9.
Η ομιλία στη Βεσαλί
985.
Έτσι έχω ακούσει -
Κάποτε ο Ευλογημένος διέμενε στη Βεσάλι, στο Μεγάλο Δάσος, στην Αίθουσα με το Αετωματικό Στέγαστρο.
Εκείνη την περίοδο ο Ευλογημένος μιλούσε στους μοναχούς με πολλούς τρόπους για τη ρυπαρότητα του σώματος, επαινούσε τη ρυπαρότητα του σώματος, επαινούσε τη διαλογιστική ανάπτυξη της ρυπαρότητας του σώματος.
Τότε ο Ευλογημένος απευθύνθηκε στους μοναχούς: «Επιθυμώ, μοναχοί, να αποσυρθώ σε απομόνωση για μισό μήνα. Δεν πρέπει να με πλησιάσει κανείς εκτός από έναν που φέρνει προσφερόμενη τροφή». «Ναι, σεβάσμιε κύριε», απάντησαν εκείνοι οι μοναχοί στον Ευλογημένο και κανείς δεν πλησίαζε τον Ευλογημένο εκεί, εκτός από έναν που έφερνε προσφερόμενη τροφή.
Τότε εκείνοι οι μοναχοί - «ο Ευλογημένος με πολλούς τρόπους μιλάει για τη ρυπαρότητα του σώματος, επαινεί τη ρυπαρότητα του σώματος, επαινεί τη διαλογιστική ανάπτυξη της ρυπαρότητας του σώματος» - με πολλούς τρόπους αναμεμειγμένοι, αφοσιωμένοι στην επιδίωξη της διαλογιστικής ανάπτυξης της ρυπαρότητας του σώματος, διέμεναν. Αυτοί, αηδιασμένοι, ντροπιασμένοι και αποστρεφόμενοι αυτό το σώμα, αναζητούσαν κάποιον να τους αφαιρέσει τη ζωή με μαχαίρι. Δέκα μοναχοί σε μία ημέρα χρησιμοποιούσαν μαχαίρι, είκοσι... κ.λπ... τριάντα μοναχοί σε μία ημέρα χρησιμοποιούσαν μαχαίρι.
Τότε ο Ευλογημένος, μετά την πάροδο εκείνου του μισού μήνα, αφού βγήκε από την απομόνωση, απευθύνθηκε στον σεβάσμιο Άναντα: «Γιατί άραγε, Άναντα, η Κοινότητα των μοναχών φαίνεται να έχει μειωθεί;» «Διότι έτσι, σεβάσμιε κύριε, 'ο Ευλογημένος με πολλούς τρόπους μιλάει στους μοναχούς για τη ρυπαρότητα του σώματος, επαινεί τη ρυπαρότητα του σώματος, επαινεί τη διαλογιστική ανάπτυξη της ρυπαρότητας του σώματος' - με πολλούς τρόπους αναμεμειγμένοι, αφοσιωμένοι στην επιδίωξη της διαλογιστικής ανάπτυξης της ρυπαρότητας του σώματος, διαμένουν. Αυτοί, αηδιασμένοι, ντροπιασμένοι και αποστρεφόμενοι αυτό το σώμα, αναζητούσαν κάποιον να τους αφαιρέσει τη ζωή με μαχαίρι. Δέκα μοναχοί σε μία ημέρα χρησιμοποιούν μαχαίρι, είκοσι μοναχοί... τριάντα μοναχοί σε μία ημέρα χρησιμοποιούσαν μαχαίρι. Καλό θα ήταν, σεβάσμιε κύριε, ο Ευλογημένος να εξηγήσει μια άλλη μέθοδο με την οποία αυτή η Κοινότητα των μοναχών θα εδραιωνόταν στην τελική απελευθερωτική γνώση».
«Τότε λοιπόν, Άναντα, όσοι μοναχοί διαμένουν κοντά στη Βεσάλι, συγκέντρωσέ τους όλους στην αίθουσα συνάθροισης». «Ναι, σεβάσμιε κύριε», απάντησε ο σεβάσμιος Άναντα στον Ευλογημένο και αφού συγκέντρωσε όλους τους μοναχούς που διέμεναν κοντά στη Βεσάλι στην αίθουσα συνάθροισης, πήγε εκεί όπου ήταν ο Ευλογημένος· αφού πλησίασε, είπε στον Ευλογημένο: «Η Κοινότητα των μοναχών έχει συγκεντρωθεί, σεβάσμιε κύριε. Όποτε τώρα, σεβάσμιε κύριε, ο Ευλογημένος θεωρεί ότι είναι η κατάλληλη ώρα».
Τότε ο Ευλογημένος πήγε στην αίθουσα συνάθροισης· αφού έφτασε, κάθισε στο προετοιμασμένο κάθισμα. Αφού κάθισε, ο Ευλογημένος απευθύνθηκε στους μοναχούς: «Και αυτή λοιπόν, μοναχοί, η αυτοσυγκέντρωση της μνήμης επί της αναπνοής, όταν αναπτυχθεί και καλλιεργηθεί, είναι γαλήνια και εξαίσια και αμιγής και ευτυχισμένη διαμονή, και τις κάθε φορά εγειρόμενες κακές φαύλες νοητικές καταστάσεις τις εξαφανίζει επιτόπου, τις κατευνάζει».
«Όπως, μοναχοί, τον τελευταίο μήνα του καλοκαιριού η σηκωμένη σκόνη και βρωμιά, αυτήν ένα μεγάλο ξαφνικό σύννεφο την εξαφανίζει επιτόπου, την κατευνάζει· ακριβώς έτσι, μοναχοί, η αυτοσυγκέντρωση της μνήμης επί της αναπνοής, όταν αναπτυχθεί και καλλιεργηθεί, είναι γαλήνια και εξαίσια και αμιγής και ευτυχισμένη διαμονή, και τις κάθε φορά εγειρόμενες κακές φαύλες νοητικές καταστάσεις τις εξαφανίζει επιτόπου, τις κατευνάζει. Και πώς αναπτυγμένη, μοναχοί, η αυτοσυγκέντρωση της μνήμης επί της αναπνοής, πώς καλλιεργημένη, είναι γαλήνια και εξαίσια και αμιγής και ευτυχισμένη διαμονή, και τις κάθε φορά εγειρόμενες κακές φαύλες νοητικές καταστάσεις τις εξαφανίζει επιτόπου, τις κατευνάζει;
«Εδώ, μοναχοί, ένας μοναχός, έχοντας πάει στο δάσος ή στη βάση ενός δένδρου ή σε μια άδεια οικία, κάθεται διασταυρώνοντας τα πόδια του, κρατώντας το σώμα του ευθύ, εδραιώνοντας τη μνήμη μπροστά στο πρόσωπο. Αυτός μνήμων εισπνέει, μνήμων εκπνέει... κ.λπ... εξασκείται: «παρατηρώντας την παραίτηση θα εισπνεύσω», εξασκείται: «παρατηρώντας την παραίτηση θα εκπνεύσω». Όταν η αυτοσυγκέντρωση της μνήμης επί της αναπνοής, μοναχοί, έχει αναπτυχθεί έτσι, έχει καλλιεργηθεί έτσι, είναι γαλήνια και ανώτερη και αμιγής και ευτυχισμένη διαμονή, τις κάθε φορά εγειρόμενες κακές φαύλες νοητικές καταστάσεις τις εξαφανίζει επιτόπου, τις κατευνάζει». Ένατη.