12.
Το βιβλίο των δώδεκα
464.
Η τζάτακα του μικρού Κουνάλα (1)
Ένας άνθρωπος που δεν είναι αφοσιωμένος στους θεούς, δεν αξίζει να εμπιστεύεται τις γυναίκες.
μη ευγενείς, που έχουν υπερβεί τη Διδασκαλία, υποκύπτουν στην κυριαρχία της συνείδησης σαν λαγοί.
τον εγκαταλείπουν σε οικιακές υποθέσεις, γι' αυτό εγώ δεν εμπιστεύομαι τις γυναίκες.
ασταθής η καρδιά των γυναικών, όπως η στεφάνη του τροχού περιστρέφεται.
με απαλά λόγια τον οδηγούν, όπως οι Καμπότζακα άλογο με χαλινάρι.
από παντού τον αποφεύγουν, όπως αυτός που έχει διαβεί στην άλλη όχθη του ποταμού το σκάφος από κλαδιά.
υπηρετούν αυτές τον αγαπητό και τον μη αγαπητό, όπως πλοίο την κοντινή όχθη και την πέρα.
Όποιος θα φανταζόταν ότι είναι δικές μου, θα εμπόδιζε τον άνεμο με δίχτυ.
έτσι οι κοσμικές γυναίκες, όριο σε αυτές δεν υπάρχει.
Όπως αγελάδες το εξωτερικό χορτάρι, χαϊδεύουν προς τα κάτω το καλύτερο από τα καλύτερα.
αυτούς ο άνθρωπος με βεβαιότητα ας αποφεύγει, η ολόκληρη φύση τους πράγματι είναι δυσνόητη.
ούτε η σύζυγος άλλου, ούτε εξαιτίας πλούτου, αυτές οι πέντε γυναίκες δεν πρέπει να ακολουθούνται.
Η τζάτακα του μικρού Κουνάλα, πρώτη.
465.
Η τζάτακα του Μπαντασάλα (2)
Από τι τα δάκρυά σου κυλούν, από πού ήρθε ο φόβος σε σένα;
εξήντα χιλιάδες χρόνια, που στέκομαι χαίροντας ευσέβειας.
Και ποικίλα παλάτια επίσης, δεν με περιφρόνησαν εκείνοι·
Όπως ακριβώς εκείνοι μου έδειξαν ευσέβεια, έτσι ακριβώς κι εσύ δείξε ευσέβεια.
σε ύψος και περίμετρο, είσαι ωραίος στη φύση.
Εκεί θα σε μεταφέρω, μακρά η ζωή σου, δαίμονα.
Αφού με κόψεις πολλαπλώς, κομμάτια κομμάτια να με κόψεις.
έτσι σε μένα που κόβομαι, ο θάνατος δεν θα ήταν οδυνηρός.
μετά από αυτό θα έκοβε το κεφάλι, αυτός ο θάνατος θα ήταν οδυνηρός.
Για ποια αιτία, αναφορικά με τι, κομμάτια κομμάτια να κοπείς επιθυμείς;
κομμάτια κομμάτια κομμένο επιθυμώ, μεγάλε βασιλιά άκουσέ με.
Αυτούς κι εγώ θα έβλαπτα, δυστυχία θα προκαλούσα στους άλλους.
Επιθυμείς την ευημερία των συγγενών, αφοβία, φίλε, σου δίνω».
Η τζάτακα του Μπαντασάλα, δεύτερη.
466.
Η τζάτακα του θαλασσοπόρου εμπόρου (3)
Δεν είμαστε μέτοχοι αυτού του νησιού, από την Τζαμπουντίπα μόνο αυτό είναι καλύτερο για μας.
θα κατακλύσει αυτό το εξαίρετο νησί, μη σας σκοτώσει· πηγαίνετε σε άλλο καταφύγιο.
Αυτό το είδα με πολλά σημάδια, μη φοβάστε· γιατί θρηνείτε; Χαρείτε.
Δεν βλέπω κανέναν κίνδυνο για εσάς, χαρείτε μαζί με τα παιδιά και τα εγγόνια σας.
ο βόρειος δεν γνώρισε τον φόβο και την απουσία φόβου, μη φοβάστε· γιατί θρηνείτε; Χαρείτε.
Αυτό, σας παρακαλώ, τα λόγια μου ακούστε, γρήγορα, σύντομα, μην καταστραφούμε όλοι.
αν αυτός ο νότιος αλήθεια είπε, μάταια διαμαρτύρεται αυτός ο βόρειος·
ανεβαίνοντας σε εκείνο ακριβώς το πλοίο όλοι, έτσι εμείς με ασφάλεια θα περάσουμε στην άλλη όχθη.
