9.
Η ομιλία για τον Ουντάγι
29.
Τότε ο Ευλογημένος απευθύνθηκε στον σεβάσμιο Ουντάγι:
«Πόσα λοιπόν, Ουντάγι, είναι τα θέματα ανάμνησης;»
Όταν αυτό ειπώθηκε, ο σεβάσμιος Ουντάγι έμεινε σιωπηλός.
Για δεύτερη φορά ο Ευλογημένος απευθύνθηκε στον σεβάσμιο Ουντάγι:
«Πόσα λοιπόν, Ουντάγι, είναι τα θέματα ανάμνησης;»
Για δεύτερη φορά ο σεβάσμιος Ουντάγι έμεινε σιωπηλός.
Για τρίτη φορά ο Ευλογημένος απευθύνθηκε στον σεβάσμιο Ουντάγι:
«Πόσα λοιπόν, Ουντάγι, είναι τα θέματα ανάμνησης;»
Για τρίτη φορά ο σεβάσμιος Ουντάγι έμεινε σιωπηλός.
Τότε ο σεβάσμιος Άναντα είπε στον σεβάσμιο Ουντάγι: «Ο Διδάσκαλος σε καλεί, φίλε Ουντάγι». «Ακούω, φίλε Άναντα, τον Ευλογημένο. Εδώ, σεβάσμιε κύριε, ένας μοναχός θυμάται πολλές προηγούμενες υπάρξεις - δηλαδή μία γέννηση, δύο γεννήσεις... κ.λπ... Έτσι θυμάται πολλές προηγούμενες υπάρξεις με τις λεπτομέρειες και τα χαρακτηριστικά τους. Αυτό, σεβάσμιε κύριε, είναι θέμα ανάμνησης».
Τότε ο Ευλογημένος απευθύνθηκε στον σεβάσμιο Άναντα: «Κατάλαβα, Άναντα - 'αυτός ο ανόητος άνθρωπος Ουντάγι δεν διαμένει αφοσιωμένος στην ανώτερη συνείδηση'. Πόσα λοιπόν, Άναντα, είναι τα θέματα ανάμνησης;»
«Πέντε, σεβάσμιε κύριε, είναι τα θέματα ανάμνησης. Ποια πέντε; Εδώ, σεβάσμιε κύριε, ένας μοναχός, αποστασιοποιημένος από τις ηδονές... κ.λπ... εισέρχεται και παραμένει στην τρίτη διαλογιστική έκσταση. Αυτό, σεβάσμιε κύριε, το θέμα ανάμνησης έτσι αναπτυγμένο και έτσι καλλιεργημένο οδηγεί σε ευχάριστη διαμονή στην παρούσα ζωή.
«Επιπλέον, σεβάσμιε κύριε, ένας μοναχός προσέχει την αντίληψη του φωτός, καθορίζει την αντίληψη της ημέρας· όπως η μέρα έτσι και η νύχτα, όπως η νύχτα έτσι και η μέρα· έτσι με ανοιχτό νου, χωρίς εμπόδια, αναπτύσσει λαμπρή συνείδηση. Αυτό, σεβάσμιε κύριε, το θέμα ανάμνησης έτσι αναπτυγμένο και έτσι καλλιεργημένο οδηγεί στην απόκτηση γνώσης και ενόρασης.
«Επιπλέον, σεβάσμιε κύριε, ένας μοναχός ανασκοπεί αυτό το ίδιο το σώμα από τα πέλματα των ποδιών προς τα πάνω και από τις άκρες των τριχών της κεφαλής προς τα κάτω, περιβαλλόμενο από δέρμα, γεμάτο από διάφορα είδη ακαθαρσιών - «υπάρχουν σε αυτό το σώμα τρίχες της κεφαλής, τρίχες του σώματος, νύχια, δόντια, δέρμα, σάρκα, τένοντες, οστά, μυελός των οστών, νεφρά, καρδιά, συκώτι, υπεζωκότας, σπλήνα, πνεύμονες, έντερα, μεσεντέριο, περιεχόμενα του στομάχου, κόπρανα, χολή, φλέγμα, πύον, αίμα, ιδρώτας, λίπος, δάκρυα, στέαρ, σάλιο, βλέννα, αρθρικό υγρό, ούρα». Αυτό, σεβάσμιε κύριε, το θέμα ανάμνησης έτσι αναπτυγμένο και έτσι καλλιεργημένο οδηγεί στην εγκατάλειψη του ηδονικού πάθους.
