4.
Η ομιλία για την Ουκκατσέλα
380.
Κάποτε ο Ευλογημένος διέμενε στους Βατζτζί, στην Ουκκατσέλα, στην όχθη του ποταμού Γάγγη, μαζί με μια μεγάλη κοινότητα μοναχών, λίγο μετά την επίτευξη του τελικού Νιμπάνα του Σαριπούττα και του Μογκαλλάνα.
Εκείνη την περίοδο ο Ευλογημένος καθόταν στο ύπαιθρο περιστοιχισμένος από την Κοινότητα μοναχών.
Τότε ο Ευλογημένος, αφού κοίταξε την Κοινότητα των μοναχών που ήταν σιωπηλή, απευθύνθηκε στους μοναχούς: «Αυτή η συνέλευση, μοναχοί, μου φαίνεται σαν κενή τώρα που ο Σαριπούττα και ο Μογκαλλάνα έχουν επιτύχει το τελικό Νιμπάνα. Η συνέλευσή μου, μοναχοί, δεν είναι κενή, δεν υπάρχει ανησυχία για εκείνη την κατεύθυνση, στην οποία κατεύθυνση διαμένουν ο Σαριπούττα και ο Μογκαλλάνα. Όσοι, μοναχοί, υπήρξαν στο παρελθόν Άξιοι, Πλήρως Αυτοφωτισμένοι, και εκείνων των Ευλογημένων το ζεύγος μαθητών ήταν ακριβώς ένα τέτοιο ανώτατο - όπως ο δικός μου Σαριπούττα και Μογκαλλάνα. Όσοι, μοναχοί, θα υπάρξουν στο μέλλον Άξιοι, Πλήρως Αυτοφωτισμένοι, και εκείνων των Ευλογημένων το ζεύγος μαθητών θα είναι ακριβώς ένα τέτοιο ανώτατο - όπως ο δικός μου Σαριπούττα και Μογκαλλάνα. Θαυμαστό, μοναχοί, για τους μαθητές! Εκπληκτικό, μοναχοί, για τους μαθητές! Αυτοί πράγματι θα ακολουθούν τη διδασκαλία του Διδασκάλου, θα ακολουθούν τη νουθεσία, και θα είναι αγαπητοί στις τέσσερις συνελεύσεις, ευχάριστοι, σεβαστοί και αξιοσέβαστοι! Θαυμαστό, μοναχοί, για τον Τατχάγκατα, εκπληκτικό, μοναχοί, για τον Τατχάγκατα! Όταν πράγματι ένα τέτοιο ζεύγος μαθητών έχει επιτύχει το τελικό Νιμπάνα, δεν υπάρχει λύπη ή θρήνος για τον Τατχάγκατα! Πώς θα μπορούσε να είναι δυνατόν εδώ, μοναχοί! Αυτό που έχει γεννηθεί, που έχει δημιουργηθεί, που είναι συνθηκοκρατημένο, που έχει τη φύση της αποσύνθεσης, αυτό βεβαίως να μην αποσυντεθεί - αυτό είναι αδύνατον. Όπως, μοναχοί, ενός μεγάλου δέντρου που στέκεται και έχει ουσία, οι μεγαλύτεροι κλάδοι θα αποσυντεθούν· ακριβώς έτσι, μοναχοί, της μεγάλης κοινότητας μοναχών που στέκεται και έχει ουσία, ο Σαριπούττα και ο Μογκαλλάνα έχουν επιτύχει το τελικό Νιμπάνα. Πώς θα μπορούσε να είναι δυνατόν εδώ, μοναχοί! Αυτό που έχει γεννηθεί, που έχει δημιουργηθεί, που είναι συνθηκοκρατημένο, που έχει τη φύση της αποσύνθεσης, αυτό βεβαίως να μην αποσυντεθεί - αυτό είναι αδύνατον. Γι' αυτό, μοναχοί, διαμένετε έχοντας τον εαυτό σας ως νησί, έχοντας τον εαυτό σας ως καταφύγιο, χωρίς άλλο καταφύγιο, έχοντας τη Διδασκαλία ως νησί, έχοντας τη Διδασκαλία ως καταφύγιο, χωρίς άλλο καταφύγιο.
«Και πώς, μοναχοί, ένας μοναχός διαμένει έχοντας τον εαυτό του ως νησί, έχοντας τον εαυτό του ως καταφύγιο, χωρίς άλλο καταφύγιο, έχοντας τη Διδασκαλία ως νησί, έχοντας τη Διδασκαλία ως καταφύγιο, χωρίς άλλο καταφύγιο; Εδώ, μοναχοί, ένας μοναχός διαμένει παρατηρώντας το σώμα στο σώμα, ενεργητικός, με πλήρη επίγνωση, μνήμων, έχοντας απομακρύνει την πλεονεξία και τη δυσαρέσκεια για τον κόσμο· στα αισθήματα... κ.λπ... στη συνείδηση... κ.λπ... στα νοητικά φαινόμενα παρατηρών τα νοητικά φαινόμενα διαμένει, ενεργητικός, με πλήρη επίγνωση, μνήμων, έχοντας απομακρύνει την πλεονεξία και τη δυσαρέσκεια για τον κόσμο. Έτσι, μοναχοί, ένας μοναχός διαμένει έχοντας τον εαυτό του ως νησί, έχοντας τον εαυτό του ως καταφύγιο, χωρίς άλλο καταφύγιο, έχοντας τη Διδασκαλία ως νησί, έχοντας τη Διδασκαλία ως καταφύγιο, χωρίς άλλο καταφύγιο. Όποιοι, μοναχοί, είτε τώρα είτε μετά τον θάνατό μου θα διαμένουν έχοντας τον εαυτό τους ως νησί, έχοντας τον εαυτό τους ως καταφύγιο, χωρίς άλλο καταφύγιο, έχοντας τη Διδασκαλία ως νησί, έχοντας τη Διδασκαλία ως καταφύγιο, χωρίς άλλο καταφύγιο· αυτοί θα είναι οι κορυφαίοι μοναχοί μου, μοναχοί, όσοι είναι πρόθυμοι να εξασκηθούν». Τέταρτο.