Όποιος εδώ, αφού εξετάσει, δέχεται το αληθινό, αυτός ο άνθρωπος πράγματι φτάνει στην ανώτατη θέση.
διεισδύοντας στο μελλοντικό όφελος, ακόμη και λίγο δεν παραμελεί αυτός ο ευρείας σοφίας.
Βυθίζονται στο παρόν όταν προκύψει ανάγκη, όπως εκείνοι οι άνθρωποι στο μέσον του ωκεανού.
Αυτόν τον τέτοιον που εκτελεί το καθήκον εκ των προτέρων, δεν τον βλάπτει αυτό το καθήκον την ώρα του καθήκοντος.
Η τζάτακα του θαλασσοπόρου εμπόρου, τρίτη.
467.
Η τζάτακα της ηδονής (4)
Σίγουρα έχει χαρούμενο νου, ο θνητός που απέκτησε αυτό που επιθυμεί.
τότε αυτός βρίσκει περαιτέρω επιθυμία για ηδονές, σαν δίψα.
Έτσι σε ένα ανόητο άτομο, αδαή που δεν κατανοεί·
περισσότερο η επιθυμία και η δίψα, καθώς μεγαλώνει αυξάνονται.
ακόμη και δίνοντας δεν θα αρκούσε για έναν· γνωρίζοντας αυτό ας ζει κανείς ήρεμα.
ανικανοποίητος από την εδώ πλευρά της θάλασσας, θα επιθυμούσε και την πέρα πλευρά της θάλασσας.
από αυτές γυρίζοντας πίσω, αφού είδε τον κίνδυνο, αυτοί πράγματι είναι καλά ικανοποιημένοι που με τη σοφία είναι ικανοποιημένοι.
Τον άνθρωπο ικανοποιημένο μέσω της σοφίας, η επιθυμία δεν τον φέρνει υπό την εξουσία της.
Ο άνθρωπος μεγάλος σαν τον ωκεανό, αυτός δεν βασανίζεται από τις ηδονές.
όποια ηδονή εγκαταλείπει, αντίστοιχη ευτυχία επιτυγχάνεται·
αν επιθυμεί πλήρη ευτυχία, όλες τις ηδονές ας εγκαταλείψει.
Δέξου, Μέγα Βράχμα, καλή είναι η ρήση σου.
απαγγέλλοντας τον τελευταίο στίχο, ο νους μου δεν χαίρεται στις ηδονές.
Αυτός που αυτήν την επιθυμία, τη γεννήτρια της δυστυχίας, κατανοεί πλήρως, είναι σοφός.
Η τζάτακα της ηδονής, τέταρτη.
468.
Η τζάτακα του Τζανασάντα (5)
αυτός μετά μετανιώνει, έτσι είπε ο Τζανασάντα.
«Δεν αναζήτησα πλούτο πριν», έτσι μετά μετανιώνει.
δύσκολη η διαβίωση του άτεχνου, έτσι μετά μετανιώνει.
και άγριος και σκληρός επίσης, έτσι μετά μετανιώνει.
δεν σεβάστηκα τα όντα, έτσι μετά μετανιώνει.
τη γυναίκα άλλου πλησίασα», έτσι μετά μετανιώνει.
«Δεν έδωσα δωρεά πριν», έτσι μετά μετανιώνει.
ενώ ήμουν ικανός δεν τους συντήρησα, έτσι μετά μετανιώνει.
τον πατέρα περιφρόνησα», έτσι μετά μετανιώνει.
«Δεν τους υπηρέτησα πριν», έτσι μετά μετανιώνει.
«Δεν άσκησα αυστηρό ασκητισμό πριν», έτσι μετά μετανιώνει.
κάνοντας τα καθήκοντα ενός άνδρα, αυτός μετά δεν μετανιώνει».
Η τζάτακα του Τζανασάντα, πέμπτη.
469.
Η τζάτακα του μεγάλου Κάνχα (6)
Δεμένος με πέντε σχοινιά, τι γαβγίζει ο σκύλος σου;
αφού γίνει συμφορά για τους ανθρώπους, τότε ο σκοτεινός θα απελευθερωθεί.
θα οργώνουν με άροτρα, τότε ο σκοτεινός θα απελευθερωθεί.
Όταν θα πάνε στον κόσμο, τότε ο σκοτεινός θα απελευθερωθεί.
όταν πηγαίνουν να εισπράξουν δάνεια, τότε ο σκοτεινός θα απελευθερωθεί.
θα τελούν θυσίες για αμοιβή, τότε ο σκοτεινός θα απελευθερωθεί.
