1.
Η ομιλία για την απομόνωση
221.
Έτσι έχω ακούσει -
Κάποτε κάποιος μοναχός διέμενε στους Κοσάλα, σε κάποιο δασώδες άλσος.
Εκείνη την περίοδο εκείνος ο μοναχός, αφού είχε πάει για ημερήσια διαμονή, σκεφτόταν κακούς φαύλους λογισμούς βασισμένους στο σπίτι.
Τότε η θεότητα που κατοικούσε σε εκείνο το δασώδες άλσος, με συμπόνια για εκείνον τον μοναχό, επιθυμώντας το καλό του, θέλοντας να τον συγκλονίσει, πήγε εκεί όπου ήταν εκείνος ο μοναχός·
αφού πλησίασε, απευθύνθηκε σε εκείνον τον μοναχό με στίχους:
αλλά ο νους σου τρέχει προς τα έξω·
εσύ, άνθρωπε, απομάκρυνε την επιθυμία για τους ανθρώπους,
τότε θα είσαι ευτυχισμένος, χωρίς πάθος.
διότι η σκόνη της αβύσσου είναι δύσκολο να διαβεί κανείς, μη σε παρασύρει η σκόνη της ηδονής.
έτσι ο μοναχός με επίμονη προσπάθεια, μνήμων, τινάζοντας ρίχνει την προσκολλημένη σκόνη».
Τότε εκείνος ο μοναχός, συγκλονισμένος από εκείνη τη θεότητα, κατέληξε σε συγκλονισμό.