«Επιπλέον, σεβάσμιε κύριε, ένας μοναχός όπως θα έβλεπε ένα σώμα πεταμένο στο νεκροταφείο, νεκρό μία ημέρα ή νεκρό δύο ημέρες ή νεκρό τρεις ημέρες, φουσκωμένο, μελανιασμένο, γεμάτο πύον. Αυτός συγκρίνει αυτό το σώμα έτσι - 'και αυτό το σώμα έχει τέτοια φύση, θα γίνει έτσι, δεν θα ξεφύγει από αυτό'».
«Ή όπως θα έβλεπε ένα σώμα πεταμένο στο νεκροταφείο, τρωγόμενο από κοράκια ή τρωγόμενο από γεράκια ή τρωγόμενο από γύπες ή τρωγόμενο από σκύλους ή τρωγόμενο από τσακάλια ή τρωγόμενο από διάφορα είδη πλασμάτων. Αυτός συγκρίνει αυτό το σώμα έτσι - 'και αυτό το σώμα έχει τέτοια φύση, θα γίνει έτσι, δεν θα ξεφύγει από αυτό'».
«Ή όπως θα έβλεπε ένα σώμα πεταμένο στο νεκροταφείο, έναν σκελετό με σάρκα και αίμα, συνδεδεμένο με τένοντες... κ.λπ... έναν σκελετό χωρίς σάρκα αλειμμένο με αίμα, συνδεδεμένο με τένοντες... έναν σκελετό χωρίς σάρκα και αίμα, συνδεδεμένο με τένοντες. Κόκαλα αποσυνδεδεμένα, σκορπισμένα προς όλες τις κατευθύνσεις, αλλού ένα κόκαλο του χεριού, αλλού ένα κόκαλο του ποδιού, αλλού ένα κόκαλο της κνήμης, αλλού ένα κόκαλο του μηρού, αλλού ένα κόκαλο της λεκάνης, αλλού ένα πλευρό, αλλού ένα κόκαλο της σπονδυλικής στήλης, αλλού ένα κόκαλο του ώμου, αλλού ένα κόκαλο του λαιμού, αλλού ένα κόκαλο της σιαγόνας, αλλού ένα δόντι, αλλού το κρανίο· κόκαλα λευκά με χρώμα σαν κοχύλι· κόκαλα σωριασμένα, περασμένα πάνω από ένα χρόνο· κόκαλα σαπισμένα, γίνονται σκόνη. Αυτός συγκρίνει αυτό το σώμα έτσι - 'και αυτό το σώμα έχει τέτοια φύση, θα γίνει έτσι, δεν θα ξεφύγει από αυτό'. Αυτό, σεβάσμιε κύριε, το θέμα ανάμνησης έτσι αναπτυγμένο και έτσι καλλιεργημένο οδηγεί στην εκρίζωση της αλαζονείας του 'εγώ είμαι'.
«Επιπλέον, σεβάσμιε κύριε, ένας μοναχός με την εγκατάλειψη της ευχαρίστησης... κ.λπ... εισέρχεται και παραμένει στην τέταρτη διαλογιστική έκσταση. Αυτό, σεβάσμιε κύριε, το θέμα ανάμνησης έτσι αναπτυγμένο και έτσι καλλιεργημένο οδηγεί στη διείσδυση πολλών στοιχείων. Αυτά λοιπόν, σεβάσμιε κύριε, είναι τα πέντε θέματα ανάμνησης».
«Καλώς, καλώς, Άναντα! Τότε λοιπόν εσύ, Άναντα, να θυμάσαι και αυτό το έκτο θέμα ανάμνησης. Εδώ, Άναντα, ένας μοναχός μνήμων προχωρά, μνήμων οπισθοχωρεί, μνήμων στέκεται, μνήμων κάθεται, μνήμων ξαπλώνει, μνήμων καθορίζει την εργασία. Αυτό, Άναντα, το θέμα ανάμνησης έτσι αναπτυγμένο και έτσι καλλιεργημένο οδηγεί στη μνήμη και ενσυνειδητότητα». Ένατη.