ενώ είναι ικανοί δεν συντηρούν, τότε ο σκοτεινός θα απελευθερωθεί.
«ανόητοι εσείς» θα πουν, τότε ο σκοτεινός θα απελευθερωθεί.
Όταν θα πάνε στον κόσμο, τότε ο σκοτεινός θα απελευθερωθεί.
ληστεία στον δρόμο θα κάνουν, τότε ο σκοτεινός θα απελευθερωθεί.
διάσπαση φιλίας θα κάνουν, τότε ο σκοτεινός θα απελευθερωθεί.
Όταν θα υπάρχουν στον κόσμο, τότε ο σκοτεινός θα απελευθερωθεί».
Η τζάτακα του μεγάλου Κάνχα, έκτη.
470.
Η τζάτακα του Κοσίγια (7)
Δύσκολο πράγματι είναι αυτό το μικρό, το κύπελλο με ρύζι δεν είναι αρκετό, δύσκολα δίνεται.
από πολλά ας δίνει πολλά, η μη προσφορά δεν αρμόζει.
Ανέβα στην ευγενή οδό, αυτός που τρώει μόνος δεν αποκτά ευτυχία.
αυτός που, ενώ ο επισκέπτης κάθεται, μόνος τρώει την τροφή.
Ανέβα στην ευγενή οδό, αυτός που τρώει μόνος δεν αποκτά ευτυχία.
αυτός που, ενώ ο επισκέπτης κάθεται, δεν τρώει μόνος την τροφή.
Ανέβα στην ευγενή οδό, αυτός που τρώει μόνος δεν αποκτά ευτυχία.
στη Ντόνα, στο πέρασμα Τιμπάρου, στο γρήγορο ρεύμα, στο μεγάλο ποτάμι.
αυτός που, ενώ ο επισκέπτης κάθεται, δεν τρώει μόνος την τροφή.
Ανέβα στην ευγενή οδό, αυτός που τρώει μόνος δεν αποκτά ευτυχία.
αυτός που, ενώ ο επισκέπτης κάθεται, μόνος τρώει την τροφή.
Ανέβα στην ευγενή οδό, αυτός που τρώει μόνος δεν αποκτά ευτυχία.
Ψηλά και χαμηλά μεταμορφώνεται με λάμψη χρωμάτων, πείτε μας βραχμάνοι ποιοι άραγε είστε εσείς.
Είμαι ο Σάκκα, ο άρχοντας των τριάντα τριών θεών, και αυτός πράγματι λέγεται Παντσασίκα.
Τον κοιμισμένο αυτόν ξυπνούν, και ο ξυπνημένος χαίρεται.
ακριβώς εδώ αφήνοντας κάτω το σαρκικό σώμα, με την κατάρρευση του σώματος στην κόλαση πηγαίνουν.
ακριβώς εδώ αφήνοντας κάτω το σαρκικό σώμα, με την κατάρρευση του σώματος στον καλότυχο κόσμο πηγαίνουν.
για τον σκοπό σου ακριβώς ήρθαμε εδώ, μήπως ο κακόβουλου χαρακτήρα πάει στην κόλαση.
Εγώ λοιπόν έτσι θα κάνω, όλα όσα ειπώθηκαν από αυτούς που επιθυμούν την ευημερία.
ούτε όμως υπάρχει κάτι που δεν πρέπει να δοθεί από μένα, ούτε πίνω νερό χωρίς να δώσω.
τότε εγώ θα αναχωρήσω, Σάκκα, εγκαταλείποντας τις ηδονές σύμφωνα με τα όριά τους.
Η τζάτακα του Κοσίγια, έβδομη.
471.
Η τζάτακα του αινίγματος του κριαριού (8)
Γεννημένοι εχθροί, δύο σύντροφοι, συνδεθέντες περιφέρονται, για ποιο λόγο;
Από το βασίλειο θα σας εξορίσω όλους, γιατί δεν έχω χρήση για αυτούς που γεννήθηκαν άσοφοι.
Με διασπασμένο νου και ποικίλες σκέψεις, δεν μπορούμε να πούμε αυτή την ερώτηση.
αφού εξέτασαν στη μοναξιά οι σοφοί, τότε θα πουν, ω άρχοντα των ανθρώπων, αυτό το νόημα.
Δεν δίνουν σε αυτόν κρέας σκύλου, αλλά του τράγου· με τον σκύλο θα ήταν φιλία.
Και δεν στρώνουν αυτοί του σκύλου, αλλά του κριαριού· με τον σκύλο θα ήταν φιλία.
ο ένας τρώει χορτάρι και ο άλλος τρέφεται με κρέας, αλλά του τράγου με τον σκύλο θα ήταν φιλία.
