοι - αυτοί, μοναχοί, πρέπει να ενθαρρυνθούν, να εγκατασταθούν και να εδραιωθούν στην πλήρη συνειδητοποίηση αυτών των τεσσάρων ευγενών αληθειών όπως πραγματικά είναι.
«Γι' αυτό, μοναχοί, πρέπει να γίνει συνεχής προσπάθεια: «αυτός είναι ο υπαρξιακός πόνος»... κ.λπ... πρέπει να γίνει συνεχής προσπάθεια: «αυτή είναι η πρακτική που οδηγεί στην παύση του υπαρξιακού πόνου»». Έκτο.