11-20.
Η δεκάδα ομιλιών για τη δωρεά και τη βοήθεια στα ωοτόκα
352-361.
Καθισμένος στο πλάι, εκείνος ο μοναχός είπε στον Ευλογημένο:
«Ποια είναι, σεβάσμιε κύριε, η αιτία, ποια η συνθήκη για την οποία κάποιος εδώ με την κατάρρευση του σώματος κατά τον θάνατο επαναγεννιέται ως σύντροφος των ωοτόκων δρακόντων;»
«Εδώ, μοναχέ, κάποιος πράττει διπλά με το σώμα, πράττει διπλά με την ομιλία, πράττει διπλά με τον νου. Αυτός έχει ακούσει: 'Οι ωοτόκοι δράκοντες έχουν μακρά ζωή, είναι όμορφοι και έχουν άφθονη ευτυχία'. Αυτός σκέφτεται: 'Αχ, μακάρι εγώ με την κατάρρευση του σώματος κατά τον θάνατο να επαναγεννηθώ ως σύντροφος των ωοτόκων δρακόντων!' Αυτός δίνει τροφή. Αυτός με την κατάρρευση του σώματος κατά τον θάνατο επαναγεννιέται ως σύντροφος των ωοτόκων δρακόντων. Αυτή λοιπόν, μοναχέ, είναι η αιτία... κ.λπ... επαναγεννιέται»... κ.λπ... αυτός δίνει ρόφημα... κ.λπ... δίνει ρούχο... κ.λπ... δίνει όχημα... κ.λπ... δίνει γιρλάντα... κ.λπ... δίνει άρωμα... κ.λπ... δίνει καλλυντικό... κ.λπ... δίνει τόπο ύπνου... κ.λπ... δίνει κατάλυμα... κ.λπ... δίνει φωτισμό. Αυτός με την κατάρρευση του σώματος κατά τον θάνατο επαναγεννιέται ως σύντροφος των ωοτόκων δρακόντων. Αυτή λοιπόν, μοναχέ, είναι η αιτία, αυτή η συνθήκη για την οποία κάποιος εδώ με την κατάρρευση του σώματος κατά τον θάνατο επαναγεννιέται ως σύντροφος των ωοτόκων δρακόντων». Εικοστό.