Ο σκύλος θα έπιανε λαγό ή γάτα, αλλά του τράγου με τον σκύλο θα ήταν φιλία.
Δέρμα φέρνει αυτός σε τούτον, κρέας φέρνει αυτός σε εκείνον.
Είδε βεβαίως ο άρχοντας των ανθρώπων με τα μάτια του, αυτό το γεμάτο στόμα του πεινασμένου.
Το βαθύ νόημα της ερώτησης, το λεπτό νόημα, το διαπερνούν με καλά ειπωμένα λόγια οι σοφοί.
Σε όλους εσάς τους σοφούς δίνω, με νου υπέρτατα ευχαριστημένο από τα καλά ειπωμένα.
Η τζάτακα του αινίγματος του κριαριού, όγδοη.
472.
Η τζάτακα του μεγάλου λωτού (9)
ο κύριος να επιβάλλει τιμωρία, ο ίδιος χωρίς να εξετάσει.
αυτός καταπίνει αγκαθωτό, σαν τυφλός εκ γενετής μαζί με μύγες.
σαν τυφλός σε ανώμαλη οδό, δεν γνωρίζει το δίκαιο και το άδικο.
καλά εξετάζοντας καθοδηγεί, αυτός πράγματι αξίζει να κυβερνά.
τον εαυτό σε μεγαλείο να εδραιώσει, για αυτό και τα δύο ας ασκεί.
Γνωρίζοντας και τα δύο αυτά, ας συμπεριφέρεται με μετριοπάθεια.
Όχι για χάρη γυναίκας, βασιλιά, αξίζει να σκοτώσεις τον γιο σου.
γι' αυτό εγώ θα ακολουθήσω· πηγαίνετε, ρίξτε την.
Πεσμένος σε ορεινό δύσβατο τόπο, με τι εσύ εκεί δεν πέθανες;
με δέχτηκε με τις σπείρες του, γι' αυτό εγώ εκεί δεν πέθανα.
άσκησε τη βασιλεία, σεβάσμιε, τι θα κάνεις στο δάσος;
αφού το έβγαλε ευτυχισμένος θα ήταν, έτσι βλέπω τον εαυτό μου.
Τι άραγε εσύ βγαλμένο λες, πες μου αυτό που ρωτήθηκες.
αυτά που εγκατέλειψα εγώ βγαλμένα αποκαλώ, έτσι να γνωρίζεις, πολεμιστή.
ο Άναντα ήταν ο σοφός ελέφαντας, ο Σαριπούττα ήταν η θεότητα·
γιος του βασιλιά εγώ ήμουν, έτσι να θυμάστε το Τζάτακα.
Η τζάτακα του μεγάλου λωτού, ένατη.
473.
Το τζάτακα του φίλου και του εχθρού (10)
τον εχθρό θα γνώριζε ο ευφυής, αφού δει και ακούσει ο σοφός.
Και δεν του δίνει τα μάτια του, και συμπεριφέρεται αντίθετα.
αυτόν που θέλει να τον επαινέσει τον αποτρέπει, αυτόν που τον υβρίζει τον επαινεί.
Την πράξη του δεν επαινεί, τη σοφία του δεν εγκωμιάζει.
αφού αποκτήσει θαυμαστή τροφή, δεν εγείρεται σε αυτόν η μνήμη·
γι' αυτό δεν νιώθει συμπόνια γι' αυτόν, «αχ, κι αυτός να λάβει από εδώ».
με τους οποίους ο σοφός θα γνώριζε τον εχθρό, αφού δει και ακούσει.
τον φίλο θα γνώριζε ο ευφυής, αφού δει και ακούσει ο σοφός.
Έτσι τον ποθεί, με την ομιλία τον καλωσορίζει.
αυτόν που τον υβρίζει τον αποτρέπει, αυτόν που θέλει να τον επαινέσει τον επαινεί.
και τις πράξεις του επαινεί, τη σοφία του εγκωμιάζει.
αφού αποκτήσει θαυμαστή τροφή, εγείρεται σε αυτόν η μνήμη·
γι' αυτό νιώθει συμπόνια γι' αυτόν, «αχ, κι αυτός να λάβει από εδώ».
με τους οποίους ο σοφός θα γνώριζε τον φίλο, αφού δει και ακούσει.
Η τζάτακα του φίλου και του εχθρού, δέκατη.
Τέλος του κεφαλαίου των δώδεκα.
Αυτή είναι η σύνοψή του -
τότε ο Κάνχα, ο Σουκοσίγια, ο εκλεκτός Μέντα, ο Πάντουμα πάλι, με τον εκλεκτό φίλο - δέκα.